We werkten als groep efficiënt samen om een fotozoektocht in de buurt te maken. Het contact met het woonzorgcentrum verliep vlot en duidelijk tot we een mail kregen om vroeger te komen en gewoon mee te wandelen met de ouderen en de ergo- en kinesitherapeuten. Onze voorbereide activiteit kon dus niet doorgaan en er werd flexibiliteit van ons verwacht om hiermee om te gaan. Ik merkte dat ik het op dat moment in mijn groeitraject moeilijk vond om onze voorbereiding en onze planning zomaar om te gooien.

Uiteindelijk zijn we naar het MAS gegaan met de ouderen in rolstoelen. Aan het MAS aten we samen een ijsje en was het onduidelijk wanneer we terug gingen. De communicatie tijdens de activiteit verliep stroef. Onze taak tijdens de activiteit was vooral communiceren, in gesprek gaan met de ouderen.

Allereerst deden we een kennismakingsgesprek met het kinderdagverblijf. Hierbij toetsten we verwachtingen af en bekeken we samen de mogelijkheden. Vlak daarna gingen we ook langs bij het woonzorgcentrum om de zes ouderen te leren kennen.

Na deze ontmoetingen gingen we als groep op zoek naar verhaalmethodieken die we fijn vonden. Na wat opzoekingswerk, rondwandelen in de bib en verschillende technieken uitproberen, kozen we om Kamishibai te gebruiken. Ik merkte dat iedereen enthousiast was over deze opdracht en er oprecht naar uitkeek. Ikzelf was ook heel enthousiast om deze opdracht uit te voeren.

Een week voor het project gingen we nog eens langs in 't Zand om een workshop Kamishibai te geven aan de ouderen. Onze contactpersoon was niet aanwezig en had niet gecommuniceerd naar de medewerkers dat wij gingen komen. Niemand was op de hoogte en de ouderen waren niet thuis, met als gevolg dat we onze materialen voor Kamishibai hebben achtergelaten, zodat ze toch konden oefenen. Uiteindelijk lieten ze ons nog weten dat er maar vier ouderen nog enthousiast waren om mee te doen.

Voor mij kwam dit over alsof het woonzorgcentrum niet veel moeite in ons project wou steken, wat ik wel jammer vond. Anderzijds keek ik nog steeds uit naar de activiteit, omdat ik graag met kinderen werk en de mensen in het kinderdagverblijf heel vriendelijk en geëngageerd waren.

Ons plan van aanpak was om de vier ouderen om de beurt te laten voorlezen voor telkens een ander klein groepje kinderen, wij zouden tussen de kinderen gaan zitten en eventueel iemand bij de oudere om die te ondersteunen.

Op D-day kwamen we aan bij het woonzorgcentrum om de ouderen op te halen. Pas op dat moment hoorden we dat er eigenlijk nog maar twee ouderen mee gingen, dus moesten we flexibel handelen. Ik voelde me teleurgesteld, omdat ik niet veel inzet van het woonzorgcentrum merkte. Anderzijds was ik blij met de twee ouderen die wel meededen en wilde ik er het beste van maken.

Eens we aangekomen waren in het kinderdagverblijf, moesten we even herbekijken hoe we het praktisch gingen organiseren. Het plan was toen om de ouderen elk twee keer te laten voorlezen. Toen de eerste oudere begon voor te lezen, kreeg de andere stress, ze werd bleek en voelde zich niet goed. Eén van ons bracht haar terug naar het woonzorgcentrum. Uiteindelijk wisselde de ene vrouw af met iemand van ons om voor te lezen. Deze vrouw had enorm genoten van het voorlezen. Achteraf vertelde ze ons dat ze dit graag vaker zou doen. Meteen na de activiteit voelde ik me even gefaald, omdat we gestart zijn met zes ouderen, maar uiteindelijk maar één oudere voorlas. Achteraf bekeken vond ik het toch wel geslaagd en was het fijn om te doen. We zijn uiteindelijk wel geslaagd in het opzet om het woonzorgcentrum en het kinderdagverblijf te verbinden, aangezien de vrouw dit graag in de toekomst vaker wil doen.

Ik was eventmanager van ons evenement en het liep niet altijd op wieltjes met onze sponsors, maar ook niet binnen onze groep.

Als eventmanager was ik over alles op de hoogte en leidde ik alles in goede banen. Ik leerde ook veel nieuwe dingen over events organiseren, waarbij Hilde vaak de persoon was die me de uitleg gaf. Hilde is tijdens die periode echt een steun geweest en zag hoe lastig het soms was in de groep en vooral met de sponsors. Ondanks de moeilijke periode, merkte ik dat zij me als eventmanager, als professional én als persoon veel heeft bijgeleerd.

Als eventmanager leerde ze me vooral handige werkwijzes en tools aan om het event te organiseren en hoe ik leiding kon nemen binnen het team.

Op professioneel vlak gaf ze vooral tips om om te gaan met moeilijke situaties binnen het team en met de sponsors. Ook had ik moeilijkheden met hoe de supervisor de supervisiemomenten begeleidde. Hiermee kon ik ook bij haar terecht. Ze bleef me aanmoedigen om op een professionele manier in gesprek te gaan met de supervisor. Dit deed ik, maar het werd niet echt gewaardeerd door de supervisor. Nog steeds bleef ze me aanmoedigen en steunen.

Op persoonlijk vlak gaf ze me altijd het gevoel dat ze het enorm fijn vond om met me samen te werken. Ze zei me meerdere keren dat ze mijn enthousiasme, gedrevenheid en doorzettingsvermogen een aangename houding vond om mee samen te werken. Door deze positieve bekrachtiging in combinatie met die van andere personen én de nieuwe vrienden uit dit semester, ben ik als persoon veel zelfzekerder geworden en ben ik meer in mezelf beginnen geloven.

Begin oktober in de tweede trajectschijf stortte mijn wereld even in, want ik kreeg een mail van Bart dat ik niet kon gaan wegens geen wederzijds contract meer. Hij was toen ook de persoon die me opnieuw steunde en ook zocht naar andere opties.

Ik vond het moeilijk om me meteen voor een andere buitenlandse ervaring op te geven, omdat ik er even niet meer in geloofde dat het zou lukken. De energie en zin om hier veel tijd en energie in te steken was kort erna nog niet aanwezig.

Hij bood me een andere optie aan, namelijk het IPCEL-programma. Dit was een semester in België, aan AP. Europese studenten van Orthopedagogie, Sociaal Werk en de Leerkrachtenopleiding kwamen naar Antwerpen om samen een project uit te werken. Hiervoor meldde ik me aan als enige Belgische student Orthopedagogie.

Dit semester verliep niet altijd op wieltjes. Tijdens dit semester had ik moeilijkheden met onze supervisor. Hiermee kon ik wederom terecht bij Bart. Door het veilige gevoel dat ik heb bij Bart, kon ik mijn hart luchten en raad vragen. Zowel de andere studenten van onze groep, als ik hadden op een bepaald moment nood aan een gesprek. Hij stond hier voor open en nam het in handen. Hij volgde de situatie mee op en vroeg verschillende keren hoe het liep. We volgden zijn raad op en hij beloofde dat hij er zelf ook mee aan de slag ging. Ik had het gevoel dat hij er echt voor ons als student was en dat we altijd bij hem terecht konden. Dit gevoel heb ik de voorbije drie jaren steeds gehad bij Bart. Ik kon altijd terecht bij hem, zowel op vlak van IPCEL als andere school- en buitenland-gerelateerde zorgen en problemen.

Ik heb enorm veel gehad aan Bart. Hierdoor ben ik als professional en als persoon ook echt gegroeid. Ik zou graag als professional ook iemand zijn waarvoor cliënten niet bang zijn om contact op te nemen. Bovendien leerde ik dat een veilig gevoel en weten dat er iemand is om naartoe te gaan, belangrijk is om als persoon en professional volledig te kunnen ontplooien.

Bart was ook iemand die me leerde dat ik echt moest gaan voor mijn dromen en dat het mogelijk is om ze te bereiken, zolang ik er maar voor werk. Hij bekeek zelf ook steeds andere mogelijkheden voor mij, omdat hij wist hoe graag ik een Europees avontuur wilde beleven om te kunnen groeien als ortho en als mens.

Hij vindt het ook belangrijk om écht te luisteren naar studenten en aan de slag te gaan met de feedback. Zelf heb ik al enkele keren een feedbackgesprek gehad over het IPCEL-programma. Ik voelde me het laatste jaar vaak alleen in de opleiding, omdat ik een afwijkend semester had. Het voelde alsof ik het vreemde buitenbeentje was, ook al was dat wel een beetje zo, vanwege het andere semester. Het voelde voor mij alsof het enorm veel moeite kostte voor de school om enkele aanpassingen te doen voor mij, zoals het lessenrooster dat maar niet in orde geraakte, ik kon niet in de opleidingsonderdelen op Digitap, ik geraakte in het begin niet ingeschreven op administratief vlak, ik ontving bepaalde mails niet, stond op school terwijl de les was geschrapt zonder dat ik dit wist,.... Tot op heden merk ik dat dit een impact heeft, omdat ik sommige info niet krijg of te laat ontvang. Hiermee kan ik steeds bij Bart terecht en hij zal me zo goed mogelijk proberen helpen. Bovendien voel ik me veilig genoeg bij hem om hierover een feedbackgesprek aan te gaan, zodat volgende studenten van het IPCEL-programma een betere ervaring hebben. Ik kan er dan ook op vertrouwen dat hier enkele veranderingen/aanpassingen zullen gebeuren om dit semester te perfectioneren.

Aangezien ik de oudste dochter ben van drie, is voor hen ook alles de eerste keer. Het was (en is nog steeds) vaak zoeken, maar samen geraken we er. Ze benadrukken heel sterk het belang van verbinding, iets wat ik meeneem in mijn werkveld.

In het middelbaar hebben ze me enorm hard geholpen voor mijn studie. Ik vond de algemene vakken heel moeilijk om te begrijpen en te studeren. Daarom hebben mijn ouders me veel opnieuw uitgelegd en soms zelfs samen gestudeerd. Vanaf het hoger was dit even zoeken en vooral leren loslaten. Toen ik aan het einde van het eerste jaar vijf vakken opnieuw moest doen, hebben ze me terug geholpen. Ik was gebuisd op deze vakken, omdat ik enorm veel stress en druk voelde om er voor alles door te zijn, zodat ik in Denemarken zou kunnen studeren. Mijn ouders wisten hoe graag ik dit wou en zetten daarom mee alles op alles om erdoor te zijn. Ze legden bepaalde stukken opnieuw uit en dit deed veel aan mijn zelfzekerheid en geloof om te slagen. Hierdoor had ik ook veel minder stress dan in de eerste zit, waardoor de herexamens vlotter verliepen en de resultaten beter waren.

Mijn ouders zijn er altijd voor mij; wanneer ik me goed voel, delen ze mijn positiviteit en genieten ze ervan dat ik gelukkig ben, wanneer ik me onzeker of bang voel, zijn ze er om me terug in mezelf te doen geloven, wanneer ik verdrietig ben, vangen ze me op en troosten ze me,....

Ze leerden me om altijd te gaan voor mijn dromen en er steeds in te blijven geloven. Geloven in mezelf hebben ze me ook sinds kleins af aan meegegeven.

Het zijn twee mensen die ongelooflijk veel tijd, moeite en energie in mijn zussen en mij steken en alles zouden doen voor ons geluk. Ik zie hen dan ook enorm graag en ben hen heel dankbaar voor alles! Ik besef dat ik heel mijn leven, wat ik doe, wat ik heb, wie ik ben en wat ik leerde grotendeels aan hen te danken heb.

Indien je me zou vragen of ik dit semester opnieuw zou willen doen met dezelfde mensen, zou ik toch nog steeds volmondig ja antwoorden. Dit komt door de mensen die ik leerde kennen. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt tijdens dat semester. Op persoonlijk vlak heb ik enorm veel van hen geleerd. Wat ze me leerden op persoonlijk vlak, neem ik automatisch mee als professional. Toen ik begon aan het semester, was ik heel onzeker, ik zag mezelf niet zo graag en vond anderen hun mening over mij belangrijk om mezelf goed genoeg te vinden. Ik was niet gelukkig op dat moment en voelde me niet goed in mijn vel.

