Veleni — 2025-04-25 13:01:48 UTC

Είχα μια φωλιά, ήταν άνετη, τίποτα υπερβολικό, αλλά όση χρειαζόταν για να νιώθω άνεση. Μια μέρα, ένιωσα κάποιες περίεργες κινήσεις που δεν μπορούσα να καταλάβω. Κινούμουν, και κινούμουν, και κινούμουν, μέχρι που τελικά έπεσα. Δεν ξέρω πού ακριβώς έπεσα, αλλά πρέπει να ήταν μαλακό για να μην πάθω κακό. Έμεινα εκεί ξαπλωμένος για (δεν είμαι σίγουρος) πόση ώρα μέχρι που ήρθες. Με βρήκες στο σημείο που έπεσα, ένιωσα τη ζεστασιά σου καθώς με κρατούσες σφιχτά, ένιωσα ασφαλής έστω και λίγο. Μετά με πήγες σε ένα μέρος που δεν γνώριζα και με ξάπλωσες σε μια μαλακή επιφάνεια που δεν ήξερα τι ήταν, αλλά σε ένιωθα να με προσέχεις, σαν να με φρόντιζες ή κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω πραγματικά τι έκανες, αλλά μπορούσα να καταλάβω ακόμα και από το σημείο που ήμουν ότι νοιαζόσουν αρκετά για να με βοηθήσεις. Τελικά, μια μέρα, ένιωσα τον εαυτό μου να αναδύεται από εκεί που ήμουν, και έβγαλα το κεφάλι μου έξω. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν εσένα που με παρακολουθούσες να εκκολάπτομαι σε αυτόν τον άγνωστο κόσμο. Φαινόταν κι εσύ πολύ ενθουσιασμένη καθώς σε κοίταζα με τα μάτια μου. Από εδώ και πέρα, με τάισες, με καθάρισες, έπαιξες μαζί μου, μου έδωσες ένα άνετο μέρος για να κοιμηθώ και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: Δεν ξέρω από πού ήρθα, ποιος με είχε πριν από εσένα ή πώς έγινα, αλλά αυτό που μπορώ να είμαι σίγουρος είναι ότι μου έδωσες ένα μέρος που θα μπορούσα να αποκαλέσω φωλιά μου.

Η ΦΩΛΙΑ by Veleni