Odolaren bolumena jeistean adibidez,  Sist. Kardiobaskularreko kontrol guneak dituen barorezeptoreen bidez tentsio arterialaren jeitsiera antzematen dute eta sistema ezberdinen bidez erantzunak ematen dituzte:

• Sistema sinpatikoaren jarduerak odol basoen erresistentzia handitzen du basokonstrikzioaren bidez eta bihotzaren maiztasuna ere handitzen du, gastu kardiakoa handituz.
• NSZ-eko jokaeraren sistemak egarria sustatzen du ura edan eta likido bolumena igotzeko
• Giltzurrunek gatza eta uraren xurgapena areagotzen dute aldosterona eta basopresina hormonen laguntzaz

ONDORIOA: TENTSIO ARTERIALAREN IGOERA

• Ura eta Sodioa (Na+) bolumen extrazelularra eta osmolaritatearekin erlazionatuta daude
• Potasioaren (K+) aldaketek eragina izan dezakete funtzio kardiakoan mintzaren potentziala aldatzean
• Kaltzioa (Ca2+) prozesu fisiologiko askotan parte hartzen du (besikulen exozitosia, muskuluen kontrakzioa, hezurren eraketa...)
• Hidrogeno ioiaik (H+) eta Bikarbonatoa (HCO3-) pH-aren orekarako ioi nagusienak dira

1. Osmolaritatearen eta bolumenaren igoera
   • Adb (A): Bazkari gazia eta likidoak aldi berean hartzean (palomitak eta kokakola)
   • Erantzuna (E): gernu hipertonikoa (iluna)
2. Bolumenaren igoera osmolaritatean aldaketak eman gabe
   • A: Edari isotonikoa
   • E: gernu isotonikoa
3. Bolumenaren igoera osmolaritatea gutxituz
   • A: Ur gehiegi edatea
   • E: Gernu hipotonikoa (oso txuria)
4. Osmolaritatearen igoera bolumenaren aldaketarik gabe
   • A: Txuletoi gatzadun bat likidorik gabe jatea
   • E: Egarria. Basopresina askatu ura kontserbatzeko eta gernuaren bidez gehiegizko ioiak kanporatzeko bolumen gutxiko eta kontzentraturiko gernuaren bidez
5. Osmolaritatearen jeitsiera bolumenaren aldaketarik gabe
   • A: Maratoi batean ura soilik edan (ioiak izerdiaren bidez kanporatu), galdutako ioiak ordezkatu gabe (Hipopotasemia eta hiponatremia).
   • E: Ioiein xurgapena handitu eta gosearen sentsazioa sustatu
6. Bolumenaren jeitsiera eta osmolaritatearen igoera
   • A: Deshidratzioa (izerdi gehiegi egitean, izerdi guruinek likido hipoosmotikoa kanporatzen dute, LEZ-a hiperosmotikoa geratuz). Diarrea izan daiteke beste adibide bat. TA jeisten da.
   • E: Egarria, IFG txikitu, gastu kardiako gutxitu, aldosteronaren inhibizioa Na+aren xurgapena txikiagoa izan dadin (azaltzen den irudia)
7. Bolumenaren jeitsiera, osmolaritatean aldaketarik eman gabe
   • A: Hemorragia
   • E: Transfusio isotonikoa
8. Bolumena eta osmolaritatearen jeitsiera
   • A: Konkisean astebete egonez gero (deshidratazioa eta gatz gutxi jatean)
   • E: Basopresina eta aldosterona jariatu, egarria eta gosea (elikagai gaziak)

1. Amortiguatzaileak : Hauek dira defentsarako lehendabiziko baliabidea (xakeko peoiak) (Bikarbonatoa likido extra-zelularrean, proteinak, hemoglobina eta fosfatoak zeluletan, eta Fosfatoak zein amoniakoak gernuan)
2. Arnasketaren bidez: Honek erantzun azkarra ematen du eta pHaren aldaketen %75aren erantzulea da (xakeko zaldiak eta alfilak) (H+ ak Bikarbonatoarekin konbinatu eta anhidrasa karbonika entzimaren bidez CO2 eta uran eraldatzen dira, arnasketaren bidez kanporatzeko).
3. Iraizketa sistemaren bidez: Hauek erantzun motela ematen dute azkenengo aukera bezala, baina oso eraginkorrak dira (xakeko dorreak eta erregina)

1. Likidoen bolumena eta tentsio arteriala
2. Osmolaritatea (soluto eta uraren arteko oreka)
3. Ioi indibidualen kontzentrazioak (Na+, K+, Cl-, H+...)
4. pHa

1. Filtraturiko likido isoosmotikoa henleren kirteneko tubulotik giltzurrunaren muinean sartzen den heinean, ura osmosiaren bidez (likido interstizialeko osmolaritatea handiagoa delako tubukotik jeisten doan heinean) kanporatzen da bi kompartimenduen arteko osmolaritatea berdintzeko (LEZ eta nefronako tubulua). Gero ur hori, osmosiaren bidez likido interstizialetik odolera garraiatzen da.
2.  Henleren kirtenetik gorantz doan tubuloa urarekiko impearmeablea denez, ioiak soilik xurgatzen dira, likido diluitua utziz giltzurruneko azalera doan heinean (osmolaritate baxuago). 
3. Nefronako tubulu distaleko uraren permeabilitatea atzeko hipofisiak jariatzen duen basopresina hormonarenpean dago. Basopresina jariatu ezean, tubulo distal eta biltzaileko mintza ez da urarentzako permeablea eta gernu diluituagoa kanporatuko da.

