Όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας '' Η κοιλιά του αρχιτέκτονα'' καταρρέει σωματικά καθώς και οι αρχιτεκτονικές κατασκεύες του, έτσι και οι ξυλοπόδαροι υποδηλώνουν την προσωρινότητα του ανθρώπινου σώματος. Οι ξυλοπόδαροι είναι μια παροδική ανύψωση, όπως και η εξουσία του αρχιτέκτονα, που τελικά δεν γίνεται να ξεφύγει από την φθορά.

Η αγκαλιά είναι ένας χώρος παύσης του χρόνου, απόλυτης αποδοχής και αίσθησης ασφάλειας. Ο Μπασλάρ μιλάει για την φωλιά ως ένα κουκούλι, ένα κλειστό σύστημα. Τα αγκαλιασμένα σώματα δημιουργούν έναν δικό τους μικρό χώρο, σαν μια ζωντανή αρχιτεκτονική της στοργής. Οι φωλιές μπορεί να είναι μόνιμες ή προσωρινές, το ίδιο και οι αγκαλιές. Όπως ένα πουλί χτίζει και εγκαταλείπει τη φωλιά του, έτσι και οι αγκαλιές είναι στιγμές επαφής που κάποτε διαλύονται, αφήνοντας πίσω την ανάμνηση τους. Οι φωλιές και τα αγκαλιασμένα σώματα είναι δύο μορφές καταφυγίου, όπου το οικείο κυριαρχεί, αλλά με την πιθανότητα να γίνει ανοίκειο αν παραμορφωθεί ή αν χαθεί η ισορροπία. Είναι χώρος ζεστασιάς αλλά και προσωρινότητας- νησίδες όπου τα σώματα βρίσκουν καταφύγιο πριν συνεχίσουν την πορεία τους.

ο ξυλοπόδαρος βιώνει τον χώρο από μεγαλύτερο ύψος, γεγονός που αλλάζει την οπτική του γωνία, το πως σχετίζεται με τα γύρω αντικείμενα, τα άλλα σώματα. Η αίσθηση της ισορροπίας είναι πιο έντονη καθώς το σώμα πρέπει να προσαρμόζεται διαρκώς στην αλλαγή του κέντρου βάρους. Η αρχιτεκτονική βασίζεται στην δομή και την ισορροπία, οι ξυλοπόδαροι αντιπροσωπεύουν αυτή τη λεπτή γραμμή μεταξύ σταθερότητας και πτώσης. Συμβολικά αντιπροσωπεύουν την αποξένωση, την εξύψωση πάνω από την πραγματικότητα, την αστάθεια. Η <<Φωλιά>> του Γκαστόν Μπασλάρ, εξετάζει τη φωλιά ως έναν προστατευτικό χώρο που προσφέρει ασφάλεια, θαλπωρή και ονειροπόληση. Οι ξυλοπόδαροι μπορούν να ερμηνευτούν ως μια φυγή από την φωλιά, μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από την ασφάλεια του εσωτερικού μας κόσμου και να εκτεθούμε στον έξω κόσμο. Ωστόσο αντί η φωλιά να ορίζεται ως κάτι μικρό και κλειστό, για τον ξυλοπόδαρο ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να είναι η φωλιά του, 'όχι ως κάτι σταθερό και αντικειμενικό, αλλά ως κάτι που εξαρτάται απο το πώς τον βιώνει ο ίδιος.'

https://youtu.be/w8GS-SbQC_c?si=4RnqJjn2vK5U1RA0

Η πόλη “διαβάζεται” με τα πόδια, με τα χέρια, με το σώμα αλλά και με το πως εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε τον χώρο - τα άτομα δημιουργούν μια μικρο-αφήγηση στον αστικό ιστό, υπονοώντας ζητήματα μνήμης και σχέσεις ιδιωτικού και δημόσιου χώρου. Χαρτογραφώντας την πόλη, επιλέξαμε κάποιους από τους πιο πολυσύχναστους χώρους και σημεία αναφοράς της Φλώρινας, όπου μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε μέσα από μια άλλη ματιά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η αλληλεπίδραση με τον κόσμο σε όλη την παρέμβαση μας έδωσε την ευκαιρία να επανοικοιειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, με ένα παράδειγμα την συμμετοχή μας στο ψαράδικο της αγοράς. 

Οι κενοί χώροι έγιναν γεμάτοι από βλέμματα, κουβέντες, κινήσεις. Απέκτησαν άλλη υπόσταση λόγω της χρηστικότητας που αποδώσαμε σε αυτούς. Έγιναν ο χώρος μας, το σαλόνι μας. 

Οι αντιδράσεις του κόσμου στην παρέμβαση ήταν αναπόσπαστες αλλά και καθοριστικές για το τελικό μας έργο, αλλά και αποκαλυπτικές για την σχέση της κοινωνίας με τον δημόσιο χώρο. Δηλαδή το πόσο επιθυμούμε, φοβόμαστε ή αποφεύγουμε την εγγύτητα με τον δίπλα στα πλαίσια κάποιων παγιωμένων συμπεριφορών στον δημόσιο χώρο. Κάποιοι περαστικοί αναγνώρισαν το “μήνυμα” της παρέμβασης, δηλαδή την ανάγκη για οικειότητα και επαφή με τον χώρο. Ορισμένοι θεώρησαν ότι αλλοιώνει την εικόνα του εκάστοτε χώρου ή την κανονικότητα (ένιωσαν ότι εμποδίζεται η κυκλοφορία ή παραβιάζεται ένας άγραφος κανόνας της τάξης).  