Zij leerden me mezelf zijn, dat ik mag zijn wie ik ben en dat dat goed is. Ze leerden me trots zijn op mezelf en lieten me voelen wat het is om jezelf graag te zien. Bovendien hecht ik nu totaal geen belang meer aan wat anderen van mij denken, zolang ik gelukkig ben. Bovendien leerde ik te leven. Het liedje Leef van André Hazes stond op tijdens een feestje. Sinds dat moment is het 'ons liedje' geworden. Ze leerden me dat de boodschap achter het lied echt belangrijk is en dat je écht moet leven alsof het je laatste dag is. Alles uit het leven halen, genieten van de kleine dingen in elke dag en doen wat je gelukkig maakt, is een boodschap die heel belangrijk is geworden voor mij. De boodschap en de personen die aan dit lied gelinkt zijn, zijn zelfs zó belangrijk geworen dat ik een tattoo heb laten zetten. Op mijn arm staat nu 'LEEF!'. Het heeft ook al geholpen, want wanneer ik twijfelde over iets, keek ik naar mijn arm en dacht ik aan de groep. Ze hebben van mij een sterk en zelfzeker persoon gemaakt op een moment in mijn leven dat ik het het meest nodig had. Zelf spreek ik van een IPCEL-effect met een pre-IPCEL-Annelie en post-IPCEL-Annelie. 'My Antwerp family', zoals we ons groepje noemen, heeft me in positieve zin veranderd en ik ben hen daar enorm dankbaar voor.

Alles wat ze me leerden, neem ik mee als persoon en als professional. Ik merk dat ik me zelfzekerder voel en ook zo handel op mijn stage.

De quote "je kan geen liefde schenken uit een lege kan" is een quote die ik pas écht begreep sinds dat semester.

Ik merk dat ik nu op stage veel liefde kan geven aan de kinderen en jongeren, omdat ik zelf genoeg liefde heb voor mezelf en voor anderen. Vorig jaar vroeg dit heel veel energie van mij, omdat ik niet genoeg liefde voor mezelf voelde, laat staan voor anderen. Nu merk ik een duidelijk verschil tussen mijn beide stages. Vrienden naast dit semester die ik al langer ken, zagen me ook openbloeien en groeien als persoon. Ze merkten dat dit semester me positief veranderde.

Dankbaar is een mooi woord om te omschrijven hoe ik me voel wanneer ik deze tekst schrijf. Ik ben dankbaar voor de persoon die ik geworden ben, dankzij 'my Antwerp family'. Bewondering is een ander woord om mijn gevoel te beschrijven. Ik bewonder iedereen van dit familietje enorm hard. Ze zijn zo puur, liefdevol, dankbaar, enthousiast, empatisch,.... Tijdens het schrijven van deze tekst voel ik dat ik dit moeilijk vind. Het zijn mensen die ik heel hard mis, maar zeker weet dat ik hen nog vaak zal terug zien. Om te beginnen zie ik al enkele vrienden deze zomer terug in Italië. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel. Gelukkig hoor ik hen wekelijks door ons conceptje 'Tram Three Thursday'. Elke donderdag stuurt iedereen een (spraak)bericht waarin die vertelt hoe het is, wat die gedaan heeft afgelopen week,.... We gingen bijna elke donderdag samen naar Tram 3 in Antwerpen, vandaar de naam.

Dit blokje wil ik graag afsluiten met een quote van Winnie The Pooh die ik heel hard voel en belangrijk vind. Ik trek me er aan op wanneer ik het moeilijk heb met de afstand. Zoals Winnie The Pooh ooit zei: "How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard".

Ruth en ik waren een duo, maar kenden elkaar vooraf niet. Ik stond open om nieuwe mensen te leren kennen, maar vond het wel spannend om de eerste mail te sturen. Na enkele dagen afwachten, besloot ik uiteindelijk om zelf te mailen.

Vooraf zaten Ruth en ik enkele keren online samen en gingen we ook langs bij de school om te kijken welke ruimten en materialen we mochten gebruiken, maar ook om al eens kennis te maken met de kinderen.

Tijdens de eerste online meeting besloten we dat ik de contactpersoon met de school zou zijn. Ik vertrouwde mezelf wel om dit goed op te volgen. Het contact met de school verliep steeds vlot en duidelijk.

De activiteit zelf vond ik fijn om te doen! Ik vind kinderen (en jongeren) geweldig om mee te werken, dat wist ik al ondertussen.. Deze opdracht was een combinatie van twee van mijn passies; Kazou (de activiteiten organiseren voor kinderen) en Orthopedagogie (het discriminatie-stukje en kinderen). Ik vond het interessant om meer diepgang te steken in een activiteit voor kinderen.

Achteraf gaf de juf ons mondeling gegronde feedback die we zeker kunnen meenemen in het werkveld.

Toen ik in de Kazougroep kwam, voelde ik me meteen geaccepteerd om wie ik écht ben. Dat is een gevoel dat ik voordien nog niet veel had ervaren. Ik ontmoette mensen die een stuk mijn leven hebben veranderd en die me accepteerden om wie ik ben, met mijn uitbundigheid en enthousiasme, maar ook met mijn onzekerheden.

Hierdoor wilde ik bij Kazou blijven. Die zomer deed ik als monitor één Kazouvakantie (want het zijn vakanties en geen kampen bij Kazou ;)). In de zomer van 2022 ging ik drie weken mee als monitor. Toen ik mijn voorkeurvakanties had doorgegeven voor de zomer van 2023, kreegik telefoon van de vrijwilligerscoach om als vakantieverantwoordelijke mee te gaan voor een week. Na even twijfelen, besloot ik om dit te doen en ik heb er geen spijt van! In het najaar van 2023 volgde ik mijn Hoofdmonicursus. Het jaar erna deed ik nog een vakantie als vakantieverantwoordelijke en één als kookploeg. In dat najaar volgde ik mijn Basisinstructeurscursus. In de paasvakantie (2025) ga ik op Basiscursus mee als instructeur, om nieuwe jongeren op te leiden tot échte Kazoumonitoren. Ik vind het superfijn om de Kazoukriebel te mogen doorgeven aan nieuwe monitoren. Ik zou graag de persoon voor hen zijn die ik ook had toen ik mijn cursus volgde. Sinds september 2024 zit ik ook in de beleidsgroep van Kazou Waas & Dender. Dit vind ik enorm belangrijk. Op die manier kan ik mijn steentje bijdragen om Kazou (Waas & Dender) een nóg mooiere plek te maken. Het geeft me bovendien heel veel oefenkansen om al wat ik leerde tijdens mijn opleiding orthopedagogie te gebruiken: coachende gesprekken voeren, leiding nemen, feedback geven, ...

Voor komende zomer staat er heel wat Kazou-gerelateerd op de planning. Ik ga 10 dagen mee met 13-14-jarigen als kookploeg. Bovendien heb ik twee vakanties als vakantieverantwoordelijke. Daarnaast staat er ook een week coördinatie in Massembre op de planning. Massembre is een groot domein waar Kazou mede-eigenaar van is. In de zomer zitten daar elke week veel Kazouvakanties uit heel Vlaanderen. Om te zorgen dat het daar op wieltjes loopt, is daar een coördinatieploeg. Deze zomer zal ik daar deel van uit maken.

Dit zal mijn organisatorische skills op de proef stellen.

Zowel als vakantieverantwoordelijke en als coördinatieploeg, is het belangrijk om gestructureerd en georganiseerd te werken. Dit is een uitdaging voor mij, aangezien ik een chaotisch persoon ben en mijn brein ook op die manier werkt. Zelf heb ik wel nood aan structuur en orde. Ik leerde al om structuur te brengen voor mezelf en anderen. Als monitor deed ik dit niet zo erg, maar als verantwoordelijke is dit heel belangrijk. Indien er geen structuur is voor jezelf en de monitoren tijdens de vakantie, zal het in de soep lopen en zal dit waarschijnlijk uitdraaien op ruzie binnen de ploeg. Dit wil ik koste wat kost vermijden, dus werk steeds aan een goede en veilige sfeer, structuur en orde.

Ik kan zeggen dat Kazou mijn leven in een heel positieve zin veranderd heeft. De persoon die ik nu geworden ben is mede door alle mensen binnen Kazou en door het engagement zelf.

Een belangrijke factor voor mij om te kunnen groeien en me te ontplooien, is een veilige en betrouwbare omgeving. Kazou is het bewijs hiervan. Ik kon me volledig ontplooien en ben hier helemaal opengebloeid als persoon.

Ik ging stapsgewijs nieuwe engagementen aan binnen dezelfde organisatie, Kazou. Kazou is voor mij een veilige omgeving die alle kansen biedt om te groeien.

Ik vind het belangrijk om te benadrukken dat dit voor mij nieuwe engagementen zijn die ik aanging en waar ook veel tijd en energie in kroop/kruipt. Ik ging nieuwe avonturen aan, maar binnen dezelfde organisatie. Het feit dat dit dezelfde organisatie is, is omdat ik de mensen ken en omdat het een veilige omgeving is voor mij. De engagementen die ik aanging zijn iets anders dan ervoor en telkens opnieuw heel spannend.

De visie van Kazou is een visie die ik zeker kan volgen. Dit wordt ook wel 'de vijf pijlers' genoemd. De pijlers sluiten aan bij de opleiding Orthopedagogie.

1. 'In groep: samen ben je nooit alleen'

   -> Als praktijkgericht orthopedagoog moet je goed kunnen samenwerken. Veel van mijn samenwerkingsskills en creatieve vergadertechnieken leerde ik bij Kazou. Ook initiatief nemen leerde ik bij Kazou, de koe bij de hoorns vatten en er samen aan beginnen. Een groepsgevoel creëren is een belangrijk onderdeel binnen de organisatie, maar zeker ook noodzakelijk in ons werkveld.

2. 'Groei: kansen geven, krijgen en nemen'

   -> Bij Kazou zetten we ook in op coaching. Ik leerde al een beetje wat coaching was, omdat ik dit als monitor al ervaren had. Uit de opleiding leerde ik wat coaching echt is en hoe ik dit best kan doen op een orthopedagogische en krachtgerichte manier. Toen ik vakantieverantwoordelijke werd, leerde ik nieuwe creatieve technieken om te coachen. Deze paste ik ook toe op vakantie en neem ik zeker mee naar het werkveld.

3. 'Respect: in vertrouwen samenleven'

   -> Respect is sowieso één van de waarden waaraan ik veel belang hecht. Deze waarde is een gezamenlijke waarde, waardoor ik merk dat ik ook match met de organisatie. Bovendien is dit een waarde waaruit ik zeker handel en verder wil blijven handelen als beroepspersoon in het werkveld. Cliënten, de cliëntsystemen, het team, eventuele partnerorganisaties van de organisatie en ikzelf zijn allemaal mensen en instanties die het verdienen om respectvol mee om te gaan. Dit zal ik steeds blijven meenemen.

4. 'Zinspelend: er zin in hebben, er zin aan geven'

   -> Motivatie, enthousiasme en gedrevenheid zijn belangrijke kwaliteiten als Kazouvrijwilliger. Daarenboven is het belangrijk om te zoeken naar zin, zinspelend aan de slag te gaan. Dit is iets wat ik zeker wil integreren in mijn houding als hulpverlener. Enthousiast en gemotiveerd ben ik als persoon, het is goed om deze kwaliteiten te gebruiken in het werkveld. Nóg belangrijker is de gedrevenheid en zoeken naar zin. Als beroepspersoon is gedrevenheid en doorzetting een dankbare eigenschap. Het zal niet altijd vlot verlopen met de cliënt, maar dan is het van groot belang om te blijven doorzetten. Hierdoor toon je aan de cliënt dat je wil doorzetten voor hem/haar/hun. Door niet meteen op te geven toon je de cliënt dat je niet zomaar opgeeft en dat je in samenwerking wil werken voor (het geluk van) deze persoon. Deze eigenschap in combinatie met 'zoeken naar zin en de krachten' is een veilige combinatie voor de cliënt. Samen met de cliënt op zoek gaan naar wat die wel heeft/kan/doet is belangrijk. In deze sector komen we vaker kwetsbare cliënten tegen. Bij hen is het nog meer noodzakelijk om krachtgericht te handelen. Dit is iets wat ik leerde uit combinatie van Kazou en de opleiding. In de opleiding leerde ik meer het belang van deze eigenschappen en wat deze inhouden, hoe ik ze kan toepassen en inzetten,.... Bij Kazou leerde ik vooral de creatieve kant ervan en kon ik dit toepassen op de kinderen op een veilige en betrouwbare manier.

