Ito ang sinasabi ng ina ko sa aking mga kapatid gabi-gabi nung matindi pa ang kanilang asthma. Anim na taon ang pagitan ko sa kuya ko, siyam naman sa ate ko, kaya habang gumagamit sila ng nebulizer, nanonood lang ako mula sa gilid, may halong hanga at kuryosidad. Sa pagtingin ko, nakikita ko ang ginhawa na nabibigay nito sa aking mga kapatid, nagpapatahimik ng kanilang hininga. Kahit hindi ko pa lubos na naiintindihan ang pakiramdam ng may asthma, nakikita ko ang lubos ng pagmamalasakit ng aking mga magulang sa pag-aalaga sa aming magkapatid, na aking tunay na naranasan at natutunan noong ako na ang gumamit.

Hindi lang sa paghinga naramdaman ang epekto nito kundi pati na rin sa balat. Bilang bunso, mas ramdam ko ang pagbuhos ng atensyon at alaga ng pamilya. Hindi lang magulang ko ang nagbibigay-ginhawa sa akin, kundi pati na rin ang mga kapatid ko, na tinulungan ako gumamit ng nebulizer. Sa kama ng aking magulang na makikita sa imahe sa taas ang pinaggagamitan ko ng nebulizer. Ngunit sa mga unang pagkakataon na tinatawag ako para mag-nebulizer, sagabal ito sa akin—nababawasan ang oras ko sa paglalaro. Subalit, habang tumatagal at mas lumalala ang asthma ko, lalong naging mahalaga ang nebulizer. Nakakatawa man, nakahiligan ko pa ang lasa ng medisina nito. Sa batang isipan ko, nakikita ko ang sarili ko bilang sentro ng alaga ng pamilya, at ang atensyon at hanga na iginagawad ko sa aking mga kapatid nung una, nabibigay din sa akin dahil sa aking sakit. Nagkaroon kaya ng epekto ang isipan na ito sa akin nang tumanda ako?