** Η Αιθουσοπάθεια κυριολεκτικά είναι πάθηση του αιθουσαίου συστήματος, η οποία προκαλεί διαταραχές στην αντίληψη του χώρου, του προσανατολισμού και της κίνησης. Όπως το αιθουσαίο σύστημα “μαθαίνει” ξανά την ισορροπία μετά από κρίση, έτσι και το έργο μας αποτελεί μια αναπροσαρμογή του σώματος στον χώρο.  

https://youtu.be/AYl6Hxev2J0?feature=shared

Ευαλωτοτητα- ένιωσα αμηχανία στην αρχή, η οποία όμως μετατράπηκε σε οικειότητα

Ενώ στην αρχή η θέση της "γλύπτριας" μου φάνηκε πιο ασφαλής, τελικά ένιωσα πιο άνετα με το είναι είμαι εγώ η ύλη.

Οικειότητα με την ύλη που δεν υπήρχε πριν

Επαναπροσδιορισμός του να "αφήνονται"

Διάφορες υποστάσεις στον χώρο

Προέκταση του εαυτού

Σύνδεση με στιγμές, ανθρώπους, αναμνήσεις

μια συλλογή στην αρχη ατομικά

Ένας υλικός χάρτης του εαυτού στον χώρο

Από το ατομικό στη συλλογική αναδιαμόρφωση των συνθέσεων

Νέες οπτικές νέο νόημα μέσα από τα μάτια άλλων

Μετασχηματισμός αλλαγή της σημασίας ενός αντικειμένου ανάλογα με τη θέση του στον χώρο

Πολυσημία αντικειμένων

*Βαλίτσα

Χώρος μνήμης, χώρος μεταφοράς, αποκάλυψη

*Νήμα

Διαδρομή, δεσμός, χρόνος, δραπετεύω

*Μαριονέτα

Αναμονή, εξάρτηση

*Κέλυφος χελώνας

Προστασία, αλήθεια, ελπίδα

*Κούπα

Εύθραυστο, προσωπικό, οικειότητα

*Σημειωματάριο

Αρχείο, φόβοι, σκέψεις

*Κλειδί

Δυνατότητα, δράση, λυση

Ο ίδιος ο χώρος δίνει δυνατότητα

Συνδιαμόρφωση

Η επικοινωνία μέσα από κοινό περιορισμό

Πλαστικότητα, αλλάζω σχήμα, χωρίς να χάνω την ουσία

Όριο λέξεις που έρχονται στο μυαλό:

Προσδοκία

Πίεση

Μετρό

Σημείο

Σύνορο

Απελευθέρωση

Τριβή

Ύλη

Μέσα από τον θόρυβο των άλλων, η φωνή του συμφοιτητή μου έγινε ο χώρος μου. Διέκρινα την φωνή του ακόμα και αν άλλαζε η απόσταση. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ένας θόρυβος από πίσω.

Όταν χτύπησα την πλάτη του συμφοιτητή μου, ο ήχος δεν έβγαινε από το στόμα αλλά από ολόκληρο το σώμα

Τα μυστικά

Η ταχύτητα και η συντομία μετέτρεψε τον λόγο σε ρυθμο.

αναγραμματισμός

Αντήχηση- η δράση μου ανακλάται στη φωνή του άλλου

Παλμός

Αποσύνθεση λόγου

Τονικότητα

Συγχρονισμός

Δημιουργία μιας κοινής γλώσσας

Προέκυψε από τη μεταξύ μας επικοινωνία

Ασφάλεια

Ελευθερία

Απομόνωση μιας λεπτομέρειας από το σύνολο

Μεταβίβαση εμπειριών

Ενσυναίσθηση

Καθοδηγουμενη παρατήρηση

Εμπιστοσύνη

Αποσπασματικός αναστοχασμός

Εστίαση

Ασφάλεια

Κλείσε τα παράθυρα

Ξεκλείδωσε τους μύες του προσώπου σου Αποκάλυψε μιαν άλλη μορφή,

Τη μορφή της φθοράς.

Οι τοίχοι έχουν καρδιές

Άσε τον ουρανό να καταρρεύσει μέσα στο στόμα σου

Σπάστε τους τοίχους

Αφήστε με να ουρλιάξω.

Αφήστε το πάτωμα να ανοίξει και να μας καταπιεί

Να είσαι ένα σώμα σε χώρο άναρχο

Άσε τον ήχο να γίνει σάρκα

Άσε το σώμα να λιώσει

Χάσου

Άσε το δέρμα σου να ξεραθεί

Ας μείνουν μόνο κόκκαλα

Άσε τον χρόνο να σκάψει τον τάφο σου Θα σε καταπιεί η νύχτα

Θα σε καταπιεί ο χρόνος

Μην με ξεχνάς, θα πεθάνεις,

Μη με αγαπάς, θα πεθάνω.

Λέξεις κλειδιά- σκέψεις:

αποδοχή λάθους και αλλοίωσης

εξαφάνιση