5. 'Solidariteit: er zijn voor elkaar'

   -> Samenwerken is belangrijk, maar in de samenwerking er zijn voor elkaar en solidair zijn naar elkaar, is ook van belang. Als moniploeg zijn we er voor elkaar en voor de kinderen. We vormen één groep, één team dat sterk staat en op die manier een fijne week voor elkaar en vooral voor de kinderen/jongeren kan bieden. Dit neem ik zeker ook mee naar het werkveld. Als hulpverlener is het noodzakelijk om je cliënt te tonen dat je er bent voor die persoon en niet zomaar weggaat. De cliënten in onze sector zijn meestal kwetsbaar en hebben vaak nood aan iemand die een tijdje meewandelt op hun pad ter ondersteuning. Solidariteit betekent dat mensen elkaar helpen en steunen, vooral als iemand het moeilijk heeft. De mentale ruimte en draagkracht -die we als hulpverlener vaak wel hebben, meer dan de cliënt in de meeste gevallen- gebruiken we om de cliënt te kunnen ondersteunen om zo zelf terug de mentale ruimte en draagkracht op te bouwen. Bovendien is het binnen een team ook belangrijk om elkaar te ondersteunen, aan te vullen,.... Op die manier kan je een sterk team vormen en heb je als team veel draagkracht om de cliënten te kunnen ondersteunen. Dit draagt op zijn beurt dan weer bij aan de kwaliteit van hulpverlening en aan de draagkracht van de cliënt.

Jef en Nicolas startten een podcast om alle taboes bespreekbaar te maken, te beginnen met mentale gezondheid.

Zij kwamen live spreken in het jeugdhuis. Het was een leerrijke en interactieve avond.

Ik leerde over het effect van sociale media op je zelfbeeld. Ik ging steeds al bewust om met sociale media en wist dat dit een effect kan hebben op hoe ik mezelf zie. Onbewust had social media tóch al een effect op mij. Ik hechtte toch vaak te veel belang aan hoe leuk mijn foto's eruit zien, hoeveel likes en reacties mijn posts hadden,.... Tijdens die talk werd ik me hiervan bewust, omdat ze op een reflectiegerichte manier vragen stelden en uitleg gaven aan het publiek.

De verschillende programma’s die ADIC in petto heeft, zijn het Zorgprogramma, Ontwenningsprogramma, Ontwenningsprogramma voor ouders en kinderen, het Behandelingsprogramma en Ambulante Begeleiding.

Het eerste programma is het Zorgprogramma (ZP). Dit is een korte crisisopname van maximaal zeven dagen. Hierbij wordt de focus vooral gelegd op fysieke ontwenning, met behulp van individuele begeleiding.

Het tweede programma is het ontwenningsprogramma (OP). Dit is residentiële begeleiding waarbij een specifieke hulpvraag niet nodig is. Deze ontwenning gebeurt in een drugvrije omgeving, waarin veiligheid een belangrijk criterium is. Deze behandeling bestaat uit twee modules, die je los van elkaar volgt. De eerste is de module Ontwenning. Hierbij ligt de nadruk vooral op fysieke ontwenning en het herstel van de dagelijkse leefstructuur. De cliënten worden er gemotiveerd en krijgen kansen en hulp om de relaties met de omgeving terug op te bouwen. De tweede module is de module Oriëntatie. Voor ze aan deze module beginnen, evalueren ze eerst wat al goed gaat en wat nog veranderd moet worden, volgens de cliënt. Vanuit deze evaluatie worden concrete doelen opgesteld, waaraan gewerkt wordt tijdens dit deel van de opname.

Het derde programma is Ontwikkelingsprogramma voor ouders met kinderen tot zes jaar (OP+). Hierbij worden ouders die wel nog in staat zijn om voor hun kind te zorgen, opgenomen. Koppels worden niet opgenomen, dus als beide ouders gebruiken, kan maar één ouder tegelijk bij ADIC terecht met het kind. Een opname duurt acht tot tien weken, waarbij het kind overdag naar school gaat terwijl de ouder deelneemt aan een intensief programma. Dit programma werkt in op de verschillende gebieden van het volwassen leven (medisch, psychisch, pedagogisch, sociaal, administratief).

Het vierde programma is het Behandelingsprogramma (BP). Dit is een programma waarbij op een multidisciplinaire manier wordt gewerkt aan specifieke doelstellingen. Dit gebeurt via twee wegen, enerzijds de Leermodule (LM), die mensen helpt die al afstand hebben van hun verslavingsproblematiek op fysiek vlak, maar zijn mentaal nog niet sterk genoeg om tegen de verleiding te weerstaan. Anderzijds gebeurt het herstel via de Resocialisatiemodule (RM). Dit is voor cliënten die hun verslaving al een tijd onder controle hebben, maar willen manieren zoeken om met de verleiding ervan te kunnen omgaan. Hier bestaat ook een +programma van, voor ouders met kinderen onder de zes jaar, wederom worden er geen koppels samen opgenomen.

Het laatste programma, is Ambulante Begeleiding (AB). Hier worden mensen begeleid met een gedragsverslaving en/of middelenverslaving. Hier wordt vooral focus gelegd op de context van de persoon en de relaties ermee.

Ik vond het studiebezoek heel interessant en leerrijk. Ik zou het overwegen om te doen als stage in het derde jaar. Voor het studiebezoek wist ik helemaal niet wat ik moest verwachten, dus had me nog niet echt iets voorgesteld, maar had er wel zin in. Tijdens het studiebezoek heb ik me open opgesteld. Ik stelde veel vragen en was oprecht heel geïnteresseerd in de werking en de omgang met de cliënten bij ADIC. Na het bezoek aan ADIC was ik enorm enthousiast en besefte ik dat dit iets is wat ik misschien later ook zou willen doen als job.

Wel denk ik dat het een emotioneel zware job is, waarbij je als hulpverlener goed moet kunnen loslaten. Op dit moment kan ik dat nog niet goed, maar gelukkig moet ik nu nog geen stage kiezen. De verschillende programma’s vind ik een goed idee, zo kunnen mensen ook langdurig geholpen worden. Ik zou zelf het liefst op de afdeling BP of BP+ werken. Mensen worden hier langer opgevolgd en volledig klaargestoomd om helemaal clean terug aan het leven te beginnen. Hier wordt structureel gewerkt aan de verslaving en je bouwt een band op met je cliënten. Er zijn natuurlijk veel andere jobmogelijkheden die me interesseren, maar dit was al een interessante werkveldverkenning.

Ik vond het gek om effectief als bezoeker (kort) in contact te komen met mensen die van een verslavingsproblematiek proberen af te geraken. Ik had me allemaal hyper- of net heel rustige mensen voorgesteld die snel boos zijn, ingebeeld bij mensen met een verslaving. Het contact bewees dat dit gewone mensen zijn die net van die problematiek af willen geraken en daarvoor hun uiterste best doen. Ik heb nu nog meer respect voor deze mensen dan ervoor. Het bezoek aan het centrum verbreedde mijn kijk en zorgde voor een goeie en realistische kijk op de werking van het centrum.

Zelf ben ik wel al in contact gekomen met mensen die soms eens cannabis gebruiken. Zelf heb ik niet echt problemen met het feit dat zij dit gebruiken. Het is hun leven en hun gezondheid. Ik zeg dit omdat ik weet dat ze dit meestal niet eens wekelijks doen, dus kunnen we niet van een verslaving spreken, vind ik. Dat is een van de redenen waarom ik er gewoon mee omga en mij niet moei. Een andere reden is omdat het vrienden van mij zijn en als ik hen wil proberen helpen, zouden ze mij niet meer als vriendin zien en dat wil ik niet.

Wat me op de werkvloer heel hard zou raken, maar nu toch ook wel al wat wrong, is het idee dat mensen vrijwillig mogen buitenstappen en kunnen hervallen. Er zijn bakjes in de gang waar steriele spuiten zijn, om mensen te beschermen tegen hiv en andere ziekten die ze zouden kunnen oplopen als ze spuiten van straat halen. Het besef dat iemand zomaar zou buitenstappen en zegt dat hij opnieuw drugs gaat doen, zou mij een machteloos gevoel geven. Ik zou me dan heel slecht en mislukt voelen als ortho, denk ik.

Ik moet en wil echt nog leren om werkgerelateerde zaken niet mee naar huis te nemen na de werkdag. Ik zou thuis nog heel hard piekeren over hoe ik bepaalde situaties anders of beter had kunnen aanpakken. Ook ben ik iemand die anderen hun problemen ook op mij neem. Mijn ingesteldheid bij mijn vrienden is ‘jouw probleem is ook mijn probleem’ en dat zal ook op mijn werk zo zijn, later. Daarom wil ik echt leren om anderen hun problemen van me te proberen afzetten na mijn werkuren en het een probleem van de ander laten. Dit zal heel wat tijd en moeite vragen van mij, maar ik geloof wel dat ik hier ooit in zal kunnen groeien.

Payoke is een van de drie organisaties die slachtoffers van mensenhandel opvangt, erkend door de Belgische overheid. De doelstellingen van deze organisatie zijn: re-integratie als volwaardige individuen, bestrijding van daders en criminele organisaties, en het verspreiden van bewustwording (Payoke, 2024).

De organisatie biedt opvangplaatsen voor elk slachtoffer van mensenhandel. Ze voorzien een rustperiode van 45 dagen op een veilige plek voor iedereen waarvan ze sterk vermoeden dat die slachtoffer is van mensenhandel. Deze periode is bedoeld om grondig te kunnen beslissen of ze een klacht willen indienen bij justitie. Dit is noodzakelijk voor de langdurige hulpverlening van Payoke (Payoke, 2024).

Het begeleiden van slachtoffers zit ook in het aanbod van de organisatie. Soorten ondersteuning die ze aanbieden zijn administratieve en psychosociale hulp. Administratieve hulp houdt in dat ze helpen bij het invullen van verblijfsdocumenten, mutualiteit, huurcontracten, etc. Psychosociale hulp is een andere vorm van ondersteuning, bijvoorbeeld bij de behandeling van trauma's, integratiebegeleiding, oriëntatiesessies over de toekomst, etc.

Payoke verdeelt hun hulpverlening in twee groepen: +18 en -18 jaar (Payoke, 2024).

Veel slachtoffers zijn mensen die geen toegang hebben tot informatie over mensenhandel of niet weten welke opties ze hebben om zichzelf in bepaalde situaties te redden. Dit zijn belangrijke redenen voor Payoke om bewustwording te verspreiden over mensenhandel, mensen te onderwijzen over wat het echt inhoudt en te benadrukken hoe daders strategisch hun slachtoffers kiezen. Op deze manier hoopt men dat mensen alerter worden voor mensenhandel.

Ik was echt geschokt door de verschillende vormen van mensenhandel. Ik had er wel al over gehoord, maar wist niet precies wat het allemaal inhield. Ik had gehoord over seksuele uitbuiting en loverboys, economische uitbuiting en uitbuiting in criminele feiten. Terwijl ik dit schrijf, herkent de spellingchecker het woord 'loverboy' niet. Ik denk dat dit een voorbeeld is van hoe onbekend het nog is. Ik had nog niet eerder gehoord over uitbuiting via bedelarij en orgaanhandel. De spreker legde uit over orgaanhandel en mijn maag keerde. Ik voelde me echt slecht tijdens de uitleg. Alle voorbeelden maakten me machteloos, maar sommigen zullen waarschijnlijk voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven. Een voorbeeld dat ik nooit zal vergeten, is de foto van een auto waarin mensen verborgen zaten op de gevaarlijkste plekken van de wagen, in een poging te vluchten naar een zogezegd veiligere plaats. In werkelijkheid overleven ze de rit vaak niet. Er werd ook een foto van een klein bootje getoond, waarin gemiddeld slechts 28 van de 700 mensen de overtocht overleven, als de boot al niet zinkt.

Na deze presentatie had ik gemengde gevoelens. Ik voelde me uitgeput, verdrietig, machteloos, teleurgesteld in de mensheid, maar ik voelde me ook dankbaar, omdat ik de kans krijg om op te groeien in een veilig land met betrouwbare mensen om me heen. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat dit de zwaarste, maar ook een van de meest betekenisvolle en oogopenende presentaties van dit semester was. Ik bleef nog steeds nieuwsgierig naar de organisatie Payoke, dus heb ik nadien nog wat dingen opgezocht.

Ik vond een aantal interessante tools op hun website. De eerste interessante tool is een folder in 22 verschillende talen. Op deze manier kunnen slachtoffers hun situatie herkennen en uitleggen aan een professional die hen wil helpen.

Een andere tool is een handboek, 'The Payoke Way'. Dit handboek biedt tips en mogelijke werkwijzen voor professionals in andere landen die slachtoffers van mensenhandel willen ondersteunen.

Nog een interessante tool is een relatietest waarin je 10 ja/nee-vragen moet beantwoorden. Als je veel ‘nee’ antwoorden geeft, krijg je op het einde de boodschap dat het misschien om een ongezonde relatie gaat. Ze geven dan een lijst met signalen en contactgegevens. Ze raden aan om contact met hen op te nemen over de relatie. Naar mijn mening is het toegankelijk en veilig om hen te contacteren, maar dit kan ik natuurlijk niet voor slachtoffers invullen.

