1. Przeanalizowanie wyzwań, przed jakimi stanie edukacja w nadchodzących latach.

2. Sformułowanie wniosków, sugestii i zaleceń dla decydentów, rządów i organizacji międzynarodowych w formie raportu – programu działania dla edukacji XXI wieku.

3. Określenie kierunków rozwoju edukacji, tak by odpowiadała ona na zmiany społeczne, gospodarcze, środowiskowe i kulturowe.

4. Wskazanie, jakiego rodzaju edukacja będzie potrzebna w przyszłości, by sprostać nowym wymaganiom i transformacjom współczesnego świata.

5. Uwzględnienie perspektywy osób najbliżej związanych z edukacją – uczniów, nauczycieli, rodziców i społeczności.

6. Sformułowanie kluczowych kwestii i rekomendacji, które staną się podstawą działań w polityce oświatowej i międzynarodowej współpracy edukacyjnej.

Najbardziej trwałe okazały się:

• cztery filary edukacji, zwłaszcza uczyć się, aby żyć wspólnie – które dziś stanowią podstawę wychowania do wartości, dialogu i współpracy,

• humanistyczna wizja edukacji – stawiająca w centrum rozwój osoby, a nie tylko zdobywanie wiedzy,

• nacisk na wychowanie do pokoju, tolerancji i zrozumienia międzykulturowego, • idea uczenia się przez całe życie (lifelong learning), która stała się jednym z głównych założeń polityki oświatowej w Polsce i w Europie.

•kształtować postawy dialogu i współpracy między ludźmi różnych kultur,

•uczyć empatii, odpowiedzialności społecznej i rozumienia innych,

•przeciwdziałać egoizmowi, uprzedzeniom i przemocy,

•tworzyć przestrzeń spotkania kultur i wychowywać do pokoju i wspólnoty.

2. Wolter, E., „‘Uczyć się, aby żyć wspólnie’ w koncepcji Międzynarodowej Komisji do spraw Edukacji dla XXI wieku”, Forum Pedagogiczne, 2016