Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που οι γονείς λατρεύονταν μεταξύ τους. Το καμάρωνα παρα πολύ αυτό, και ακόμα τους πειράζω. Όμως από μικρή ένιωθα ότι κάτι έλειπε και όσο μεγάλωνα και ανακάλυπτα τι ηταν, τρόμαζα περισσοτερο.

Οι γονεις μου, 32 χρονια παντρεμενοι πλέον, ερωτευμένοι ακομα όπως την πρώτη μέρα. Ο πατέρας μου λιώνει για την μαμα μου, κ εκεινη δε μπορει να κανει βήμα μακριά του. Οι καβγάδες τους τα χρόνια που θυμάμαι, ελάχιστοι. Πολυ διαχυτικοί κ τρυφεροι ο ενας με τον άλλον. 

ΑΛΛΑ, ο ενας με τον άλλον. 

Θυμαμαι σε ηλικία πεντε ετών τον μπαμπα μου να μου λέει ''Ελα τωρα εγινες μεγαλη κοπελα δε θα κανουμε αγκαλιες και φιλιά''. Δεν το καταλαβα να ειμαι ειλικρινής, αλλα δεν αντεδρασα ποτε με αυτο. Μόνο με μαράζωνε. Οταν εβλεπα φίλες μου, συμμαθητριές μου, ατομα της ηλικιας μου και μεγαλύτερα να εχουν αυτη τη σχέση με τον μπαμπα τους, εγω μπερδευόμουν. 

Δεν καταλαβαινα αν έκαναν κάτι κακό εκείνοι ή αν έκανα κάτι κακό εγω και δεν ήθελε ο μπαμπας μου. Την οποιαδήποτε τρυφερότητα σε λόγια ή πράξεις, την απεφευγε πολυ. Δεν ηταν αυστηρός, αλλα προτιμούσε να το ριχνει στη πλάκα. 

Η μαμα μου ήταν κάπως πιο τρυφερή με μενα και την μικρότερη αδελφή μου, γυναίκα γαρ. Αλλα παντοτε, τρομερα επικριτικη. Ειδικα με το πως τρωμε, πόσο τρώμε, το ποσο τεμπέλες είμαστε, το τι δε κανουμε κλπ. Πολύ σπάνια θα άκουγες καλή κουβέντα ή εστω μη επικριτική απο τη μαμα. Όταν καποιο θέμα σοβαρό που δεν ήξερε πως να το χειριστεί μας απασχολούσε, πανικοβαλλόταν και εκλεινε την κάθε συζήτηση. Βεβαια, όποιος την εβλεπε την θεωρούσε ενα πρόβατο. Πόλύ ήσυχη, πολυ συγκαταβατική. 

Θα μου πεις, ''Κοριτσι μου, υπάρχουν άτομα που μεγάλωσαν μέσα στη κακοποίηση και την ορφάνια, το οτι ο πατέρας σου δε σε φιλουσε και η μανα σου σου την ελεγε, είναι σοβαρό πρόβλημα;'' Αποδειχθηκε πως για εμας ήταν. 

Με τον ίδιο τρόπο μεγάλωσα με την αδελφή μου, το περιβάλλον ομως μας εκανε 2 πολυ διαφορετικους ανθρώπους. 

Η Αδελφη μου το δέχτηκε, δεχόταν άκριτα κάθε επικριτική αποψη της μαμας όσο και αν την πλήγωνε, και δεχτηκε και την αποσταση του μπαμπα, την οποια υιοθετησε κιολας. Χωρίς να απολαμβανει αυτη τη κατάσταση, εχει εγκλωβιστεί σε αυτό και δεν ξερει πως να το διαχειριστει. 

  Εγω συνέχισα ενοχικά να αποζητώ την τρυφερότητα και την αποδοχη, και βρέθηκα στην ενηλικη ζωή μου, με εναν ανθρωπο που έδειχνε τη τρυφερότητα του με το σταγονόμετρο, και φρόντιζε πάντα να επικρίνει το κάθε μου βήμα. Βρέθηκα για μεγάλο διαστημα της ζωής μου σε μια πολύ κακοποιητική σχέση, σωματικά και ψυχολογικά, γιατι ''έτσι ειναι οι σχεσεις κ οι αντρες, δε τους αρεσουν οι πολλες τρυφερότητες'' και ''μη ζητας πολλα, αν δε χάσεις κανενα κιλο δε θα γυρίσει κάποιος να σε κοιταξει''. Οπότε αφου αυτος γύρισε, πρεπει να αντεξω αν δε θελω να ζησω μια ζωή μόνη.

Μέχρι που μια μέρα η γιαγια μου, η μαμα του μπαμπα μου, (του μπαμπα μου που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε καπου μεταξυ της αδελφής του, αγαπημενη κορη του μπαμπα του και τον αδελφό του, αγαπημενο γιο της μαμας του,) μου εκμυστηρεύτηκε οτι ο μπαμπας μου ηταν με μια κοπελα στα 18 του, που την κακοποιουσε σεξουαλικα ο μπαμπας της και ως ενηλικη πλεον ηταν ερωτευμενη μαζι του κ ειχαν παράλληλη σχέση, κατι που σοκαρε ανεπανόρθωτα τον μπαμπα μου. 

Μεχρι που μια μέρα η γιαγια μου, η μαμα της μαμας μου, της πρώτης κόρης της οικογένειας, μου παραδέχτηκε οτι η πρώτη της κορη πέρασε πιο δυσκολα και πιο σκληρά απο ολα τα παιδια. Επρεπε απο τα 12 να μεγαλωνει τα αδελφια της, και να ακουει συνεχως τον παππου μου και μπαμπα της να την κρινει και να την απαξιωνει για τα παντα.

Μεχρι που μια μέρα, ο μπαμπας μου και η μαμα μου, μου παραδέχτηκαν οτι κανενας απο τους 2 δεν ηξερε να αγαπάει απο την οικογενεια του. Ηρθε ο ενας και κούμπωσε στην αγκαλιά του άλλου και εμαθαν να αγαπουν ο ενας τον αλλον. Ομως, στα παιδια τους, απλα συνεχισαν τα βιωματα τους και τουε φόβους τους. 

Καπου εκει αποφάσισα να σπάσω τον κύκλο. Το να φύγω απο αυτη τη κακοποιητικη σχέση ηταν δυσκολο, επώδυνο και ακόμα με κηνυγαει. Εχω βρει εναν υπέροχο σύζυγο πλέον, που με αγαπαει πραγματικά, με φροντίζει και καλύπτει κάθε μου αναγκη, και ακομα ο άλλος προσπαθει να χαλασει την σχέση μας. 

Ισως αν η ψυχικη βοήθεια δεν ηταν τόσο taboo ειδικα τα προηγουμενα χρόνια, ισως αν προτιμούσαμε να μιλάμε και οχι να κανουμε οτι δεν συμβαινει τίποτα, να μεγαλώναμε διαφορετικα, να γινομασταν διαφορετικοι άνθρωποι. Ισως αν σπάγαμε τον κύκλο νωρίτερα, να μη μας κυνηγούσαν τοσες πληγες, ενοχες και τραύματα του παρελθόντος. 

Ισως. 

Το θέμα ειναι να σπάει κάποια στιγμη ο κύκλος. Για εμας, για τα παιδια μας, για την ζωη που συνεχίζεται.