Moja propozycja to zabawy i aktywności, które nie tylko będą rozwijać wasze dzieci w różnych obszarach, ale przede wszystkim wkomponują się w codzienny, naturalny rytm  dnia.

Wieczór to czas, kiedy zwalniamy, wyciszamy się. W trakcie dnia, trudniej jest znaleźć odprężenie, spokój i siły na wytłumaczenie dziecku niektórych jego zachowań i emocji, zwłaszcza kiedy sami jesteśmy w emocjach bieżących sytuacji. Wieczorem natomiast zarówno dla nas jak i dzieci łatwiej jest spojrzeć z dystansem na sytuacje z minionego dnia. Dlatego też moja propozycja dla Państwa na dzisiejszy wieczór, to położyć się razem do łóżka, spróbować puścić wodze wyobraźni i opowiedzieć dziecku własną, wymyśloną bajkę. Inspiracji do bajki poszukajcie Państwo w tym co wydarzyło się dzisiejszego dnia. Z czym dziecko miało trudność? W jakiej sytuacji się sfrustrowało? Wymyślcie Państwo postać, która przeżyje podobne trudności, jakich dziś doświadczyło dziecko, a zakończenie bajki niech stanowi dobre rozwiązanie tej sytuacji, czyli wskazówki dla dziecka jak sobie poradzić kolejnym razem.

Spróbujmy też zachęcić nasze pociechy do opowiedzenia nam własnej bajki. Wspiera to rozwój wyobraźni, myślenia przyczynowo – skutkowego i planowania, ponieważ mimo, iż będą to proste bajki, dziecko musi wymyślić początek, rozwinięcie i zakończenie historii. To co dziecko nam opowie, może być ważne też pod względem jego emocji i doświadczeń z dzisiejszego dnia – wejdźmy więc z ciekawością w jego świat. Dodatkowo opowiadanie bajek, to także praca nad słownictwem. Pamiętajmy jednak, że dużo ważniejsza od poprawnego wymawiania słów, jest w tym momencie nasza wspólna bliskość.

Więc kiedy czujesz, że nie masz motywacji, WSTAŃ i zrób 20 pajacyków + 10 przysiadów. Zobaczysz, że poczujesz przypływ energii i chęci, a jeśli nie doceniasz czasu, zrób minutę deski, poczujesz każdą sekundę  :)

• 5 kategorii wiekowych (5+, 7+, 9+, 12+, 14+);
• 5 tematów: relacje, podejmowanie decyzji i moralność, kwestie społeczne, wyobraźnia, człowiek i natura;
• do 27 XI 2020 r. ; nieodpłatnie

Nie przejmujmy się jeśli coś nie będzie idealnie i porządnie zrobione, ponieważ tak naprawdę celem włączania dziecka w domowe obowiązki nie jest posprzątanie tak, aby było czysto. Prawdziwym celem jest:

1. Wzmacnianie poczucia wartości i samooceny "potrafię samodzielnie zrobić dużo rzeczy w domu, jestem w tym całkiem dobry. Moja jajecznica wyszła wczoraj nawet lepiej niż mamy"

2. Wzmacnianie wytrwałości i motywacji "jeszcze nie umiem robić tego tak dokładnie, ale rodzice mówią, że na wszystko trzeba czasu i niedługo będę w tym jeszcze lepszy"

3. Poczucie wspólnoty rodzinnej "jestem potrzebny, pomagam i dzięki mnie - każdy dziś dostał dobrą herbatę do śniadania. Ja dbam o nich, oni o mnie"

4. Poczucie aprobaty rodziców "rodzice są ze mnie dumni, lubię im pomagać"

5. Poczucie samo-wystarczalności i niezależności "Lubię jak mama robi mi pyszne jedzenie, ale kiedy jest zajęta nie muszę nikogo prosić o kanapki, ani podgrzanie obiadu w mikrofalówce, bo to przecież proste"

6. Poczucie satysfakcji i dobrze wykorzystanego dnia (dzieci tak samo jak my czują się lepiej wieczorem, kiedy kładą się do łóżka z poczuciem, że nie oglądały cały dzień bajek, ale zrobiły coś pożytecznego i przydały się. Ma to znaczenie szczególnie teraz, kiedy dni robią się podobne, wpadamy w apatię, a czasem nawet w brak motywacji do czegokolwiek - nie dajmy się temu)

Starajmy się nie poprawiać po dziecku, jeśli nie jest to szczególnie znaczące, zostawić tak jak dziecko zrobiło, ewentualnie pokazać jak można zrobić coś sprawniej, efektywniej ale bez krytykowania tego co już zostało zrobione.

Nie wynagradzajmy za obowiązki. Chwalmy często, ale nie dawajmy nagród za to, że dziecko coś zrobiło. Chcemy, żeby dzieci pomagały nie dla nagród, ale dlatego że normalne jest wspólne dbanie o dom i pozostałych domowników.

Uporządkuj plan dnia. Rozpisz na kartce tygodniowe obowiązki domowników. Jeśli sprawimy, że zadania będą naturalną częścią dnia i przestaną być tylko przymusowym obowiązkiem, to dziecko przestanie ich unikać niczym ognia.

Aby tak się stało, najpierw zwróćmy także uwagę na własne podejście do obowiązków domowych. Jeśli narzekamy, że musimy coś zrobić, dziecko również nabierze niechęci do czynności domowych.

