Oyun oynamayı sevmeyen var mıdır ya da hiç oyun oynamamış olan? Her çocuk ilk yıllarından itibaren tek başına veya arkadaşları ile oynamanın ve oyunla sosyalleşmenin bir yolunu bulur. Oyun erken dönemden başlayarak yaşam boyu hayatın içindedir aslında. Çocuğun sorumluluk duygusunu geliştirir, toplumsal kuralları, kendini kontrol etmeyi öğretir. Aynı zamanda en doğal öğrenme, deneyimleme ve yaratma ortamıdır.  

      Oyunlaştırma(gamification) kavramını tanımlamak istersek  oyun felsefesinin ve oyun mekaniklerinin, oyun dışı alanlarda, motivasyonu, verimi ve üretkenliği arttırmak için  kullanılması diyebiliriz. Oyunlaştırma oyun değil, oyun dinamiklerinin kullanılarak hedefe   giden yolu daha eğlenceli hale getirmek, belli bir davranışın gerçekleştirilmesinde motivasyon oluşturmak, bir nevi oyunun gücünden faydalanmaktır. Oyunlaştırma yapılan eylemi daha sevilir hale getirirken aynı zamanda da insan doğasında var olan başarma arzusu, rekabet gibi duyguları tatmin eder.

       İnsan beyni severek yaptığı bir eylemi hayatına daha çabuk dahil eder.Hal böyle olunca oyunun gücünü kullandığımız oyunlaştırmayı hayatın her alanında kullanmak çok akıllıca. E-Ticaret sitelerinde, işyerlerinde, sosyal sorumluluk projelerinde… Ve elbette eğitimde.

     Zamanla değişen ve gelişen her şey gibi öğrenme stillerinde de bir değişim söz konusu. Yaşam şartlarımızdaki değişim, gelişen teknoloji eğitimde  kullandığımız yöntem ve tekniklerin de geliştirilmesi gerekliliğini ortaya çıkarıyor. Son dönemde uzaktan eğitime geçiş ve eğitimin dijital ortama taşınması ile  birlikte de eğitimi daha zevkli ve katılımcı hale getiren oyunlaştırma hızla zirveye koşuyor. Özellikle odaklanmanın ve sosyalleşmenin zor olduğu bu dönemde, dersleri, verilen görevleri oyunlaştırma ile tasarlamak etkin katılım ve yüksek verim sağlıyor. Öğrenenin kendi isteğiyle sürece dahil olması öğrenme süresini kısaltıyor ve kalıcılığı arttırıyor.

        Diğer taraftan teknolojinin içinde dünyaya gelen ve onunla büyüyen bir nesil var. Teknolojiyi günlük hayatın sıradan bir parçası olarak gören bu kuşağa onların dilinden seslenmek gerekiyor. Klasik eğitim metotlarımız ve yaklaşımlarımız sizce bu kuşağa ne kadar hitap edebilir?

Süreci karşılıklı olarak daha keyifli hale getirebilmek, “Öğretmenim hadi bir an önce derse başlayalım.” diye seslenen heyecanlı minikleri duyabilmek için, insan doğasında var olan severek ve isteyerek yapığı bir eylemin felsefesini kullanmaktan daha doğru ne olabilir?