Η διδασκαλία αυτή είναι συνυφασμένη με τη δημοκρατική εκπαίδευση και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα της διατροφής ανήκει σε όλους και θεωρείται δεδομένο στον δυτικό κόσμο. Από ό,τι φαίνεται όμως ορισμένα παιδιά όχι μόνο δεν απολαμβάνουν τα γλυκά, αλλά υποσιτίζονται. Παρατηρούμε επίσης πως ότι θεωρείται δεδομένο σε ένα κοινωνικοπολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο, δεν θεωρείται δεδομένο σε ένα άλλο με αποτελέσματα να υπάρχουν ανισότητες που διαιωνίζουν μία κατάσταση. Παράλληλα οι μαθητές στη διδακτική αυτή πράξη ενημερώνονται σταδιακά για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Συνειδητοποιούν την άγνοια τους και πως αυτή προκύπτει ενώ παράλληλα αρχίζουν να αναπτύσσουν κοινωνική δράση αναζητώντας περαιτέρω πιθανές δράσεις.

Θυμάμαι αυτό το μάθημα γιατί, για πρώτη φορά, ένιωσα πως η Ιστορία δεν ήταν απλά χρονολογίες και γεγονότα, αλλά μια ζωντανή αφήγηση. Μέσα από την αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές μου, κατάλαβα καλύτερα τα κίνητρα και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. Κατά την γνώμη μου, η τεχνική που χρησιμοποίησε ήταν απόλυτα συμβατή με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Μας έδωσε την ελευθερία να εκφραστούμε, να συνεργαστούμε και να διαμορφώσουμε άποψη μέσα από τον διάλογο. Δεν υπήρχε ένας "σωστός" τρόπος να δούμε την Ιστορία, αλλά μάθαμε να την προσεγγίζουμε με σεβασμό στις διαφορετικές οπτικές. Μέσα από τη συμμετοχή και την επιχειρηματολογία, καλλιεργήσαμε την έννοια της δημοκρατίας, αφού όλοι/όλες είχαμε λόγο και ρόλο στη διαδικασία.

Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι συμβατό, καθώς η ίδια η εκπαιδευτικός με αυτή την προτροπή της σίγουρα συναισθάνθηκε τα παιδιά που αδυνατούσαν, θέλοντας να συμμετέχουν και αυτά, αλλά προκειμένου να μην νιώσουν και άσχημα με αυτή την κίνηση, απέφυγε να μας γνωστοποιηθεί εξαρχής ο λόγος. Η πράξη της δείχνει βαθιά ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.

Καταρχάς ήταν πολλές οι φορές που το μάθημα το παρακολουθούσαμε δίπλα του στην έδρα κι όχι από το θρανίο. Επίσης όταν πηγαίναμε περίπατο, μας έλεγε να συνοδεύουμε και να προσέχουμε τα παιδιά μικρότερων τάξεων.

Πιστεύω πως κατά κάποιο τρόπο αυτές οι πρακτικές θα μπορούσαν να είναι συμβατές με την εκπαίδευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς το γεγονός πως καθόταν δίπλα και όχι απέναντί μας, σήμαινε πως μας αντιμετώπιζε ισάξια όπως επίσης και το γεγονός πως μας έδινε ευκαιρίες να γίνουμε υπεύθυνα άτομα, αντιμετωπίζοντας με σεβάσμο τα παιδιά μικρότερων ηλικιών του σχολείου.

Είναι ένας άνθρωπος που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, όταν τον βλέπω συγκινούμαι.

Η προσφορά της στην εκπαίδευσή μας δεν περιοριζόταν στη μετάδοση γνώσεων· ήταν βαθύτερη, ουσιαστική και καθοριστική για την εξέλιξή μας. Ήταν ο άνθρωπος που θέλαμε δίπλα μας στις πιο απαιτητικές στιγμές, όταν το άγχος, οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί μας έμοιαζαν αξεπέραστοι. Ήταν εκείνη που πάντα μας έλεγε: «Θα κάνω μάθημα όπως θα έκανα σε ένα ιδιαίτερο, γιατί το ότι κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν φροντιστήριο δεν σημαίνει πως την έχουν όλοι. Θέλω όλοι να λαμβάνετε τις ίδιες ευκαιρίες».

Με κάθε ευκαιρία, μέσα από την ανάλυση των αρχαίων κειμένων, μας υπενθύμιζε τη σημασία των δημοκρατικών αρχών και θεσμών στην καθημερινότητά μας. Δεν ήθελε απλώς να μας διδάξει το μάθημα, αλλά να μας διαμορφώσει ως σκεπτόμενους πολίτες. Μας παρότρυνε να είμαστε ενεργοί στην εκπαιδευτική διαδικασία, να συμμετέχουμε όλοι ακόμα και όσοι μπορεί να μην είχαν το ίδιο υπόβαθρο ή την ίδια αυτοπεποίθηση.

Σε κάθε της πράξη αποδείκνυε τον σεβασμό της, πρώτα προς τον μαθητή και τις ανάγκες του και έπειτα προς το ίδιο το αντικείμενο της διδασκαλίας. Μαζί της νιώθαμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, γιατί δημιουργούσε ένα περιβάλλον όπου κάθε μαθητής αισθανόταν αποδεκτός και σημαντικός.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω πως, παρότι τα Αρχαία Ελληνικά φαινομενικά δεν συνδέονται άμεσα με τα ανθρώπινα δικαιώματα, η συγκεκριμένη καθηγήτρια απέδειξε το αντίθετο. Μέσα από τη διδασκαλία της, μας έμαθε πως η γνώση δεν είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα όλων.