1. Plasmako osmolaritate altua (osmorezeptoreek, osmolaritatea 280mOsM-etik handitzean, uzkurtu eta deskargak bidaltzen dituzte hipotalamora). Horrekin batera NSZ-ak egarriaren bidez ura edatea eragiten du.
2. Plasmako bolumen eta tentsio arterial baxua (ez dira hain estimulu potenteak). Plasmako bolumena kontrolatzen duten sentsoreak aurikuletan daude. Tentsio arterialarenak, aldiz, barorezeptore aortiko eta karotideoak dira (arterietan).

•  Hiperpotasemian, LEZ-ko potasio mailak handitzean, LIZ eta LEZ-eko gradienteak gutxitu eta K+ gutxiago ateratzen da zelulatik. Honek ehun kitzikagarritasuna handitzen du, zelula mintza despolarizatzearen ondorioz. Bigarren pauso batean zelulak ezin dira errepolarizatu (K+a kanporatua izan behar da horretarako) eta horren ondorioz zelula hauen ekintza potentzialak txikiak edo inexistenteak dira. Honek bihotzean arritmiak eragin ditzake. Aldosteronaren eranginpean Na+-K+ kanalen bidez gehiegizko potasioa kanporatzen da.
• Hipopotasemian, LIZ eta LEZ-eko gradienteen aldea handitzen da eta Potasio gehiagok uzten du zelula bere gradientearen alde. Honek, mintzaren potentziala negatiboagoa izatea dakar. Hortaz, neurona eta muskuluek ekintza potentzialak gauzatzeko estimulua handiagoa izan behar da eta honek ahultasuna dakar. Arazo larriena arnasketarako muskuluak eta bihotzekoen kitzikagarritasuna oztopatzen denean ematen da. Potasio ahorakinarekin konpondu daiteke.

1. Basopresinaren jariaketa uraren bolumena mantentzeko
2. Egarria estimulatu. Likidoaren bolumena handituz TA igotzen da
3. Basokonstrikzioa, odol basoen erresistentzia handituz TA igotzeko.
4. Nerbio sistema autonomoaren bidez, bihotzeko eta odol basoetako jarduera sinpatikoa sustatu = gastu kardiako eta erresistentzia handiagoa
5. Nefronako tubulo proximaleko Na+-aren xurgapena (eta horri jarraituz ura doa).

1. odolean (Hidrogeno ioiak Hemoglobinarekin konbinatzean, bikarbonatoa plasmarantz askatzen da. Horregatik, hauen kopurua H+ak baino askoz handiagoa da eta metabolismoarengatik sortutako H+ gehigarriei aurre egin diezaiekete, adibidez, met. anaerobikoaren bidez sortutako azido laktikoko H+ei)
2. zelulen barruan (fosfatoa, eritrozitoetako hemoglobina, proteinak) aurkitzen dira

1. Modu zuzenean H+a kanporatu edo xurgatzean. H+ ioi gehigarria sortzean, nefronako tubulora jariatu eta fosfatoarekin edo aminoazidoetatik datorren amoniakoaren bidez elkartzen da gernuaren bidez kanporatzeko
2. Modu ez-zuzenean HCO3- (bikarbonato) amortiguatzailearen xurgapena edo jariaketaren abiadura kontrolatuz. Orokorrean filtratutako bikarbonatoa tubulo proximalean odolerantz xurgatzen da bertan amortiguatzaile moduan aritzeko.

1. Arnasketa azidosia:  Hipobentilazioan, asman (arnas bideen erresistentzia handitu), EPOC gaixotasunean edota biriketako fibrosian bentilazioa gutxitzen da eta PCO2a handitu. CO2a handitzean H+ eta bikarbonato gehio sortzen dira eta pHa jeisten da. Honi aurre egiteko giltzurruneko mekanismoaren bidez H+-ak kanporatu eta bikarbonatoa xurgatzen da.
2. Azidosi metabolikoa: Jarduera fisiko anaerobikoan adibidez, dieta oso azidoetan, gantz eta proteina ugariekin (haragia eta esneki asko) edo medikazio asko jasotzerakoan ematen da. Gehiegizko H+-ek CO2 eta ur gehio ekoizten dute eta hiperbentilazioaren bidez kanporatzen da. Bikarbonato gehiago ere erabiltzen da H+ak amortiguatzeko. Diarrean ere, bikarbonatoa galtzearen ondorioz, azidosi metabolikoa gertatu daiteke.
3. Arnasketa alkalosia: Ez da oso ohikoa baino antsietateak eragindako hiperbentilazioaren ondorioa izan daiteke. CO2-a jeisten da eta horren ondorioz H+ eta Bikarbonato gutxiago ekoizten dira. Pertsona horri paperezko poltsa batean arnastuaraztean, PCOa-a igotzen da eta pHaren oreka berreskuratzen da. Giltzurrunen bidezzko H+-aren xurgapena eta bikarbonatoaren jariaketa handituz ere pH jesitea lortuko da.
4. Alkalosi metabolikoa: Kausa ohikoenak botaka aritzea (azido gastrikoa eta H+ak kanporatuz) edo bikarbonatoa duten antiazidoak hartzea da. Ondorioa H+en jeitsiera da. Horren bidez CO2 gutxiago ekoiztu eta PCO2a ere jeisten da. Arnas apartuaren bidezko konpentsazioa hipobentilazioa izango da, H+ eta Bikarbonato gehio sortuz. Giltzurrunetako erantzuna, H+en xurgapena areagotu eta Bikarbonatoa kanporatzea da.