Als Linus wakker wordt in een bunker beseft hij zich dat hij gevangen zit.

“Ik snap niet dat ik erin getrapt ben. Toen ik vanmorgen wakker werd, was het nog donker. Zo gauw ik mijn ogen open deed wist ik waar ik was. Een rechthoekig, helemaal wit geschilderd betonnen gebouw met een laag plafond. Erin en eruit kan alleen met de lift. Als ik het goed heb, komt de lift over 5 minuten. Ik had gelijk, alleen hij was niet leeg.”

Er zijn overal 6 dingen van: 6 kamers, 6 stoelen, 6 borden en zelfs 6 tandenborstels. De totale ruimte is ongeveer 12 meter breed en 18 meter lang.

De volgende dagen komen er steeds meer mensen de bunker verward binnen.

Elke keer als de 6 willen ontsnappen worden ze tegengehouden door 'de man van boven'.

Ook worden ze gestraft, dan wordt het ineens heel warm of heel koud in de ruimte. Of ze worden met een chemisch gas bespoten. Met camera’s en microfoons in het plafond worden de gevangenen 24/7 in de gaten gehouden .

Uiteindelijk na een maand vol avonturen houden ze het niet meer vol.…

 

Auteur: Kevin Brooks

Titel: Bunkerdagboek (vertaling van The Bunder Diary)

Eerste druk: maart 2014

Linus is op een avond naar een voetbalwedstrijd geweest en loopt rond 22.00 uur terug naar huis. Het is een koude en regenachtige avond. Als hij bijna thuis is, ziet hij een man op een parkeerplaats staan die roept “hé, jij daar!”. Linus merkt op dat de man blind is aan beide ogen. Hij heeft een gespierde bouw, grote handen en een kaal hoofd. 

Als Linus langsloopt, vraagt de blinde man hem of hij iets in zijn busje kan zetten, helemaal achterin. Linus vertrouwt het niet geheel. Als hij de klap van de deur hoort weet hij dat hij gevangen is. Vlak daarna ruikt hij een rare chemische geur waarvan hij steeds iets lichter in z’n hoofd wordt. De dag erna wordt hij wakker en bevindt hij zich in een witgeschilderde, gemoderniseerde kernbunker uit 1970.

Eerst deden ze niks met de brief, in plaats daarvan probeerden ze te ontsnappen. Dat mislukte helaas. Als straf stuurde de man een valse hond naar beneden die Bird in zijn nek beet. Hierdoor liep Bird een heftige ontsteking op. Na een paar dagen werd Bird mentaal gestoord en wurgde hij Anja in de hoop op vrijheid (wat hij niet gekregen heeft). 

In de tussentijd kreeg Russell klachten door zijn hersentumor. Hij was de hele tijd misselijk, had hoofdpijn en was erg afwezig. 

Binnen een paar dagen na Anja’s dood sterft iedereen. Bird stierf door zijn infectie door de hondenbeet. Russell pleegde zelfmoord: hij gooide zijn glazen oog kapot en met de scherven sneed hij zijn polsen door. Fred had zoveel dorst dat hij bleekmiddel dronk en de laatste uren van zijn leven alleen maar bloed op hoestte. Jenny stierf in de armen van Linus door uitputting en honger. En Linus zelf hield het niet meer vol door de kou en voedseltekorten. Hij kwam als eerste en stierf als laatste.

 

Ik zou het boek persoonlijk niet aanraden aan anderen, omdat het te weinig actie bevatte. Wat ik er wel goed aan vind is dat de auteur nog zo’n uitgebreid verhaal heeft kunnen schrijven, terwijl het zich maar op een locatie afspeelde. 

Eind goed, niet al goed...

Jesse Witzenburg 2H2