Tymczasem wspólne sprzątanie i gotowanie może być całkiem przyjemne. Zróbmy z obowiązków okazje do rozwoju dzieci i wspólnego, fajnie spędzanego czasu.

Moja jest czarna i mała, a mimo to ciężka jak kula od bilardu. 

Ok, masz też swoją? To wyciągamy ją! Wyjmij kulę z siebie i na otwartych dłoniach trzymaj przed sobą. Z użyciem czarów wyobraźni zmienimy ją.

Zamień kulę w coś przyjemnego. Jak teraz będzie wyglądała? Jaka będzie w dotyku? Co będzie w niej przyjemnego? Czym chcesz żeby pachniała? Jakim kolorem ją obdarzysz? Na koniec nadaj jej lekkości i delikatnego ciepła.

Czy teraz jest dla Ciebie przyjemna? Włóż ją ponownie w siebie. Właśnie złagodziłeś swój stres. Nie musisz się nim martwić cały czas, czasem możesz odpocząć od niego. Teraz masz go pod kontrolą. Odpocznij a potem na spokojnie zacznij działać.

3. Napisane kartki pozostawiają po sobie trwały ślad, którego nie można tak po prostu wykasować. Nie potrzebujemy do tego stałego połączenia wi-fi - możemy tworzyć je w każdym miejscu, o każdej porze, angażując bliskich.

4. Poprzez własnoręczne skreślenie kilku słów podkreślamy wyjątkowość osób do których wysłaliśmy kartkę świąteczną.

5. Stanowią formę integracji wszystkich członków rodziny.

Wasza wiedza, postawa, wartości, troska o innych zostawia cząstkę przekazywaną następnym pokoleniom.

Dostrzegajcie każdego dnia, że Wasza praca ma sens, jest potrzebna i może zmieniać świat.

Wiesz co pomaga przestać się gniewać? Przytulanie, przepraszanie i wybaczanie. Właśnie tych składników użyjemy.

Wlej do słoika ciepłą wodę (jako ciepło przytulania), dodaj piękny brokat (jako piękno przepraszania i wybaczania) i zobacz jak magia spokoju zadziała.

Zamieszaj energicznie słoikiem, widzisz jaka brokatowa burza zrobiła się w środku? a z burzy powstał silny wir.... taka burza robi się też w nas, kiedy dopada nas złość.

Ciężko oderwać wzrok od wirującego brokatu prawda? Tak samo złość przysłania nam wszystko, nie umiemy wtedy zobaczyć tego co dookoła, widzimy i czujemy tylko ten wir w środku nas, naszą własną złość.

Zobacz co się dzieje jak poczekamy.... brokat powoli zwalnia i opada. Pięknie to wygląda prawda? I bardzo uspokaja. Jeśli dasz sobie chwilę czasu, twoja złość też opadnie jak brokat.

Kiedy będziesz zdenerwowany lub smutny zamieszaj solidnie słoikiem a potem obserwuj jak się uspokaja, poczujesz jak się wyciszasz i relaksujesz razem z nim.

Słoik może Ci pomóc nie tylko w złości ale też w innych emocjach: smutku, tęsknocie, zmartwieniu, zasypianiu

Depresja młodzieńcza objawia się nieco inaczej niż u dojrzałych ludzi, przede wszystkim jeśli chodzi o nastrój. U dorosłych jest to smutek i przygnębienie, a u dzieci przede wszystkim irytacja, złość, osłabienie pamięci (co wiąże się z gorszymi wynikami w nauce) i różne objawy somatyczne (bóle głowy, brzucha, zaburzenia odżywiania i snu). Nastolatkowie chorzy na depresję przeżywają tzw. bunt nastolatka. Najbardziej alarmujący powinien być symptom, że dziecko/nastolatek twierdzi, że jego życie nie jest niczego warte – ma myśli samobójcze. To jest niezwykle groźne. Opiekunowie nie mogą bagatelizować takich komunikatów. Przez niedostateczną edukację dotyczącą depresji, najmłodsi często są jednak lekceważeni. Polska jest na niechlubnym 2. miejscu w Europie, jeśli chodzi o udane samobójstwa wśród dzieci i młodzieży...

Mów mu o tym, że czas z nim spędzony jest wartościowy!

Skąd mamy wiedzieć czy to, co robimy, jest dla kogoś wartościowe? Czy się liczy? Czy robimy to dobrze? 

Wszyscy szukamy tych potwierdzeń wokół siebie! W pracy, w domu, wszędzie.

Pozytywna, adekwatna samoocena jest jednym z najważniejszych czynników warunkujących efektywne uczenie się, ponieważ:

- pozwala ryzykować, wychodzić ze strefy komfortu

 - popełniać błędy i się na ich uczyć

 - wzmacnia nastawienie na rozwój

 - mobilizuje do wyzwań

 - wzmacnia ciekawość i chęć eksploracji

Dziś druga z 10 wskazówek od  @Ewa Krogulska

Psycholożki,  współautorki książki „Jak zrozumieć małe dziecko”. 

Ja listę takich marzeń mam dłuuuugą a na niej min. skok ze spadochronu czy pokonanie bieszczadzkich szlaków konno.

Zakładając niespożyte pokłady czasu, energii i stóweczek czego nowego chcielibyście spróbować?