Op hun website vind je ook getuigenissen van slachtoffers, wat heel heftig is, maar ook erg betekenisvol en interessant (Payoke, 2024).

Ik was geschokt door de cijfers die de spreker noemde: in Nederland en het Verenigd Koninkrijk heeft 1 op de 10 vrouwen geen toegang tot menstruatieproducten. In Schotland is dat zelfs 1 op de 4 vrouwen. Zij zijn daarom ook het eerste land ter wereld dat menstruatieproducten gratis beschikbaar stelde voor studenten (Diamond, 2022).

Na deze presentatie bleef er van alles door mijn hoofd spoken. Voor mij is het gebruik van menstruatieproducten vanzelfsprekend, maar ik besefte dat dit absoluut niet voor iedereen zo is. Bijvoorbeeld, vrouwen die op straat leven of in de gevangenis zitten hebben vaak (niet genoeg) toegang tot menstruatieproducten, en ook niet tot veilige sanitaire voorzieningen, wat minstens even belangrijk is. Het viel me op dat dit onderwerp leeft binnen onze klasgroep. We spraken er openlijk over en voerden er constructieve discussies over. Ik was ook positief verrast door de jongens in onze klas; ze hadden kennis van zaken die ik niet had verwacht.

Een van de belangrijke dingen om te weten als toekomstig professional – naast hoe de menstruatiecyclus werkt – zijn de programma’s die BruZelle aanbiedt. Afhankelijk van mijn toekomstige job zal ik misschien in contact komen met vrouwen die vragen hebben over hun menstruatie. Ik kan hen helpen met mijn kennis, maar als ik het antwoord niet weet, kan ik hen doorverwijzen naar een van de educatieve modules van BruZelle.

De doelgroep in JH Togenblik is jongeren, de jeugd. Zij kunnen hier in het weekend ’s avonds terecht om gezellig met vrienden iets te komen drinken aan democratische prijzen. Er zijn ook spelletjesmogelijkheden, zoals darts, een kickertafel, een dobbelspel,… waarbij jongeren zich eens kunnen uitleven en plezier kunnen maken. Het is de bedoeling dat de jeugd hier alle zorgen kunnen vergeten en nieuwe mensen kunnen leren kennen. Hun ondersteuningsvraag is om hun zorgen even aan de kant te kunnen zetten en gewoon even te genieten van het weekend. Wij, als jeugdhuis, helpen hierbij, door feestjes te organiseren, thema-avonden te plannen, nieuwe vrijwilligers werven, die de tijd van hun leven hebben bij ons,…. Anderzijds kunnen jongeren ook terecht bij de vrijwilligers van het Jeugdhuis voor een luisterend oor of kunnen we hen doorverwijzen naar juiste hulpverlening, indien nodig. Mijn opleiding als orthopedagoog helpt me zeker hierbij.

Adolescenten hechten heel veel belang aan hun vrienden. Ik spreek over het algemeen, maar de band met hun vrienden is voor hen veel meer waard dan de band met de familie. Dit is ook merkbaar op een vrijdag- en zaterdagavond in het jeugdhuis. Vele jongeren gaan liever uit met hun vrienden, dan een tv-avondje met hun ouders. Als ik naar mezelf kijk, is dit juist hetzelfde. Ik ben heel graag bij mijn familie, maar ik ben liever bij mijn vrienden tijdens deze fase in mijn leven.

JH Togenblik wordt opengehouden door een groep vrijwilligers. Dit zijn bijna allemaal studenten en een paar werkenden. Een deel zijn middelbare studenten, een ander deel zijn hogeschoolstudenten en een ander deeltje zijn werkenden. Ons jeugdhuis zit zo in elkaar dat we verschillende werkgroepen hebben met telkens één of twee verantwoordelijken. Deze mensen zorgen dan voor een vergaderverslag en brengen dit tot aan de andere vrijwilligers. Ook hebben we nog onze evenementvrijwilligers, dit zijn ook studenten die hun vrije tijd graag opofferen om ons te helpen tijdens events.

In het jeugdhuis ben je gewoon vrijwilliger, los van je studie. Je neemt uiteraard enkele belangrijke zaken mee, die je kan gebruiken als je met de jongeren in conversatie gaat, maar iedereen krijgt dezelfde taken.

In JH Togenblik heb ik onder andere gewerkt op de benefietfuiven, genaamd Het Warmste Weekend. Ik heb dit fuifweekend mee voorbereid, klaargezet, geholpen op het weekend zelf en mee opgeruimd. Tijdens de vergaderingen, dachten we samen na welke DJ’s het beste bij elke doelgroep zouden passen, welke dranken we best zouden serveren per leeftijdsgroep, welk concept we best doen voor beide leeftijden,…. Dan heb ik ook helpen klaarzetten. Dit deden we samen met de andere vrijwilligers die ik nog niet goed kende. We hebben samengewerkt om de zaal zo snel en zo mooi mogelijk te versieren. Tijdens de benefietfuif op vrijdag heb ik heel de avond achter de bar gestaan. Deze avond heb ik ook tot het einde helpen poetsen en opruimen, zodat alles klaar was voor de volgende dag. Tijdens de zaterdagfuif heb ik een shift aan de kassa gezeten en de andere shifts stond ik achter de bar.

Het jaar erna heb ik de Warmste Blok georganiseerd. De opzet was 'blokken voor het goede doel'. Het thema van de Warmste Week was 'opgroeien zonder zorgen'. Vanuit die insteek wou ik iets organiseren voor de jongeren. Het doel was om jongeren (ons doelpubliek) die opgroeien met zorgen, een plekje te geven om te studeren, zodat zij kunnen studeren zonder zorgen. Alle drankjes en snacks waren aan democratische prijzen. Het geld dat we daarmee en met de 'pot' verdienden, ging integraal naar de Warmste Week.

Uiteraard was iedereen welkom. Ik kon er zelf ook studeren en tijdens de algemene pauzes, hield ik de bar open en zette ik muziek op.

Levensloop is een evenement ten voordele van Stichting tegen Kanker om mensen die kanker overwonnen hebben of mensen die nog in strijd zijn tegen deze ziekte, ook wel vechters genoemd, een hart onder de riem te steken. Afgelopen jaar waren de mantelzorgers, mensen die voor de vechters zorgen, zoals partner, kind,…, ook een extra aandachtspunt. Verschillende teams, die zich op voorhand kunnen inschrijven, zorgen ervoor dat hun team 24 uur lang mensen heeft om te lopen of te wandelen. De symboliek achter deze estafette is dat kanker nooit stopt, dus het 24 uur lang wandelen ook niet. Tijdens dit solidariteitsevenement wordt catering voorzien door deze teams en zijn er bands die voor de gezellige sfeer zorgen. Ook bestaat het ‘kinderdorp’. Dit is een apart deeltje op het terrein waar onder andere kinderanimatie en springkastelen worden voorzien (Levensloop Beveren, z. j.).

Het event wordt geopend door de Openingsceremonie, om de mensen welkom te heten en een mooie start te maken van Levensloop. Tijdens deze ceremonie is het de bedoeling dat vechters zich gesteund voelen en wordt de overwinning van sommige vechters gevierd. Het eerste rondje wandelen de vechters voorop en alle bezoekers volgen. Zaterdagavond is het de Kaarsenceremonie. Dit is een emotionele ceremonie waar wederom veel steun wordt gegeven aan vechters, maar ook speciaal gedacht wordt aan mensen die de strijd verloren hebben. Deze ceremonie wordt afgesloten met een stille wandelronde, de weg staat vol kaarsenzakjes die het pad mooi verlichten. Tijdens de Slotceremonie op zondagmiddag, wordt het 24-uursevenement mooi afgesloten door de organisatie en de vrijwilligers te bedanken. Het opgehaalde bedrag wordt dan ook bekendgemaakt (Levensloop Beveren, z. j.).

Het ingezamelde bedrag gaat integraal naar Stichting tegen Kanker. Hiermee kan wetenschappelijk kankeronderzoek verwezenlijkt worden of kunnen projecten voor het welzijn van kankerpatiënten en hun mantelzorgers gefinancierd worden, dit gebeurt via Levensloop Grants (Levensloop Beveren, z. j.).

Levensloop Beveren is een jaarlijks evenement waar veel vrijwilligers, organisatoren en vechters aanwezig zijn naast de bezoekers. Een vrijwilliger, zoals ik daar was, doet verschillende werkjes om te helpen. Ik kan mijn orthopedagogische ‘skills’ die ik al geleerd heb, toepassen in interactie die ik heb met vechters.

Het takenpakket dat ik daar had, was heel uiteenlopend. Ik heb er met de kinderen aandenkens geknutseld voor de vechters en hun mantelzorger(s), samen met de andere vrijwilligers gezorgd voor netjes opgeplooide T-shirts voor de vechters en de vrijwilligers, de gadgets gesorteerd en klaargemaakt voor verkoop, ongeveer 1.000 kaarsenzakjes gevuld, banners van sponsors opgehangen over heel het terrein en ik heb ook in het pak van de mascotte 'Den Bever' de kinderen (en stiekem elke bezoeker ook een beetje) geanimeerd. Ook hielp ik bij het uitdelen van de aandenkens voor de vechters bij de slotceremonie en heb ik nog helpen opruimen op het einde.

Bij Levensloop draait het allemaal rond vechters en hun mantelzorgers. Het zijn dus specifiek alle mensen die vechten tegen kanker of deze ziekte hebben overwonnen, en hun dichte omgeving. Als vrijwilliger is het ook onze taak om de bezoekers te helpen als ze ons aanspreken. In het ‘Beverpak’ als mascotte was ik ook kinderanimatie, dus kinderen waren ook mijn doelpubliek. Op Levensloop is iedereen waarmee je in contact komt, je doelpubliek. Iedereen mag zich inschrijven als vrijwilliger, deze krijgen een witte T-shirt. De ondersteuningsbehoefte van vechters is om samen met andere kankerpatiënten in gesprek te kunnen gaan en herkenning te vinden en het gevoel krijgen dat ze niet alleen zijn met hun ziekte. Deze mensen krijgen een paarse T-shit die ze in dat weekend kunnen dragen, als ze zich hier comfortabel bij voelen. Op deze manier zijn ze aanspreekbaar voor andere vechters en kunnen ze ervaringen delen met elkaar. Ze mogen in de vechterstent ook verschillende activiteiten doen, een voorbeeld hiervan is een speciale massage of een lezing bijwonen. De vechters worden hier echt heel goed in de watten gelegd.

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen vechters, vrijwilligers, kernteams in de organisatie, subteams in de organisatie en de bezoekers/teams. Vechters krijgen, zoals eerder vermeld, een paarse T-shirt, vrijwilligers krijgen een witte. Organisatoren krijgen een gele T-shirt/trui en de kernorganisatoren krijgen een blauwe vest van Levensloop erbij.

Er werkten dat weekend heel veel organisatoren en vrijwilligers. Niet iedereen werkte een heel weekend. Sommigen schreven zich in voor een dag, anderen voor elke dag, met opbouw en afbraak inbegrepen. Aan dit groot event gaat heel wat voorbereiding vooraf. De organisatie is al maanden op voorhand bezig met deze voorbereidingen, meestal gebeurt dit in teams. Zo bestaat er bijvoorbeeld het animatieteam, ceremonieteam, sponsoringteam,…. Elk team voert zijn aparte taken uit en zorgen er samen voor dat Levensloop Beveren elk jaar weer een fantastisch evenement wordt. Vrijwilligers zijn mensen die op het evenement zelf helpen. Niet te vergeten zijn de teamkapiteins, dit zijn de verantwoordelijken per deelnemersteam die ervoor zorgen dat hun team lopers/wandelaars heeft om de 24 uur te vullen. Ze zorgen er ook voor dat er al dan niet catering is in hun tent. De ‘Levensloopfamilie’ is groot en blijft elk jaar groeien.

Vrijwilligers kunnen ook met kankerpatiënten en/of hun mantelzorgers praten. Als praktijkgerichte orthopedagoog, ken je al veel meer technieken om actief te luisteren en ervoor te zorgen dat deze persoon zich echt op zijn gemak voelt. Ik nam tijdens dat vrijwilligerswerk ook de tijd om te luisteren naar kankerpatiënten.

De twee gezinnetjes zijn twee totaal andere ervaringen.

