„Żyłem i pisałem, krzepiąc serca nadzieją wolności.”- tak określał swoją twórczość. 

 

,, Łatwo zrozumieć, jak bardzo cenne jest dla mnie przekonanie, że odkrycie nasze stało się dobrodziejstwem ludzkości, nie tylko poprzez swoją wartość naukową, ale także dlatego, że dzięki niemu można zmniejszyć cierpienie ludzkie i leczyć straszliwą chorobę. Jest to wspaniała nagroda za lata naszego wysiłku.’’ 

,,Byłam dumna ze swojej matki. Sądzę, że wszyscy powinni być dumni, że to polska ziemia wydała tę najgenialniejszą kobietę naszych czasów.’’

,,Z Polski wyniosła po dziadach i pradziadach męstwo, nieugiętość charakteru, szczerość zasad, idealizm. Praca była dla niej sensem życia.’’

,,Jestem częścią polskiej literatury. Reprezentować taką literaturę to znaczy odczuwać pokorę wobec testamentu miłości i heroicznych poświęceń pozostawionych nam przez tych, których już nie ma. ‘’

Lech Wałęsa nie zdecydował się na osobisty odbiór prestiżowej nagrody. Liczył się bowiem z możliwością, że nie zostanie wpuszczony z powrotem do kraju. Laur w Oslo odebrała jego żona Danuta w towarzystwie najstarszego syna, 13-letniego Bogdana.

Jak zerwana nić czy rozbite szkło tracą swoje własności i wartość, podobnie dzieje się z człowiekiem, który wyrzeka się własnych korzeni i swojej ojczyzny.

Bez przynależności narodowej człowiek jest  pozbawiony tożsamości, jest jak „puste gniazdo”.

Ojczyzna to historia, tradycja, ale      i przyszłe pokolenia...

  Posłuchajmy...: „Gawęda o miłości do ziemi ojczystej” -słowa: 
Wisława Szymborska

Władysław Reymont tak skomentował - w liście z 14 listopada - otrzymanie nagrody: "I przyznaję się przed Wami, że ta nagroda uderzyła we mnie istotnym, wstrząsającym piorunem. Bowiem mimo wszelkich nadziei, coraz bardziej zastanawiających pogłosek, w głębi hodowałem niewiarę. Ani na chwilę nie miałem przekonania o dostaniu tej nagrody. Więc kiedy to się stało, poczułem się wprost zdruzgotany wzruszeniem, co w moim stanie serca zaprowadziło mnie znowu do łóżka".