Verder heb ik uit de les de volgende uitspraken, waarschijnlijk gedaan door Abel, genoteerd: 

Op woensdagmiddag deden we een free-write, over 20 slechte ideeën, in combinatie met stoelendans. Deze opdracht heb ik meegenomen en in mijn eerste repetitie gedaan met mijn spelers. 

Ten slotte vrijdag: op deze dag zijn wij naar de Tolhuistuin geweest voor een workshop podcast van Nienke Huizinga en haar ‘Merel uit de Machine’. Hier heb ik het verschil tussen linear en generatief geleerd. Onder het woordje linear staat in mijn dummy: begin, midden, eind. Bij het woordje generatief heb ik opgeschreven: verhaal wat in verschillende willekeurige volgorde te begrijpen is.  

Ook vond ik Nienkes visie op interactief noterenswaardig. Daarover lees ik het volgende terug: Interactief = invloed. Is interactief ook toevoeging? Bijdragen i.p.v. beïnvloeden, verrijking i.p.v. afhankelijkheid, luisteren en lezen gaan gelijk op.  

Verschillende dingen in ruimte die je kunt aantasten zijn 

Tot slotte nog een notitie over kleurgebruik: lichte kleuren steken af en donkere kleuren doen mengen met de achtergrond. 

Toen werd het woensdag, de eerste reaper dag. Ik heb in het eerste jaar nooit met een midi keyboard gewerkt, en eerlijk gezegd was de rest ook wel een beetje weggezakt. Maar voordat we aan de opfrisspoedcursus begonnen, kregen we van Paul nog een opdracht m.b.t. de dag ervoor.  

De opdracht was om een minimalistische tekst vanuit de parameters van stem te regiseren. De parameters van stem hebben we wel in het eerste jaar gehad, maar was een welkome herhaling! s'middags hebben we het gehad over minimalisme. Dit vind ik een fijne term om te hebben. Ik dacht voor deze week namelijk dat minimalisme en stillering hetzelfde waren, maar nee. Minimalisme is iets wat mij wel aanspreekt, de schoonheid van het eenvoudige, het waarderen van het simpele. De opdracht was om een baslijntje, melodie en een stukje tekst op te nemen. Op de dag zelf vond ik dit heel frustrerend, omdat ik niet zoveel muziektheorie kennis heb als sommigen van mijn klasgenoten. Ik voelde mij dom, ook door de achterstand, maar na wat afstand te nemen ben ik trots op mijn probeersel 

De tekst moesten we op verschillende volume en verschillende afstanden inspreken. Het close micing sprak mij tijdens het editten erg aan. Ik herkende het als het element wat podcast altijd spannend vind maken.  

Mirthe op vrijdag. Ik was blij om een input te hebben die niet over stekkers ging. We hebben het met Mirthe gehad over light en strong weight. Iets wat ik ook direct toepasbaar zie in mijn voorstelling. Op dag één riep van alle daken dat ik een tekstueel verhaaltje ging maken, maar tot nu toe heb ik eigenlijk vooral non verbale scènes. Ik speel bijvoorbeeld met het idee van een bewegingsfrase tussen zitten en liggen. Mirthe heeft het vandaag over light en strong weight. Gewicht wat je inzet vanuit je center of levity, in de buurt van je borst, of center of gravity, tussen je heupen in. Light weight doet mij denken aan een veertje. Ik vind het een vrij gevoel. Uitgestrekt alsof je al dansend in een weiland zo dicht mogelijk bij de zon wilt komen. Alsof je zachtjes wil zijn voor de aarde, en je gewicht er voorzichtig over verplaatst. Strong weight voelt gegrond. Alsof mijn voeten met wortels verbonden aan de aarde zijn. In een duo-opdracht, komen we ook even langs 'passive’ weight. Eigenlijk vind ik deze nog het interessants van allemaal. Passive weight is iets wat niet tegenstribbelt, maar ook niet mee werkt. Het past bij de persoonlijkheid van een van de personages in mijn stuk. 