Bij het ene gezinnetje begon ik toen er nog maar 1 kindje was, nu zijn er twee jongens. Het ene jongetje had in het begin veel moeite met babysit-avondjes, omdat mama en papa dan weg gingen. Toen mama en papa weg waren, stond hij vaak nog 20-30 minuten te wenen aan de deur. Ik kon alles proberen, maar vaak werkte gewoon zelf naar Bumba beginnen kijken. Uiteindelijk kwam hij er bij zitten en keken we samen tv. Daarna liep alles steeds soepel en leek hij het wel leuk te vinden. Na enkele keren stuurde hij mama en papa weg met "daaaag, tot morgen mama en papa!" en speelden we samen een spelletje. Sinds kort is er een klein broertje bij, waardoor ik mijn aandacht verdeel over de twee kinderen.

Bij dit gezinnetje leerde ik al veel over omgaan met moeilijke momenten, over de verandering van dynamieken wanneer het broertje geboren was en over kinderen individueel animeren (niet in groep, zoals bij kampjes).

Bij het andere gezin zijn er twee meisjes. Zij keken vanaf het begin al uit naar de babysit-avond. Sinds ik hen ken, waren het altijd al de twee zusjes. Babysit-avondjes zijn bijna altijd een feest, soms met pizza, knutselen, een film kijken, spelletjes spelen,.... Zij hebben zelf ook vaak al een idee om te doen op die avonden.

De zusjes rekken 's avonds wel heel hard, om in hun bed te gaan. Hier leerde ik dan ook mee omgaan en grenzen in te stellen.

Door te babysitten leerde ik veel over mezelf en mijn omgang met kinderen individueel. Ook leerde ik omgaan met moeilijke situaties, dynamieke die veranderen, grenzen stellen tov kinderen die eigenlijk al heel flink zijn....

Dit draagt bij bij mijn ervaring als praktijkgericht orthopedagoog.

Als je werkt met kinderen als praktijkgericht orthopedagoog, moet je op individueel niveau kunnen werken, in een groep. Door te babysitten leerde ik echt op individueel niveau met de kinderen omgaan. (Bij de kampjes is dit dan eerder de kinderen in groep.)

De tentoonstelling die ik bezocht, heet ‘Recaptioning Congo’. Het gaat hierbij vooral over wat koning Leopold II deed met het land en de bevolking. De geschiedenis van Congo werd chronologisch tentoongesteld vanaf 1885 tot 1960, wanneer het land onafhankelijk werd.

Wat me opviel aan deze tentoonstelling, is dat er telkens vanuit verschillende hoeken naar dit onderwerp werd gekeken. Er waren zowel Belgische als Afrikaanse fotografen, die allemaal gelijkwaardig worden gezien. Ook waren er verschillende soorten fotografen, zoals fotografen die propaganda maken, amateur- en professionele fotografen. Dit kwam heel sterk over bij mij, omdat er niet enkel uit Belgisch of Congolees perspectief werd gekeken. De meningen die je soms in de werken zag terugkomen, waren – soms duidelijk, soms niet – contrasterend.

Ik vind de daden die in Congo gepleegd zijn, gruwelijk. De gruwelijkste daden bleven me al lang bij uit de lessen in het middelbaar. Een voorbeeld hiervan is de onzekerheid en de barslechte omstandigheden waarin deze mensen moesten leven. Ze werden verplicht om latex te leveren in opdracht van Leopold II. Als ze dit niet deden, of ze hadden niet genoeg, dan kregen ze de doodstraf. Het leek ook alsof de missionarissen er bijna plezier in hadden dat ze mensen mochten vermoorden en dan hun handen afhakken als bewijs hiervan.

Pas wanneer deze omstandigheden internationaal bekend werden, begonnen andere landen campagnes te voeren tegen Congo-Vrijstaat en dus tegen koning Leopold II. Er heerste heel veel hongersnood en armoede, omdat de inwoners (bijna) alles moesten afgeven aan de Staat. Mensen werden er verminkt, gegijzeld, gedwongen,… en dat vind ik echt erg.

De tentoonstelling zelf was niet heel groot, maar wel mooi en vooral leerrijk. Deze expo maakte me vooral bewust van de wandaden die allemaal gebeurd zijn in Congo. Op het verdiep boven de expo, was er een bezinnings- of reflectiehoekje. De bedoeling hiervan is dat je daar over je gedachten en gevoelens kan nadenken, reflecteren en erover in dialoog gaan. In dat hoekje nam ik een momentje om even alles te laten bezinken wat ik daarvoor zag. Ik werd me nog meer bewust van de wandaden die door Belgen zijn uitgevoerd in Congo.

Mode interesseert me al van kleins af aan. Ik ben hier altijd al heel gefascineerd door geweest. Mijn droom was altijd om modeontwerpster te worden en hier was ik al lang mee bezig. Ik deed naaiworkshops, naaikampjes, workshops in het MOMU om te leren hoe je een kledingstuk ontwerpt, naar modeshows gaan,…. Ik mocht zelfs voor een spreekbeurt naar een modeontwerpster gaan, Katrien De Backer – ondertussen opgepikt in Parijs – en een hele dag meelopen en zien hoe zij van enkele ideeën naar schetsen en uiteindelijk een echt product gaat. Naast het observeren, gingen we ook samen aan de slag. Ik vond dit heel cool en was echt heel verwonderd over hoe deze wereld in elkaar zit.

Naast ontwerpster, wilde ik ook altijd graag zelf het model worden. Vanaf mijn geboorte poseer ik al graag op foto’s en als kind stond ik in mijn kamer heel vaak en graag voor de spiegel, te poseren. In huis deed ik vroeger vaak alsof de gang de catwalk was. Het is nog steeds een heel grote droom van mij om modeshows te lopen, fotoshoots te doen en in deze wereld een andere kant van mezelf te ontdekken.

Toen ik in het Modemuseum rondliep, was ik heel verwonderd door alle kleding en kunst met hun unieke verhaal of interpretatie van de kunstenaar/ontwerper achter.

De tentoonstelling waarop we vooral focusten, heet ‘Mirror Mirror – Mode & De Psyche’. Deze expo werd in samenwerking met het Dr. Guislainmuseum in Gent gemaakt. Deze combinatie vond ik heel interessant, omdat het onderwerp ‘mentale stoornissen’ en het effect op een persoon daarvan, mij echt boeit. Het verwonderde me dan ook hoe dit zo mooi omgezet werd in mode.

In de eerste kamer ging het over reflectie van lichaamsvormen en verschillende schoonheidsidealen, die druk leggen op mensen en stoornissen zoals Body Dysmorphia veroorzaken. Door verschillende kunstenaars en ontwerpers, wordt hier op verschillende manieren mee omgegaan. De nadruk werd, in het algemeen, vooral gelegd op hoe uiteenlopende lichaamstypes toch aanvaard worden en de klassieke schoonheidsidealen uitgedaagd worden in deze tentoonstelling. Dit werd gedaan door ‘nieuwe vormen’ rond een lichaam te maken. Er werd heel veel aan de verbeelding overgelaten, maar het benadrukte voor mij wel echt hoe belangrijk mode is om zichzelf uit te drukken en ook welke belangrijke invloed mode heeft op het mentaal welzijn van mensen. Alle ontwerpen die er hangen, hebben een mooie betekenis, vind ik. Ik zie alles wat ik daar heb gezien, als kunst.

Een kunstwerk dat mijn aandacht trok en waar een hele mooie betekenis achter zit, is het werk van Molly Goddard. In 2020 ontwierp ze een jurk, waar een feministisch idee achter zit. Ze vindt het heel belangrijk dat vrouwen hun positie in de maatschappij opeisen en wil hen hierin aanmoedigen. Met haar kleurrijke tulen jurken wil ze vrouwen de ruimte laten vullen. Ik vind dit een heel belangrijk idee. Vrouwen worden nog steeds benadeeld in de samenleving, ook in België. In ons land is het misschien niet altijd zo duidelijk, zoals in landen zoals Syrië, India, Afghanistan,….

Toch is hier nog steeds sprake van een glazen plafond voor vrouwen of van een loonverschil in het nadeel van vrouwen. Als vrouw zijnde, vind ik dit schrijnend. Ik begrijp niet waarom mannen meer zouden mogen verdienen, hogere functies krijgen of soms zelfs meer rechten zouden hebben. Het idee alleen al, frustreert mij enorm. Ik ben heel dankbaar dat Goddard dit aankaart, want het is nog steeds een belangrijk punt waar we als vrouw voor moeten blijven strijden, vind ik. Mijn mening is dat we moeten blijven strijden voor gelijke rechten en plichten, tot elke vrouw écht gelijkwaardig is aan mannen.

Tijdens het schrijven van dit stukje over feminisme, had ik het erover met een vriend. Hij gaf mij nieuwe inzichten en die vond ik heel verhelderend en interessant. Hij is geen antifeminist, maar zijn mening over feminisme en de wereld voor vrouwen, is genuanceerd en daar sta ik echt voor open om naar te luisteren. Hij heeft mijn kijk op de maatschappij een beetje veranderd of mij toch meer inzicht gegeven in het feminisme. Zijn argumenten waren vooral dat vrouwen niet altijd benadeeld worden in de samenleving. Hij stuurde me een filmpje door van een Amerikaanse man, die hier heel verhelderend en open over praat en goede argumenten geeft. Het grootste deel van de geïnterneerden zijn mannen, dat is ook door vooroordelen. Het zou kunnen dat nog steeds een meerderheid van de mannen als misdrijf omschreven feiten plegen, maar vrouwen worden, over het algemeen, minder streng veroordeeld en dat is niet fair tegenover mannen. Het zijn ook vooral mannen die onder een brug slapen of werkloos zijn. Ik raad heel hard aan om het filmpje te kijken, voor mensen die open staan voor verhelderende en nieuwe inzichten op het onderwerp feminisme en een mannelijk dominante maatschappij.

Het verhaal gaat over de oorlog in Syrië en de wandaden die Islamitische Staat daar uitvoert. Er is ook een stukje over kindsoldaten, hoe zij worden ‘aangeworven’, worden opgeleid en uiteindelijk bijna letterlijk voor de leeuwen worden gegooid. In de film wordt ook duidelijk gemaakt hoe hard ISIS zich bezig houdt met propaganda om te verspreiden in de wereld. Propaganda is duidelijk een heel belangrijk aspect binnen de organisatie van ISIS, want ze hebben een eigen cameraploeg. Deze ploeg moet overal beelden van maken en hebben duidelijke richtlijnen van wat ze wel en niet in beeld mogen brengen. Er wordt ook getoond hoe deze propaganda gebruikt wordt om jonge kinderen van kleins af aan te manipuleren en hen uiteindelijk ‘vrijwillig’ naar Syrië te laten gaan.

Adil en Bilall hebben weer goed werk neergezet. Ik ben elke keer opnieuw grote fan van hoe hun films in elkaar zitten. Ze steken echt tijd, werk, geld en onderzoek in om het verhaal zo dicht mogelijk bij de realiteit te brengen en het publiek echt mee te nemen in het verhaal. Na deze film was ik volledig in shock, omdat ik echt in de film zat en alles wat er gebeurde of gezegd werd geloofde ik. Ik heb op sommige momenten ook tranen in mijn ogen gehad, hierdoor.

Voor deze film hebben ze enorm veel research gedaan om het zo realistisch mogelijk te maken. El Arbi en Fallah hebben interviews gedaan met ouders die hun kind verloren, met mensen die in ISIS zaten, ze hebben propagandafilms van ISIS bekeken en geanalyseerd, documentaires gezien,… om het zo authentiek mogelijk over te brengen. Op het einde komt er ook nog eens ter verduidelijking op dat de film gebaseerd is op waargebeurde feiten die nog steeds bezig zijn op dit moment. Daardoor besefte ik achteraf hoe dankbaar ik mag zijn dat ik aan deze kant van de feiten sta. Dankbaar dat ik gewoon naar een film hierover kan en mag kijken, ter ontspanning en om bij te leren, in plaats van dat ik aan de andere kant sta om te vechten, om de oorlogsslachtoffers op te vangen en te verzorgen of om verkracht en verhandeld te worden als vrouw.

De regisseurs maakten deze film om te proberen begrijpen waarom zo veel jongeren vertrokken om te gaan strijden. Ze hopen hierbij mensen te laten begrijpen waarom deze gruwels gebeuren en ze bewust te maken dat het nooit meer mag gebeuren. Wat ik uit deze film heb geleerd is vooral dat het niet per se terroristen zijn die naar de oorlog vertrekken om te gaan strijden, maar dat ze ‘opgeleid worden’ tot extremisten en terroristen door de propaganda. Ook door de chaos en ellende van de oorlog weet men niet meer wie de goede en wie de slechte is, dus moet je zelf maar gewoon meedoen met de maffia.

Zij wouden een realistischer beeld tonen dat het niet altijd makkelijk is om te kiezen welke kant je uit wil daar, want ofwel ben je voor de maffia, of ISIS, ofwel ben je er tegen en dan word je vermoord.

