Προσεγγίσαμε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Νηπιαγωγείου μας το αίσθημα του φόβου αλλά και το θάρρος μέσα απο εκπαιδευτικές δραστηριότητες χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο.

After getting familiar with using Beebot, speaking her language and experimenting, we asked her to help us explore our emotions.

We approached with our kindergarten students the feeling of fear and courage through educational activities without internet connection.

Διαβάσαμε το παραμύθι «Το φοβισμένο ελεφαντάκι» της Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη και συζητήσαμε για τον φόβο και τα σημάδια του,  μοιραστήκαμε όσα μας φοβίζουν και ψάξαμε να βρούμε όσα μας ανακουφίζουν.

Χρησιμοποιήσαμε την Beebot και βάση της χρονικής αλληλουχίας της ιστορίας μας οδηγήσαμε το ελεφαντάκι στην μητέρα του.

Ένα παιδί εντόπιζε το σημείο όπου έπρεπε να κατευθύνουμε την Βeebot,  βάση της ιστορίας μας,  και μετρούσε τα βήματα προς αυτό. Ένας/μια μαθητής/ τρια τοποθετούσε τα βέλη ενώ κάποιο άλλο παιδί εφάρμοζε τις εντολές στη Βeebot.

Με ένα παιχνίδι ρόλων δοκιμάσαμε να μεταμορφωθούμε σε ρομπότ και να εξοικειωθούμε με την γλώσσα του προγραμματισμού.

Κάθε φορά ένα παιδί από την ομάδα αναλάμβανε ρόλο του ρομπότ, με την ιδιαιτερότητα ότι δεν μπορούσε να δει αλλά να ακούσει τις εντολές. Ένας/ μια μαθητής/τρια αναλάμβανε το ρόλο του συνοδού του ρομπότ και ήταν υπεύθυνος/η να κατευθύνει  το ρομπότ ενώ δυο παιδιά κάθε φορά έμπαιναν σε ρόλο προγραμματιστών και διαχειρίζονταν την Beebot ( λειτουργία σε off).

Κάθε φορά ένα παιδί σε συνεργασία με την υπόλοιπη ομάδα ρωτούσε το ρομπότ πως νιώθει και τοποθετούσε τα βέλη ώστε να κατευθύνει το ρομπότ προς το αντίστοιχο συναίσθημα. Αφού οι προγραμματιστές συμφωνούσαν πληκτρολογούσαν τις αντίστοιχες εντολές στη BeeBot, τότε το ρομπότ με την καθοδήγηση του/της συνοδού κατευθυνόταν προς το συναίσθημα του.

Οι εναλλαγές ρόλων κράτησαν σε εγρήγορση τα παιδιά και έδωσαν τη δυνατότητα συμμετοχής σε όλους.  Ο αριθμός των καρτών συναισθημάτων αλλά και η εναλλαγή αυτών στα στεφάνια προσαρμόζεται με τις ανάγκες της ομάδας.

Συζητώντας για τον θάρρος διηγηθήκαμε στα παιδιά την ιστορία « Μια στάλα θάρρος» του Nicola Kinnear. Τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν τι είναι αυτό που τους δίνει θάρρος όταν φοβούνται.

Βάση των δηλώσεων των παιδιών σχεδιάσαμε το παρακάτω δάπεδο. Τα παιδιά κλήθηκαν να επιλέξουν την εικόνα που τους δίνει θάρρος και να οδηγήσουν την Beebot πάνω σε αυτή ώστε να την αποκτήσουν. Με αυτές τα παιδιά έφτιαξαν την ασπίδα των φόβων τους.

Σε αυτή τη δραστηριότητα το κάθε παιδί οδήγησε αυτόνομα την Beebot στην εικόνα χωρίς να χρησιμοποιηθούν τα εκτυπωμένα βέλη.

Ο αριθμός των εικόνων  και το είδος αυτών προσαρμόζονται στις ανάγκες της ομάδας.