 

Ik neem tikkertje met tegenstrijdige belangen (slow motion bewegen maar ook niet getikt willen worden), en in 10 t/m 1 seconde naar de grond mee als werkvormen. Die laatste kende ik al, maar was helaas zoals zovelen volledig weggezakt, naar het langertermijn geheugen, omdat ik ze voordat ArtEZ het van mij vroeg, nooit ergens opsloeg/documenteerde. Daarom ben ik tegenwoordig ook zo blij als er input bestaande uit veel kleine collectieve opdrachtjes is. Het tikkertje deed me herinneren aan het feit dat ik niet zo goed in slow-mo ben, waar ik mijn evenwicht altijd de schuld van geef. Hierom vond ik de visualisatie waar Abel ons vervolgens doorheen praatte een hele fijne. Deze is mij heel sterk bijgebleven, en heb ik uit mijn hoofd gereproduceerd aan mijn spelers. Iets waar ik zelden toe in staat ben. Tijdens de 'naar de grond’ opdracht deed het mij goed om te merken/voelen dat ik nog steeds relatief snel muscle-memory aanmaak, want al mijn lichamelijke flexibiliteit en elegantie is sterk verminderd en daar baal ik van. Bij de bamboestokken opdracht van Lecoq ging ik vooral aan op het 'vergroten en verkleinen’ als groep. Als afsluiting van de ochtend hebben we een opdracht gedaan die ik geweldig vond, en ook geweldig aansloot bij mijn onderzoek. Het was een uitputtingsslag, waarin we begonnen met 4 minuten lang shaken, vervolgens 4 minuten lang alle spieren aanspannen, dan 4 minuten impulsen volgen en tot slot 4 minuten stilstaan met ogen dicht. Dat laatste ging mij persoonlijk niet zo goed af, omdat ik misselijk en duizelig werd van de inspanning.  

De eindopdracht van de middag is om in duo's te werken met projectie op het lichaam. Deze opdracht is vooral een interpersoonlijke uitdaging voor mij, want ik werk samen met Gijs, en Gijs en ik kunnen allebei niet zo veel aandacht en inspiratie meer opbrengen op dit tijdstip. Ik begin op een positie waarin ik onderdeel ben van de projectie en het geheel dus niet kan zien. Ik probeer heel veel uit, maar vind het lastig omdat ik ondanks mijn vragen, van Gijs niets hoor over hoe de dingen werken en hoe ze eruit zien.  

 

S'ochtends werken we aan manieren om van beweging naar beweging gedaan. De freeze, registreer en associeer. Iets waar ik gevoelsmatig moeite mee had, en in de volgende manier kom ik erachter waarom. De volgende manier is transformeren. Iets vergroten of verkleinen waardoor iedere inzet de beweging iets verandert, en het geleidelijk aan compleet iets anders word. Ik vind dit heerlijk, geweldig. Het is iets waarvan ik doorkrijg dat ik het van nature veel doe. Zeker als acteur, dit roept bij mij nieuwsgierigheid op hoe dit bewustzijn mij en mijn stijl als regisseur beïnvloed. De laaste manier waar we mee werken is ''change'', ook een bekende voor mij, niet van nature, maar omdat ik hier op mijn vooropleiding mee ben doodgegooid. Ik heb dit een jaar lang iedere woensdagochtend 2 uur gedaan, maar toch moet ik even inkomen.  

Daarnaast hebben we gewerkt met plekken in het lichaam die een beweging (kunnen) initiëren, waar bewegingen vandaan (kunnen) komen. De uiteindes, uitsteeksels van het lichaam: handen, voeten, hoofd – de periferie. De mid-limbs, die ik erg voor zich vind spreken: ellebogen en knieën. Tot slot het centrum, deze vind ik lastig, in dit gedeelte van mijn lichaam voel ik me echt een stijve hark. In ieder geval de ribben en bekken, maar waar de schouders nou bijhoren, is voor mij niet helemaal helder. Ik vind het in ieder geval fijne termen om te hebben, omdat ik snel geneigd ben om vooral uit de psychologie te regisseren/side coachen, maar dat wel graag zou willen combineren aanwijzingen van dit soort technischere achtergrond.  

Vervolgens kregen we een maakopdracht, hierover lees en zie je meer in onderstaande post: ''Woensdag: maakopdracht bewegingsfrase'' 

We sloten de dag af met een vervolgende maakopdracht, om de zojuist gemaakte bewegingfrase te laten verhouden tot (live camera) projectie. Aanvankelijk denk ik dat het een duo opdracht is, maar aan het einde van de dag hebben Ella en ik ieder een eigen experiment uitgevoerd. Ella haar bewegingsfrase beweegt tussen zitten en liggen, en dus wil ik haar op een staand iets of iemand projecteren. Het wordt een paspop. Omdat ik Ella liggend op de grond in een blackbox film, lijkt het op de paspop net alsof zij rechtop staat.  