Ik ben heel blij dat ik deze film heb gezien en een bredere kijk op de situatie heb nu. Het was ook belangrijk voor mij om de gebeurtenissen en de gedachten hierachter beter te kunnen begrijpen. Ik keur het niet goed, maar ik heb geleerd dat de meesten die daar vechten voor ISIS, niet als ‘slechte’ mensen daar naartoe gingen, maar daar bijna gedwongen werden tot wandaden.

"Sociaal zijn en babbelen zijn geen enkel probleem voor mij, daarom noemen mijn vrienden me ook wel ‘Annelie Babbelmie’. Omgaan met stress en druk lukt me ook wel vrij goed, ik probeer zo veel mogelijk te relativeren en aan te pakken wat er op dat moment aangepakt moet worden, zonder me er op voorhand druk over te maken. Op vlak van digitale toepassingen ben ik geen genie, maar ik kan er wel mijn weg in vinden en ik doe mijn best om het zo goed mogelijk uit te zoeken. Soms is echt volledig alles vinden in heel het online schoolnetwerk een uitdaging, maar ook die ga ik niet uit de weg. Ik koos het internationaal traject, omdat ik heel graag naar het buitenland wil gaan voor school voor langere periode. Ook ben ik een creatief persoon wiens brein soms verschillende kanten tegelijk opgaat, omdat ik zoveel ideeën heb. Ik probeer te zoeken hoe ik mijn eigen kernkwaliteiten kan inzetten in deze opleiding en in dit opleidingsonderdeel.

Een planning maken is geen probleem voor mij, maar een realistische planning maken en me eraan houden, is een andere uitdaging. Ik ben niet zo goed in tijdsinschattingen en kom daarom vaak te laat. Ook in het schrijven van verslagen blink ik niet uit. Eens ik begonnen ben lukt het me wel. Op vlak van taalvaardigheid is het geen probleem, maar het beginnen aan verslagen is voor mij een werkpuntje. Ik zie altijd een grote berg chaos voor mij, waarin ik niet kan functioneren en dan ook de moed verlies om eraan te beginnen. Zoals ik al vermeldde, heb ik sinds corona problemen met mijn concentratie, dat uit zich ook in het volgen van hoorcolleges. Examens afleggen is voor mij wederom een grote berg chaos die ik volledig zelf moet kunnen structureren, alleen hangen er dan ook nog eens punten aan vast. Dat geeft me toch wel wat stress, ook al schreef ik hierboven dat ik daar goed mee om kan. Grote hoeveelheden is voor mij een heel moeilijk punt. Mijn problemen met concentratie en mijn perfectionisme spelen me hierin parten. Daarom heb ik de optie voor het modulesysteem ook bekeken, maar daarbij ligt het probleem dat ik niet kan doseren. Ik blijf tot het uiterste gaan en tot ik echt niet meer kan en als ik dan vier keer in het jaar examens heb, zal dit nog zwaarder worden, dan dat ik dit maar twee keer per jaar heb.

Op basis van deze moeilijkheden, was ik eerst van plan om een gesprek te plannen met de studiebegeleider. Dit is er niet van gekomen, maar meisjes van mijn klas zijn wel gegaan en hebben me enkele tips gegeven. Voor de rest heb ik me ingeschreven in het systeem van Stuvo om een begeleider te hebben, maar die heb ik niet gekregen, omdat de perfect passende persoon er niet was voor mij.

Op vlak van taal heb ik zowel schriftelijk als verbaal niet veel moeite. Ik kan vrij goed professionele teksten schrijven en bezit een ruime woordenschat. De Taalvaardigheidstest ‘woordenschat’ toonde een congruent resultaat, namelijk een 80/100. Ik ben wel blij dat deze test mijn verwachtingen bevestigt. Ook mondelinge presentaties vormen niet echt een probleem voor mij. Ik spreek graag voor groepen, zeker met een goede, ondersteunende PowerPointpresentatie. Ik ben zelfzeker genoeg om dit op een professionele manier, zonder stress te kunnen doen.

Op de test ‘begrijpend lezen’ scoorde ik 65/100, maar dit was een verwacht resultaat voor mij. Het interpreteren van teksten en zorgen dat ik ze goed begrijp, duurt heel lang bij mij en zorgt er ook voor dat ik soms lange teksten met veel vakjargon verkeerd begrijp.

Op de LeMo-tests scoor ik op bijna alle vlakken (een pak) ‘slechter’ dan de gemiddelde student in de bachelor Orthopedagogie. Op relateren en structureren scoorde ik maar 19%, maar daar verschiet ik niet van. Ik heb moeite met zaken in verband brengen en de beste structuur in iets te zien. Ik scoorde 25% op kritisch verwerken van leerstof. Dit vind ik te weinig, ik ben zelf wel kritisch ingesteld en denk na over wat ik studeer. Op vlak van memoriseren, haalde ik 44%, wat ideaal zou zijn. Daar ben ik wel door verrast, want ik ben niet sterk in van buiten leren en leerstof onthouden. Ook van de 94% op analyseren verschiet ik, omdat ik altijd al problemen heb gehad met grote gehelen opdelen in kleinere stukjes. Hierdoor heb ik ook enorm uitstelgedrag. Ik probeer wel altijd op zoek te gaan om leerstof in verband te brengen met mijn eigen leven, maar ik scoorde maar 25% op dit onderdeel, wat ik dus ook niet verwacht had. Mijn score op het onderdeel ‘samen leren’ is ook redelijk verrassend. Ik zie wel vaak ieders capaciteiten en kan goed samenwerken, maar net daarom had ik een veel hogere score verwacht. Op gebied van zelfsturing vind ik de score een klein beetje te laag. Ik kan doelen stellen en deze halen en heb ook zelfdiscipline, maar kan me niet altijd aan een planning houden. Over planning en tijdsbeheer klopt de score (45%) wel. Ik kan goed plannen, maar tijd inschatten niet goed, waardoor mijn planning niet altijd realistisch is. Buitenschoolse activiteiten kruisen vaak mijn agenda en mijn vrienden zijn enorm belangrijk, dus krijgen vaak voorrang op schoolwerk, maar dat is niet goed. Op stuurloos gedrag scoorde ik 63%, maar dit vind ik niet volledig correct. Ik neem mijn eigen studie in handen, maar soms heb ik even hulp nodig. Als ik die hulp dan krijg, lukt het me wel perfect. Zelfeffectiviteit heeft bij mijn test een score gekregen van 25%, dit is wel waar. Ik heb geen goede studiemethode en kom hierdoor vaak in de problemen voor school. Daardoor heb ik weinig vertrouwen in mijn eigen studiemethode. 67% haalde ik op ‘willen studeren’, dit klopt volledig. Ik heb deze richting gekozen omdat ik wil bijleren en dit graag doe. Mijn innerlijke drive is enorm groot, maar dat neemt niet weg dat ik het soms eens lastig heb en studeren toch even als een verplichting zie. Dit resultaat botst dan met het volgende, namelijk een 54% op ‘moeten studeren’. Ik vertelde net dat ik de studie gekozen heb omdat ik het graag wou doen. Door mijn innerlijke motivatie om te studeren is er ook geen sprake van demotivatie. Ik ben heel gemotiveerd en positief ingesteld om deze studie tot een goed einde te brengen.

Deze motivatie en de positiviteit nam ik mee in mijn gesprekken met de COBE-student. De student die mij coachte was heel lief en rustig, wat me meteen een goed gevoel gaf en mij aanzette om veel over mezelf en mijn studie te praten. We hadden het over zaken die al goed lopen en ook over struikelblokken. Op de struikelblokken ging ze dan verder in en kwamen we tot de leervraag ‘Hoe kan ik als eerstejaarsstudent alles opdelen, zodat het niet meer zo’n grote berg is waar ik over moet?’. Door te praten en mij veel zelf te laten nadenken, kwamen we samen tot enkele mogelijke oplossingen die ik dan ook meteen probeerde. Door dat uit te proberen, botste ik op andere problemen, zoals moeite met concentratie.

Hierop gingen we dan verder tijdens het tweede gesprekje. Mijn leervraag is dan ook een beetje aangepast naar ‘Hoe kan ik als eerstejaarsstudent mezelf beter concentreren, zodat mijn werk sneller af geraakt?’. Ook hiervoor hebben we samen naar oplossingen gezocht en toen ik die uittestte, werkten deze wel goed. Mogelijke oplossingen waren samen met vrienden studeren, een hoofdtelefoon opzetten en beneden in de living studeren.

Ons derde gesprek was een evaluatie over hoe de gesprekjes verliepen en of de oplossingen hadden geholpen. Dit was het geval, dus ze heeft me heel goed verder kunnen helpen.

Ik ben, zoals al enkele keren vermeld, een heel sociaal persoon die niet veel moeite heeft om mensen aan te spreken. Ook in de klasgroep is dit geen probleem. Ik heb het gevoel dat ik met iedereen overweg kan. Iedereen is anders, sommigen zijn meer mijn type persoon dan anderen, maar dat is wel normaal, vind ik. Ik kan wel met iedereen een babbeltje doen. Het is al merkbaar dat er groepjes zijn in onze klas, maar iedereen kan nog steeds goed overweg met elkaar en er heerst nog steeds een heel goede sfeer in onze leuke klas, zowel online als fysiek in de les. Aan deze sfeer draagt iedereen een deel bij, dat is bij mij niet anders. Ik vind een goed groepsgevoel enorm belangrijk en wil dat iedereen zich comfortabel voelt in onze groep. Ik probeer dan af en toe eens te checken of alles oke is als ik merk dat het wat minder ging met iemand tijdens de les. Daarnaast blijf ik zelf bijna altijd mijn vrolijke en lacherige zelf, wat (hopelijk) anderen aansteekt om mee te lachen en vrolijk te zijn."

City Pirates is een voetbalclub die veel meer aanbiedt dan enkel voetbal. Iedereen is welkom in deze voetbalclub, maar er wordt extra focus gelegd op mensen in armoede, om hen in de maatschappij te houden.

De organisatie houdt zich vast aan drie pijlers:

1. Voetbal als drijvende kracht: de club heeft elk niveau van voetbal, ook een eerste ploeg. Er zijn ook enkele damesploegen. Het is van belang om alle niveaus zeker in de club te houden, zodat de sporters in de club kunnen groeien in plaats van eruit groeien.

2. Sociale inzet als brandstof: naast voetbal is er ook een sociale kant aan deze organisatie. Er zijn zes andere projecten waarvoor je je kan inschrijven; muziek en dans om te verbinden, ondersteuning bij solliciteren en jobs, programma alleen voor meisjes, taal en sport om de Nederlandse taal te oefenen, huiswerkbegeleiding, school- en sportspullen voor een prijsje of zelfs gratis.

   Social coaches doen ook huisbezoeken bij jongeren waarbij het soms wat moeilijker loopt.

3. Diversiteit als kracht: Antwerpen is super divers. Het doel van City Pirates, is om de jongeren het gevoel te geven dat ze ergens thuis horen en ze ruimte geven om te groeien. Bovendien geven ze je veel vertrouwen, waardoor de jongeren zelf gemotiveerd zijn om het vertrouwen niet te schaden.

Ik vind deze organisatie heel interessant. Het doel van City Pirates vind ik mooi. Jongeren die uit de samenleving dreigen te vallen en/of zich in (kans)armoede bevinden, kunnen laten groeien in deze organisatie, vind ik een prachtig doel. De verschillende projecten die ze aanbieden bovenop het voetballen, is een meerwaarde voor de club en vooral voor de Antwerpse jongeren. De social coaches zijn bovendien ook een waardevolle toevoeging, aangezen zij het welzijn van de jongeren opvolgen, zodat trainers zch meer kunnen focussen op de kwaliteit van het spel.

Het contact met medestudenten staat nog steeds het hoogst. Dit komt omdat ik sociaal ben en wel contact met hen leg. Ik heb ook mijn vriendengroepje van school. Daarbuiten babbel ik ook met anderen uit de richting.

Het volgende is 'uitdagingen opzoeken in de richting'. In de tweede trajectschijf zou ik normaalgezien een semester in Denemarken gestudeerd hebben. Dit werd uiteindelijk gecanceld, omdat er geen contract meer was tussen VIA Aarhus en AP Hogeschool. Ik kon er zelf niks aan doen en vond het enorm jammer toen dit het resultaat was van al mijn harde werk, tijd, energie en doorzetting die hier al in was gekropen. Ter vervanging van dit semester, ging ik op zoek naar iets anders. Ik besloot om het IPCEL-semester te volgen (meer info bij rubriekje 'IPCEL-program'). Op die manier had ik toch een internationale ervaring, zonder dat het me extra geld kostte. Dan kan ik na de opleiding zelf iets naar keuze gaan studeren in het buitenland.

