Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Πλησιέστατα, δεξιά που 
μπαίνεις, στην βιβλιοθήκη 
της Βηρυτού θάψαμε τον σοφό Λυσία, 
γραμματικόν. Ο χώρος κάλλιστα προσήκει. 
Τον θέσαμε κοντά σ' αυτά του που θυμάται 
ίσως κ' εκεί - σχόλια, κείμενα, τεχνολογία, 
γραφές, εις τεύχη ελληνισμών πολλή ερμηνεία. 
Κ' επίσης έτσι από μας θα βλέπεται και θα τιμάται 
ο τάφος του, όταν που περνούμε στα βιβλία.