Obraz realistyczny w lekturze pt. „Wesele” trwa do chwili gdy na zegarze wybija północ. Rozpoczyna się godzina w której przybywają duchy - obraz fantastyczny.    

 

Plan realistyczny występuje kolejno po sobie między sytuacjami a dialogami natomiast świat fantastyczny podlega nieustannej zmianie w której pojawiają się kolejne zjawy. 

Nastaje konfrontacja dwóch odległych od siebie środowisk i nie powiązanych ze sobą. Obydwa plany istnieją obok siebie i przeplatają się wzajemnie lecz wprowadzają różne nastroje.Fantastyczna strona wnosi dużo komplikacji i niepokoju, bólu, zdrady. Realistyczna wprowadza dobry humor, komizm, oryginalność, zabawę.

Oba te obrazy można również ujrzeć tez w książce   pt. ”Harry Potter”. Strona fantastyczna wprowadza magię która jest kontrkontrowersyjna. Można wykorzystać ja w roznych celach do pięknych ciekawych celów bądź użyć jej jako ataku, krzywdzenia innych co prowadzi do strachu, niepokoju, boli czy zdrady.

Ala

W dosłownym znaczeniu chochoł to słomiane okrycie ochraniające drzewa i krzewy przed zimowym chłodem.

Pod koniec I aktu Para Młoda zaprasza chochoła na wesele za namową Poety. Pan Młody zachęca go do przyjścia słowami: „Dla nas samych dość za wiele; przyjdź, chochole, na Wesele!”. Chochoł przyjmuje zaproszenie i przybywa na uroczystość weselną. Isia wypędza go jednak, za co chochoł się mści i rzuca na zgromadzonych gości czar.

W ludziach budzą się skrywane głęboko uczucia. Bohaterowie widzą zjawy, które są uosobieniem ich pragnień, marzeń oraz obaw. W ostatniej scenie chochoł wzmacnia moc swojego czaru. Za pomocą muzyki wprawia zebranych gości w stan bezwładności

Symbolikę chocholego tańca należy rozpatrywać w dwóch aspektach:

- negatywnym - chocholi taniec jest symbolem marazmu i uśpienia polskiego narodu. Oznacza porzucenie przez Polaków idei niepodległościowych

pozytywnym - chocholi taniec symbolizuje nie tylko bierność, ale również szansę na odrodzenie. W końcu chochoł przykrywał roślinny tylko na okres zimowy, a wiosną krzewy i drzewa budziły się do życia. 

Miasta obecnie to wielkie osady zamieszkiwane przez tysiące ludzi. Beton, szkło, stal to wszystko otacza człowieka. W mieście powstaje ogrom możliwości na rozwijanie siebie i swoich umiejętności. Niestety w miastach są miejsca gdzie i za dnia i w nocy nie należy chodzić samemu. Ludzie odrzuceni przez społeczeństwo nie zawsze są przyjaźnie nastawieni do ludzi.

W powieści Fiodora Dostojewskiego pt. "Zbrodnia i kara", akcje przeprowadzane są w Petersburgu. Autor oprowadza nas po okropnych miejscach. Ciemne ulice, zamurowane podwórka, wąskie i mroczne uliczki. Główny bohater wprowadza nas na Plac Sienny gdzie ludzie kupują, sprzedają albo próbują coś ukraść.  Miejsce w którym dorastał Rodion Raskolnikow nie było pełne entuzjazmu. Bohater byl dobrym człowiekiem, lecz przez otoczenie, przez brak perspektywy na lepsze życie rozpaczliwie szuka miejsca na ziemi. Wraz z Rodionem na dno spada również jego ukochana Sonia, która tylko po to aby utrzymać swoją rodzinę zostaje prostytutka. Wiele rodzin w tym mieście kończy tak jak Sonia i Rodion. Po czasie bohater przechodzi odnowę moralną, oczywiście daleko poza murami tego miasta, na Syberii

W pierwszej części powieści Stefana Żeromskiego pt. "Ludzie bezdomni" ukazują się negatywne emocje towarzyszące przemianom. Autor pokazuje nam jak tragicznie wygląda sytuacja robotników. Pracują w okropnych warunkach, mieszkają w walących się ruderach. Walczą o przetrwanie i niestety jedynym wyjściem na dogodne i spokojne życie, jest emigracja.

Miasto, mimo wielu możliwości na rozwój potrafi nas zgubić do takiego momentu, że nie będziemy potrafili określić co mamy robić dalej w swoim życiu. Czasem jest zbyt przytłaczające aby żyć tam spokojnie. Miasto jest miejscem gdzie nawet ci najinteligentniejsi ludzie mogą spaść na dno i już nie wyjść na prostą. Trzeba mądrze myśleć i mądrze postępować aby utrzymać się na dobrej drodze

Dagmara

Są one często krytyczne i zupełnie nie na miejscu.

 W dramacie „wesele” S. Wyspiańskiego widoczny jest problem w relacjach bohaterów utworu. Są oni podzieleni na „inteligencje” i „chłopów”. Jedna ze stron chciała by zjednoczyć się z drugą, niestety jest to niemożliwe z powodu dumy inteligencji. Obie strony udają że wszystko jest w porządku, bo obie grupy społeczne są w przekonaniu ze „dogadanie się” jest niemożliwe. S. Wyspiański ma na celu pokazanie wad narodu i że bez porozumienia jako naród nie są wstanie nic zrobić. W dramacie widać że inteligencji nie stać na działanie, a chłopi są nieufni i wiedzą że nie uda im się porozumieć z drugą stroną. Jest to krytyczny obraz tego że każdy człowiek jest taki sam, ale jednak przekonania o drugiej osobie wygrywają z byciem zjednoczonym społeczeństwem.

 Można założyć z całą pewnością że w Dziadach A. Mickiewicza również występuję swego rodzaju konflikt. Różnice światopoglądowe są przyczyną konfliktu Gustawa i Księdza z II części Dziadów. Gustaw reprezentuje swoją postawą typowo romantyczne poglądy wierzy w siłę miłości, w istnienie świata pozazmysłowego i duchy. Ksiądz jest człowiekiem, kierującym się zdrowym rozsądkiem. Nie rozumie cierpienia Gustawa, ponieważ uważa, że należy pogodzić się z wyrokami Boga. Obie strony nie mogą się ze sobą dogadać. Pokazuje to nam podzielenie społeczeństwa, zarówno Gustaw jak i ksiądz reprezentują cały naród. Przez swoje różne poglądy społeczeństwo nie potrafi się zjednoczyć i zrozumieć się nawzajem.