 

We besteden tijd aan sudden en sustain time. Ik ben niet een heel nuchter persoon en normaal gesproken kan ik goed meekomen in / meedoen aan, mezelf zelfs verliezen in dit soort analyse filosofieën, maar over sudden en sustain denk ik echt de hele ochtend: doe niet zo ingewikkeld, is gewoon snel en langzaam. Let's move on. Dat doen we, naar de playground, een uur durende improvisatie. Iets wat ik op de vooropleiding ook veel en regelmatig gedaan heb, maar waarvan ik vandaag het idee heb dat ik er niet zo inzit als de rest. Ik voel me denk ik 70% van de tijd verloren en verdwaalt. Ik probeer terug te gaan naar de improvisatie technieken die ik ken, mee of tegenkleuren maar kon de knop niet helemaal omzetten, of omgezet houden.  

 

De laatste ochtend, en een belangrijke voor mij (weet ik nu achteraf). Stiekem loop ik van te voren helemaal niet zo warm voor deze dag. Mirte heeft gister de opdracht al geïntroduceerd, om een moment uit de playground te nemen, dat aan je eigen onderzoek te linken en spelers op de vloer hierin regisseren en met hen exploreren. Mijn onderzoek gaat over fysieke uitputting van spelers. Ik neem een moment dat ik op de grond lig, Joost net heb gekieteld waardoor hij naast mij op de grond ligt en hij probeert mij terug te kietelen, waar ik geen zin in heb en dus van wegrol. Ik maak er tikkertje van. LATER AANVULLEN, BELANGRIJK 

Er is 1 illustratiestudent die ik voor deze dag al ken, Xem. Ik ken hem uit de introweek, daar hadden we wel een klik omdat we allebei een dansachtergrond hebben. Bij het verdelen van de groepjes word ik dan ook direct 'geadopteerd’ door zijn groepje. In dat groepje zit ook Jip, die ken ik via via vaag en van gezicht. Jip blijkt een nog veel sterkere dansachtergrond te hebben.  

We gaan aan het werk, Xem komt al heel snel met het thema: op en afbouwen, en iedereen stemt daar welwillend mee in. Dit wordt direct gevolgd door een: zullen we zo snel mogelijk opsplitsen? Deze manier van werken is nieuw voor mij. In groepsopdrachten binnen de theateropleiding ben ik gewend dat iedereen het liefst overal een vinger in de pap heeft. 

Xem en Jip willen graag samen met beweging/dans werken en ik bluf mijzelf tot 'hoofd video, projectie en techniek’. Ik werkt direct samen met Renske en Anna, die weten nog niet helemaal hoe zij willen gaan bijdragen.
We rommelen wat aan met het projecteren van een live camera op een half scheidingsmuurtje in het midden van het kantoor wat mijn groepje gister al heeft uitgekozen. We moeten met een projectie/video plan komen, zonder veel concreets te weten over waar Xem en Jip tot nu toe maken. We hebben het wat over het thema. In de setting van het kantoorpand in de stad, wil Renske graag iets met natuur doen. We komen uit bij schimmels, de op-en afbrekers van moeder natuur.
Om 3 uur komt het hele groepje weer samen, en pitcht iedereen waar ze mee bezig zijn geweest. Om het allemaal 1 geheel te maken doe ik het voorstel dat Renske en co een animatie m.b.t. schimmels maken. Zodat we die vervolgens op Xem en Jip in witte kleding kunnen projecteren, dat filmen we met een live-camera en projecteren we aan de andere kant van het halve scheidingsmuurtje. Dat vind iedereen wel een goed idee.  

De woensdag gebruik ik om een plan van aanpak te bedenken hoe ik mijn voorstel ga uitvoeren en wat ik hiervoor nodig heb. Dit ga ik lenen op de academie. Op woensdagmiddag en donderdagochtend besteed ik aan het oefenen van de set-up, en hiermee oefen ik mijn techniek vaardigheden. 

Donderdagmiddag is de presentatie, en 5 minuten voor aanvang pakt een van mijn groepsleden de beamer op, die ik de hele ochtend zo zorgvuldig en geduldig had gemapt, en zet hem anders neer. Hierdoor was het eindresultaat niet zo afgewerkt als dat ik had gewild en gekunt. Maar deze week was net zoals de dagen bij TG Greppel erg waardevol in het afnemen van mijn techniek-angst.