In schriftelijke taal ben ik gegroeid. Ik kan professionele verslagen schrijven en pas mijn jargon aan aan de context. In de mondelinge taal ben ik nog steeds even sterk. Al is mijn brein vaak chaotisch, waardoor ik meestal een momentje nodig heb om mijn gedachten even te structureren. Eens dat gebeurd is, kan ik mijn gedachten goed verwoorden. Presentaties geven, verloopt ook vlot.

Zoals aan het begin van de opleiding, ben ik geen digitaal genie, maar ik vind mijn weg overal digitaal en kan met de meeste digitale toepassingen werken. Op stage ondervind ik ook dat dit vlot loopt. Ik kan met eCQare werken, Canva, Word, PowerPoint etc. hebben ook niet veel geheimen meer voor mij. Op Digitap en Intranet vind ik ook mijn weg.

Ik kan een studieplanning maken en volgen. Het probleem is vaak dat deze niet realistisch is. Al ben ik hier ook wel al wat beter in geworden dan aan het begin van de opleiding. Naast school neem ik nog een groot engagement op bij Kazou en probeer ik mijn vrienden voldoende te zien. Daarbovenop babysit ik af en toe en zijn er nog enkele andere zaken, waardoor het belangrijk is om een goede balans te vinden tussen school/stage en privé. Mijn schoolwerk geraakt altijd af, dus ik kan zeggen dat ik het gecombineerd krijg. Toch is er nog veel groeimarge, aangezien ik bijna geen tijd meer over heb voor zelfzorg en rust.

Aan het begin van de opleiding, had ik bijna nooit stress. Toen ik voor alle vakken geslaagd moest zijn om in Aarhus te mogen studeren, had ik enorm veel stress. Dit was iets dat ik enorm graag wou en er dus ook alles voor gaf, tot het zelfs ongezond werd. Ik studeerde elke dag tot 's nachts, stond de dag erna vroeg op om terug te beginnen. Bovendien nam ik ook geen tijd voor sociaal contact gedurende de blok en examens. Toen het examens waren, was ik op van de stress en kreeg ik black outs, waardoor ik veel vakken opnieuw moest doen in augustus. Bij de herexamens studeerde ik ook enorm veel, maar ik had geen black outs meer.

Sinds die periode, voel ik veel meer druk en kan ik ook echt veel stress hebben voor bepaalde opdrachten. Die stress komt uit een lichte vorm van faalangst. Dit komt omdat ik het altijd goed genoeg wil doen en zorgen dat ik de doelen haal dit ik voor mezelf stel. Voor dit groeiportfolio voel ik ook enorm veel stress, omdat ik het echt goed wil doen en trots wil kunnen zijn op wat ik aflever. Wanneer ik te veel nadenk over of het wel goed genoeg is, kan ik panikeren en soms zelfs blokkeren. Ik zal dan ook tot aan de deadline zaken aanpassen, veranderen, herschrijven,... om het toch maar zo perfect mogelijk te doen.

Op zelfsturing scoorde ik mezelf redelijk laag in het begin. Doorheen de opleiding is dit gegroeid. Vanaf het begin was ik intern gemotiveerd om deze opleiding te volgen en tot een goed einde te brengen. Door die motivatie, leerde ik ook om zelf te beginnen werken voor school, zonder dat iemand me moet aanmoedigen om te starten. Wat ik wel nog steeds nodig heb -en wat ook de reden is waarom ik het nog steeds meer onderaan zetten- is deadline-druk.

Me lang concentreren is nooit mijn sterkte geweest. Colleges volgen is daarom ook een moeilijkere soms. Wanneer een lector gepassioneerd over een onderwerp vertelt, waarin ik geïnteresseerd ben en me volledig mee heeft in het verhaal, dan lukt dit wel.

Zelfstandig grote gehelen verwerken en examens afleggen, kan ik. Ik heb alle examens uiteindelijk tot een goed einde gebracht, door de grote hoeveelheden te studeren. Toch zet ik dit aspect redelijk onderaan, omdat het me veel tijd en energie kostte. Ik steek meer tijd en energie in studeren en examens afleggen dan veel andere studenten. Ik wil mezelf niet vergelijken met anderen, maar het studeren loopt vaak traag bij mij, doordat ik ook snel concentratie verlies.

Gedoseerd en zelfstandig aan grote opdrachten werken, staat onderaan. Ik ben hier doorheen de opleiding wel echt veel in gegroeid, maar dit is niet mijn sterkte. Ik werk zelfstandig aan opdrachten, maar laat ze vaak te lang liggen, waardoor ik de grote berg niet kan opdelen in kleinere stukjes. Vaak werk ik dan door aan een stuk, tot de dag gedaan is, dan start ik de dag erna waarmee ik gestopt ben.

Kanker is een gevoelig onderwerp voor mij. Verschillende mensen in mijn omgeving hebben de strijd gewonnen, zijn nog aan het vechten of hebben helaas de strijd verloren. Ik weet hoe beangstigend het kan zijn en hoeveel schaamte er soms ook kan zijn.

Ik vind het belangrijk om mijn steentje bij te dragen. Ik heb haar en het groeit toch terug, terwij ik er iemand mee kan helpen die zich misschien heel hard schaamt omdat ze haar verloren is door de chemotherapie.

Voor mij is het een heel kleine moeite, maar voor anderen kan dit heel belangrijk zijn.

Toen ik gepest werd als kind en slecht in mijn vel zat, ging ik al naar verschillende (kinder)psychologen. De drempel was voor mij dus al veel lager, aangezien ik er eerder al positieve ervaringen mee had.

Een fasciatherapeut is iemand die het bindweefsel los masseert op een rustige, aangename manier. Het deed deugd aan mijn rug en ik merkte dat het me ook mentale rust gaf. Vooraf doen we altijd een klein babbeltje over hoe het gaat en daarna behandelt ze me. Ik lig gewoon rustig op een tafel en ze masseert mijn bindweefsel los. Ik word er altijd heel rustig van, waardoor ik nét niet (soms net wel zelfs) in slaap val.

Dit doe ik nog steeds, omdat dit echt helpend is en een momentje van zelfzorg is in mijn drukke leven.

Julie, of Juul zoals ik haar noem, is een gekke meid, die bijna altijd vrolijk is. Ze is mentaal sterk en heel optimistisch. Ze is een enorme doorzetter, heel ambitieus en heeft een actieve levensstijl.

Juul is ook heel sociaal, enthousiast en leeft volgens de quote 'YOLO', dezelfde ingesteldheid als ik.

Als heel goede vriendin, kijk ik op naar Juul, omdat ze zoveel doet en wat ze doet, doet ze zo goed. Zo heeft ze bijvoorbeeld een kampenorganisatie gestart en die is ondertussen heel populair in haar regio. Ze heeft ook net een marathon gelopen in Praag. Ik ben echt een enorm trotse vriendin.

We houden ook beiden veel van lekker eten en drinken. Daarom gaan we vaak samen terrasjes of lunchjes doen. Bovendien is eens uitgaan samen ook altijd fijn.

Ik was al een doorzetter, maar Juul leerde me vooral om voor mijn dromen te gaan en ze niet uit te stellen. Ook droeg ze al veel bij aan mijn zelfvertrouwen. Wanneer ik bij Julie ben, heb ik het gevoel dat ik goed genoeg ben, dat ik echt een leuk persoon ben om bij te zijn.

Julie is nóg socialer dan ik. Ze leerde me om gewoon te praten tegen mensen wanneer je er tegen wil praten.

Dit zijn allemaal eigenschappen die belangrijk zijn als persoon in het privéleven, maar ook als beroepspersoon in je job. Ik ben heel dankbaar dat ik Juul heb leren kennen en dat ik haar één van mijn beste vriendinnetjes mag noemen.

Hij is een doorzetter met een enorme passie voor events en de organisatie ervan. Hij is een enthousiaste en gedreven persoon, waarmee ik veel moet lachen.

We maakten ondertussen al heel wat mee samen, maar onze vriendschap kwam er zoveel sterker uit. Sil is één van de enkele vrienden waarbij ik voel dat het een onvoorwaardelijke vriendschap is. Bij hem kan en mag ik alles voelen, zeggen, vragen,.... Het is allemaal oké en hij zal me nooit raar bekijken.

Ik ben enorm dankbaar dat ik zo'n vriendschap heb.

Van Sil leerde ik echt om mezelf te zijn en te blijven, ook al zijn er mensen die me niet leuk vinden in de buurt. Ook leerde hij me om in moeilijke situaties kalm te blijven. Vaak ging ik eerst in een stress of drukte, maar hij leerde me echt om rustig te blijven en de situatie onder controle te houden.

Wat hij me nog leerde, is om te doen wat je wil en waar je zin in hebt. Wanneeer Sil zin heeft om iets gek te doen, denkt hij niet aan 'wat zouden anderen hiervan denken' of 'misschien mag dat niet', hij doet het gewoon (als het verantwoord en veilig is).

Dit zijn kwaliteiten die ik als praktijkgericht orthopedagoog zeker nog zal kunnen gebruiken, maar ook in mijn privéleven nuttig zijn.

Axel is heel enthousiast, geëngageerd en ambitieus. We zien elkaar niet veel, maar we steunen elkaar wel altijd.

Van Axel leerde ik om meer los te laten en te genieten van het leven, zonder me zorgen te maken over later.

Ik was al ambitieus, maar leerde nog meer om mijn ambities concreet te maken.

Deze eigenschappen zijn belangrijk als praktijkgericht orthopedagoog en nuttig in mijn privéleven.

We zijn nu dus: een cursusduo, heel goede vrienden en een vakantieverantwoordelijke-duo (ook wel VV-duo genoemd).

Pieter is iemand die heel enthousiast is, maar ook rust brengt. Samen kunnen we chaotisch zijn, op bepaalde momenten, maar hij brengt wel rust bij mij. Wanneer ik zelf chaos voel of merk dat ik onrustig ben, bel of stuur ik Pieter en na enkele minuten is mijn rust helemaal terug.

Hij is ook echt slim en gecontroleerd in wat hij doet.

Pieter is ook iemand die me echt laat voelen dat ik gewaardeerd wordt en mag zijn wie ik ben. Sommige ideeën zijn te zot, denk ik vaak, maar dan vertel ik het hem en vindt hij het een leuk idee.

Van Pieter leerde ik om in mijn enthousiasme en chaos, soms rust te zoeken. Als ik het niet vind bij mezelf, dan zoek ik het bij iemand anders.

Bovendien leerde hij me ook om mezelf te zijn en ideeën gewoon te zeggen, zonder op voorhand te denken dat het niet goed zal zijn.

Rust vinden en brengen in het leven van de cliënten, is een belangrijke eigenschap als praktijkgericht orthopedagoog.

Als professional, denk je soms in team na over bepaalde casussen. Het is dan goed als je je ideeën gewoon kan zeggen, zonder schrik te hebben dat het niet goed genoeg zou zijn. Dit is dus ook een eigenschap die van belang is. Niet alleen zijn deze kwaliteiten belangrijk in het werkveld, ook in mijn privéleven zijn deze nuttig.

Daar deed ik mijn eerste ervaring met kinderen op. Sinds die weken leerde ik hoe ik kinderen kan entertainen.

In het jaar dat ik 16 werd, begon ik kampjes te geven bij de Jeugddienst. Dat waren zowel weekjes als dagkampjes.

Hier deed ik veel ervaring op en heb ik 4 jaar voor gewerkt. Bij de bloemenkampjes luisterden we als animator ook naar de bazin.

Bij de Jeugddienst kregen we de vrijheid om het weekschema zelf in elkaar te steken en was er geen verantwoordelijke van de Jeugddienst/bazin die er heel de tijd bij was. Hier leerde ik dan weer hoe ik een planning in elkaar kan steken, zodat de kinderen genoeg afwisseling en entertainment hebben, meestal binnen het kampthema. Ook leerde ik hier de leiding nemen over een groep kinderen. Toen ik meer ervaring had, nam ik ook de leiding over de andere (minder ervaren) animatoren.

Door kampjes te geven, leerde ik omgaan met kinderen en leerde ik mee in de leefwereld van de kinderen te kruipen.

Ook leerde ik leiding nemen over een groep kinderen en later over de andere animatoren.

Als praktijkgericht orthopedagoog is het ook belangrijk om goed overweg te kunnen met je doelgroep. De doelgroep waar ik graag mee zou werken, zijn kinderen en jongeren. Om daar een band mee op te bouwen, is het heel nuttig om op de hoogte te zijn van wat er speelt in hun leefwereld.

