Ama biz göremiyoruz

Asıl görenler onlar, görmeyenler

İşte Onlar farklı görürler

Göremiyorum, önümde olup biteni

Geldi bir kadın, yazımı değiştirdi

Kayıp düşler, bulunur karanlıkta

Elimde tabelayla bekliyordum yardım

Paralar benimle konuşmaya başlamıştı sanki

Sözlerim anlam kazanınca

Karanlık bir boşluktur tüm hayatım

Soğuk sokaklar sarılır bana

Yerdeki taşlarla beraber

Gözlerimde gece var, el açarım karanlığa,

Duvarlar bile görür de, ben bakarım boşa.

Gören gözler sağır olur, sessiz kalır bana,

Dilenci der geçer, bilmez karanlığımda kaybolduğumu.

Her düşen kuruşla bir güneş gibi doğarım

Birkaç kelimeyle doğdu yeniden günüm

O sözlerle can buldu yaralı gönlüm

Paralar füze gibi yağdı

Bulutlar beni selamlarken

Gözlerimdeki perde aralandı

Ta ki yardımsever bir kahraman bayanın yardımı ile

Tabelam şenlendi

Beni yoksulluktan kurtarıp zenginliğe sürükledi

Bir kadın geldi sihirli sözcükleriyle

Güneş gibi parladı her harfi

Karanlık dünyama yol gösterdi

İnsanlar daha önceden anlayabilseydi eğer

Bugün çok güzel, ama ben göremiyorum

Ama sonra, bu insanlar elimden tuttu

Bana kol kanat gerdiler

Şimdi tıpkı özgür bir kuş gibiyim

Hâlâ göremiyorum ama, artık hayatın güzelliklerini hissedebiliyorum

Sesimi duyuramayan bir güvercin gibi

Ta ki sen gelene kadar ey güzel yolcu

Ey sözcükleri divan eden yolcu

Sözler yalnızlığıma değil engel

Paralar önüme geldi

Tıpkı bir çığ gibi

Renkler ve şekiller hayallerimde bir yer

Duyarım kuşların rüzgarın sesini

Ama bilemem gökkuşağının renklerini

Elimde tabelamla her gün bir ağaç gibi oturuyorum

Bir ağaç bile gelip bana yardım edin dese daha çok yardım alır

Ne olucak bu halimiz

Göğüsümde ise bir umut

Sonra geldi bir melek güzelleştirdi

Hayatım karanlık bir perdeden oluşsa bile

Hissettirdi bir umut

Güneş doğmuş, aydınlatmış her yanı.

Bir kadın geldi, değiştirdi sözümü,

Artık herkes biliyor içimdeki hüznümü.

Öylesine güzel ki gün, yok bana ondan bir izlen

Bir sesle değişti dünya, gülüş oldu her cümlem

Bir kadın yazdı tabelamı, para doldu tüm cüzdanım.

Görmüyorum gelen geçenleri

Değiştirdi birkaç kelime günümü

Göremesemde anladım farkı

Yerde kumbaram, beklerim para

Bir melek dokundu kartonuma

Umut oldu karanlık hayatıma

Adeta lağnetimdi bu benim

Kör fakir ve yaşlıydım

Ölüm döşeğinde bir adamdan farkım yok

O kadar acınasıydım ki

En şuursuz adam bile bakardı

Bozukluklar düşerdi bazen

Ezik ezik sesler çıkarırdı teneke

Ama o gün çok şey değişti

Sanki kurtulmuştum

Fakat karanlık bile acı benim için

Tam umutsuzken geldi o kadın

Hafifletti sanki sonsuz acımı

Bir yolum bir yönüm yokken, her gün kumsaatindeki bir tane gibi geçerken

Düz yazılarla düz bir para dilenciliği bana eşlik eden tek şeydi

Ancak bana bekleyişimde yardım eden biri bana birşey öğretti

Doğru yazdığında düz cümleler insanın kalbini alır

Görmüyorum hareket eden dünyayı,

Yalnızca duyuyorum, hissediyorum

Dolayındaki kişileri...

ağaçlar selam verir bugün

dağlar çekilir yoldan

kuşlar son nefesleriymişcesine cıvıldar

her insan bu cennete hayran

ama tek bir sıkıntı var

bu güzel günü keşke ben de görebilsem

Kurtaramıyorum acıyı bu karanlık zamanda.

Bir kişi beni canlandırdı o arada.

Kelimelerde ki canlılık, duyar sağlıyor o anda.

Sözlerle aydınlanmaya çalışıyorum

Işıksız bir ortamda

Birkaç sözcük tüm karanlığımı aydınlattı

Bir yardım eli isterim herkesten

Gördüğüm tek şey karanlık

Fakat ışıldayan güneşi görmek istiyorum hızlı hızlı

Elimde bir kartonum bir kabım

İsterim herkesten yardım

Etmezlerse yardım

Kalırım bir köşede bir umut görmeye çalışırım

Elindeki o bütün güzellikleri görmek, keşke bende görebilsem;

Veya dökebilsem o güzellikleri kelimelere.

Gözlerim bayram ederdi o görebildiğim güne...

Bekledim, günlerce, saatlerce..

Belki bir umut! Bir yardım eli gelir diye!

Bekledim, bekledim bekledim..

Bir kadın belirdi önüme,

Birkaç kelimeyle; bütün hayatımı değiştirdi ömrümce..

Belki budur görmek;

Sadece gözlerimizle değil, insanların küçük yardımlarıylardır görmek..

Gözlerimde kapkara bir perde,

Kimse yardım etmez bu kör dilenciye.

Ağzımdan dökülen basit kelimeler,

Benim acınası bu dünyamı değiştirmeye yetmezler.

Sonra birisi önümde durdu,

Yanımda duran karton bir anda onun aline uçtu.

Aynı anlam fakat farklı sözcüklerle,

Yardım etti herkes bu kör dilenciye.

Ben göremem insanları, kuşları ve diğer her şeyi belki,

Ancak hissettim o kadın aynı bir melek misali.

Herkes görebilir onun siyah kıyafetlerini belki,

Ancak kimse hissedemez onun zarif ve beyaz kanatlarını benim hissettiğim gibi.

Çiçekler renklerini fışkırırken kuşlar çıvıldar tüm gücüyle

her sabah hayatın renklerini görebilmek için umutla uyanırım

Göremem dünyanın hiçbir güzelliğini gözlerimin önündeki karanlık perdeden

Taş bile olsa, deler dilimin hecesi.

Kör değilim dosttan yana, gözüm yok parada,

Bir selam yeter, dünyayı yakarım burada.

Görmesemde anlarım onun isteğini

Aldı eline kalemle yazdı kartonuma

Dağlar kadar fark yarattı yazdığıyla

Sokaklarda yankılanır dilimden dökülen ses.

Umudum çiğnenmiş, ama yine de direnir,

Bir lokma ekmek için, hayata karşı serin.

Bir başkası okur, o anı hayal eder,
Görmediği güzellikler içinde yüzlerce renk,
Bir el yazısı, umutla dolu,
Körlükte bile sevinç, kalpte bir hüzün.

ağaçlar selam verir bugün

dağlar çekilir yoldan

kuşlar son nefesleriymişcesine cıvıldar

her insan bu cennete hayran

ama tek bir sıkıntı var

bu güzel günü keşke ben de görebilsem

Paralar füze gibi yağdı

Bulutlar beni selamlarken

Gözlerimdeki perde aralandı

Kör adam sessiz, çaresiz el açarken,

Kadın gelir yanına, değiştirir birkaç sözcükten.

O an dünya uyanır, yağar umutlar gökten,

Kelime sihirdir sanki, dolar kutu sevgiyle birden.

Her gün bir hayal kurar, ışık saçar yüzlerde

Gözleri görmese de, sevgiyle sarar kalbi

Küçük bir tebessümle, hayatı kucaklar belki.

Karanlık aydınlıktan kaçar.

Güneş yalnızdır ama ışık saçar.

Doğruların kaderidir yalnızlık.

Kargalar sürüyle, kartal yalnız uçar

Bu gördüğüm karanlık ıssız bir uzay gibi,

Bundan hoşlanmıyorum

Diğer insanlardan yardım istiyorum ama kimse anlamıyor

Bir gün bir kadın geldi yüzü bütün dünyaya çiçek açtırırdı bunu hissettim’ bana yaptığı iyiliği bir daha hiç kimseden göremedim…

Bekliyorum belki gelir bir yardim

Geçmişimde şuanda gördüğüm gibi karanlık

Geleceğim neden olmasın aydınlık

Zamada yapraklar gibi sessiz

Koca dünyada kim var ki

Sırtımız dik gözümüz kara olsun

Bi kadın geldi sihirli cümleleriyle

Güneş gibi parladı her harf

Karanlık dünyama yol gösterdi

Sözler yeniden anlama kavuştu

Dağlar kadar büyüdüm düşlerim darla,

Bir damlayken deniz oldum, deryaya daldım,

Güneş olup yaktım, gölgene sardım.

Gözleri, karanlık bir kuyudan daha derin,

Sanki yıldızları tek tek sayacak gibi,

Ekmek kadar aç, umut kadar ince.

Beklerken ışıltılı bir sokağın köşesinde,

Bir hanım efendi geldi,

Dünyam olmasada, kalbim renklendi.