Bovendien is het ook belangrijk de leiding te kunnen nemen over de kinderen en om initiatief en af en toe de leiding te nemen bij collega's.

Na het gecancelde semester in Denemarken, had ik nog even geen moed om meteen opnieuw een aanvraag in te dienen voor eventueel een buitenlandse stage. Bart stelde me toen dit programma voor. Ik werd er enthousiast over en zo kan ik sparen om na de opleiding zelf een opleiding te gaan doen in het buitenland. Ik moest hier niks extra voor doen, want ik had al motivatiebrieven en -gesprekken gedaan voor Denemarken. De enige vereiste, was dat ik erdoor moest zijn voor alles.

In het programma zelf hadden we enkele vakken:

• Societal Insights, waarbij we verschillende Belgische voorzieningen leerden kennen en op werkveldbezoeken gingen.

• Intercultural Interaction, waarbij we meer leerden over interculturele interacties en omgaan met de cultuurverschillen.

• Supervision, waarbij we praatten over wat goed en wat beter kon bij ons groepsproject.

Het groepsproject was de hoofdzaak van dit programma. Onze klas werd in drie verdeeld:

• Een groep deed een social media campagne over de (beperkte) toegang tot hoger onderwijs, die mensen met een beperking ervaren.

• Een andere groep organiseerde drie kleinschalige buurt eventjes aan een kerk om de buurt te verbinden en naar de kerk te brengen.

• Wij deden een groot evenement (waar +-300 mensen naartoe zijn geweest!) in 't Hofke van Stuivenberg.

  Onze drie doelen waren: mensen verbinden met elkaar en met de tuin, mensen bijleren over de tuin en wat er doorheen het jaar gebeurt in de tuin, zichtbaarheid creëren voor de tuin, ervoor zorgen dat mensen de tuin vinden en dat deze populairder wordt.

  We zijn geslaagd in onze doelen, maar de organisatie liep absoluut niet van een leien dakje.

Onze groep bestond uit 4 Spanjaarden, 1 Italiaan en dan 2 Belgen. Ik was de eventmanager en had dus een overzicht en leidinggevende taak. Deze nam ik heel serieus en dat was ook nodig. Ik werkte daarom ook nauw samen met onze coach, Hilde (zie rubriek 'Hilde Van Himbeeck'). Aan haar heb ik enorm veel gehad.

De moeilijkheden waarmee we struggelden waren enerzijds intern, in onze groep en anderzijds extern, met de sponsors.

De interne problematiek lag bij het feit dat 2 Spanjaarden de Engelse taal niet goed konden, waardoor er een taalbarrière was. Bovendien deden ze niet echt moeite om Engels te spreken, waardoor er veel Spaans werd gesproken onderling. Ook deden ze niet wat van hen verwacht werd en als het gebeurde, was het vaak volledig naast de kwestie en foute informatie. De andere 2 Spanjaarden trokken veel met hen op en deden ook niet veel. In de kerstvakantie heb ik twee weken lang voor het evenement gewerkt, ook met Hilde gebeld om nog dingen te proberen redden en de anderen konden niet helpen, want iedereen was op vakantie. Ons evenement vond een week na de vakantie plaats en er moest nog veel gebeuren. De Spanjaarden hadden hun werk niet gedaan en ik heb veel opgelost en proberen redden.

De Italiaan, andere Belg en ik hebben samen met onze coach heel veel gedaan en het werk van de Spanjaarden gered.

Extern was het probleem dat onze sponsors heel wispelturig waren en vaak van idee veranderden. Ook beloofden ze ons verschillende zaken, die ze dan uiteindelijk last-minute toch niet waar gemaakt hadden.

Normaalgezien konden we ons hart dan luchten en oplossingen zoeken bij Supervisie, maar daar liep het ook niet zo vlot. De lector nam feedback die ik gaf, persoonlijk, en zo ontstond een onveilige sfeer in deze groep. Ik had feedback voorbereid en ook hoe ik deze zou aanbrengen. Uiteindelijk voelde de lector zich snel aangevallen en is hierdoor dus onveiligheid ontstaan.

Ondanks alle tegenslagen en moeilijkheden die ik dat semester heb ervaren, zou ik het toch zo opnieuw doen. Naast het feit dat ik zalige mensen heb leren kennen en supergoede vrienden voor het leven heb gemaakt, heb ik ook enorm veel geleerd.

Eén van de dingen die ik geleerd heb, is om samen te werken met mensen die niet hetzelfde doel voor ogen hebben. Ook leerde ik samenwerken met mensen die de taal niet goed spreken en begrijpen. Bovendien heb ik ook geleerd om grenzen aan te geven (tov de sponsors) en deze te bewaken. Wat ik nog leerde, is feedback geven aan een lector. Dit is uiteindelijk niet in goede aarde gevallen, maar volgens alle andere studenten, was dit constructief en respectvol. Ik heb het toch gedurfd en leerde hoe ik dit kan aanpakken en hoe je absoluut niet reageert op cliënten.

Ook leerde ik samenwerken met vrienden en hoe je meningsverschillen kan hebben die geen invloed hebben op je vriendschap.

Naast het project, leerde ik ook veel bij over verschillende culturele achtergronden en hiermee omgaan. Ook leerde ik verschillende organisaties kennen in België. Er waren veel interessante organisaties tussen, zoals City Pirates, Payoke, BruZelle,....

Ondanks de vele frustraties en obstakels doorheen het semester, was het enorm leerrijk en interessant. Ook heb ik er vrienden voor het leven gemaakt.

Julie was een 23-jarig meisje dat op 4 mei 2019 onderweg was voor een gezellig avondje met een paar van haar vele vriendinnen. Daar kwam ze nooit aan. Onderweg kwam ze helaas de foute persoon tegen. Hij probeerde haar te verkrachten, door haar verzet hiertegen, werd ze ook vermoord. Ik vind het heel moedig van Julie hoe hard ze haar tegen de verkrachting probeerde te verzetten, maar helaas tevergeefs. De gruwelijke dader, Steve Bakelmans, is ondertussen veroordeeld voor de verkrachting en moord op Julie Van Espen en kreeg levenslange celstraf. Hij had normaal in de cel moeten zitten, maar door de te trage werking van justitie, was hij nog op vrije voeten. Verder wil ik in dit verslag geen woorden meer vuilmaken aan de dader.

Ik kende Julie niet persoonlijk, maar haar verhaal heeft me enorm hard geraakt. In het begin had ik het er echt moeilijk mee en was ik bang. Achteraf heb ik die negatieve gevoelens omgezet in een heel positieve mindset, die ik tot vandaag nog steeds heel hard hanteer. Julie heeft in 23 jaren het leven geleefd dat sommige 90-jarige misschien niet gehad hebben. Ze stond superpositief in het leven en genoot van elk klein moment. De buitenlucht deed haar altijd deugd en ze was een echte levensgenieter die zich van niks of niemand iets aantrok en zich niet schaamde. Ik heb sinds haar verhaal een klik gemaakt. Ik wil dat mijn nabestaanden ook kunnen zeggen dat ik echt goed geleefd heb, als ik plots onverwachts zou sterven. Ik denk nu veel meer YOLO en geniet echt van alles dat ik tegenkom in het leven. Regen of zonneschijn, ik bewonder het allemaal en geniet er oprecht van. Soms, wanneer ik twijfel over iets, bang ben om iemand aan te spreken of iets gênant vind, denk ik “Julie zou dit gewoon doen”. Soms voelt het alsof ik Julies ingesteldheid heb overgenomen en dat voelt goed. Ik ga nu ook veel meer naar buiten en zo heb ik de natuur leren appreciëren.

Als persoon leerde ik om meer te genieten van het leven. Ook probeer ik echt te focussen op het positieve. Dit is ook belangrijk als professional, om ook aandacht te vestigen op de positieve aspecten in het leven van de cliënt, die we vaak op kwetsbare momenten in hun leven tegenkomen.

Ik zag ook de kracht van de natuur. Als praktijkgericht orthopedagoog, kan de natuur een handige tool zijn. Wandelen met de cliënt in de natuur, kan een manier zijn om met een cliënt te werken. Zelf merk ik op stage ook dat de natuur en buiten zijn, de cliënten rust geeft. Ook wandelingetjes of fietstochtjes zijn praktische manieren om te ontspannen of net een moeilijker gesprek te starten.

Het was een ganzenbord met verschillende vakjes. Het bord bestond uit:

• kennisvragen,

• meningsvragen,

• doe-opdrachten

• versnellers/vertragers (stappen terug of vooruit)

Ik vond het interessant om het spel te spelen met hen. Soms gaven ze meningen of antwoorden waarvan ik aangenaam verrast was. Eigen aan de leeftijd, lachten ze af en toe eens bij bepaalde woorden of prentjes, maar in het algemeen deden ze dit verrassend goed en namen ze het serieus. Ook voor mij was het een interessante ervaring.

Ik vind dit een heel boeiend en waardevol programma. Op deze manier, zie ik hoe het eraan toe gaan in een jeugdrechtbank en krijgen we inzicht in de reden achter bepaalde beslissingen van de jeugdrechter. Eén van de jeugdrechters in het programma, is ook de rechter van enkele jongeren bij ons.

Op stage zie ik de kant van de jongeren die vaak niet begrijpen waarom de rechter bepaalde beslissingen maakt(e). Zij voelen vaak vooral boosheid naar de jeugdrechter, die volgens sommigen 'dit beslist om hen te straffen'.

Ik hoop voor alle jongeren in onze voorziening, dat zij ooit begrijpen vanwaar de beslissingen kwamen en dat ze een antwoord krijgen op al hun vragen.

Ik vind het belangrijk om hier bij stil te staan, omdat de tijd van nu voortvloeit uit wat er vroeger gebeurd is, de tijden van Daens waren hierin redelijk cruciaal voor de sociale sector.

Vroeger zijn veel gruwelijke daden gebeurd. Veel pacten of verdragen die nu bestaan, komen voort uit de gebeurtenissen van vroeger.

Het is nuttig om eens stil te staan bij hoe deze daden zijn begonnen en hoe er gehandeld werd. Dit omdat die situaties dan vermeden zouden kunnen worden in de toekomst. De tijden van Daens hadden een invloed op de sociale sector en hebben tot op de dag van vandaag nog steeds gevolgen voor ons.

Als praktijkgericht orthopedagoog vind ik het belangrijk om stil te staan bij de geschiedenis; de evolutie van de mens, evolutie van de mensbeelden, hoe er werd omgegaan met de mensen, hoe we van behandelen naar ondersteunen zijn gegaan,....

Als professional is het waardevol om terug te kijken naar de geschiedenis, zodat we mensen kunnen ondersteunen en niet behandelen, en dat we de mens ondersteunen volgens de tegenwoordige noden en niet zoals de verleden tijd.

We deden verschillende uitstappen en werkveldbezoeken. De twee interessantste vond ik Upcycle Connection en Zorgboerderij Hoogerlust.

Upcycle Connection is een project dat een muzikant-producer opstartte. Hij gaat aan de slag met jongeren met een rugzakje (sommigen die een delict pleegden, anderen niet), maar vooral zichzelf een beetje verloren zijn. Enerzijds om hen te laten reïntegreren in de maatschappij of net in de maatschappij te houden. Anderzijds om hun gevoel in muziek te leren uiten, in plaats van in delicten. We kregen een rondleiding en hij liet ons enkele songs horen.

Ik vond dit een heel interessant project. De doelgroep waarmee ik ook graag wil werken, zijn kinderen en jongeren met een rugzakje. Het was mooi om te zien hoe jongeren zo gepassioneerd kunnen zijn en daardoor gemotiveerd kunnen zijn om hun dromen te volgen. Het werken met muziek, neem ik zeker mee naar het werkveld. Het zou jongeren kunnen helpen om hun gevoelens te kunnen uiten en ze op die manier ok te verwerken.

Ook brachten we een bezoek aan Zorgboerderij Hoogerlust. Dit is een boerderij waar mensen met een zorgbehoefte werken, samen met enkele collega's ter ondersteuning. Ik vind dit een mooi initiatief, aangezien mensen met een ondersteuningsnood zich zo nuttig bezighouden en echt hun deel kunnen bijdragen.

Bovendien voelde ik daar ook het belang van de natuur en dieren tijdens een ondersteuningsparcours. Als toekomstig professional zal ik dit dan ook meenemen. Dieren voelen je snel aan, maar anticiperen hier dan ook op om je terug tot rust te brengen. Ik denk dat het heel nuttig kan zijn voor de mensen die er werken, om met dieren en buiten te werken.

Op mijn stageplaats hebben we ook een kleine kinderboerderij, waar ik af en toe, met of zonder cliënt even naartoe ga, als zij of ik even nood hebben aan rust of ontspanning.