Manisch-depressiviteit is meestal erfelijk bepaald. De aandoening doet zich veel vaker voor in de depressieve vorm dan in de manische vorm. Het begin van de aandoening ligt zelden voor het twintigste jaar. Na het dertigste jaar neemt het aantal gevallen sterk toe en soms doen de eerste verschijnselen zich pas op veel latere leeftijd voor. 

Als een delier zich eenmaal heeft ontwikkeld is het vaak te herkennen aan de volgende symptomen:

Om deze symptomen te herkennen en hun beloop te achterhalen is vaak informatie van een derde nodig. Er kan immers niet geheel vertrouwd worden op de informatie van de delirante patiënt.

Een delier kan in verschillende vormen optreden. Een hyperactief-hyperalert delier wordt gekenmerkt door motorische onrust, prikkelbaarheid en verhoogde afleidbaarheid. Een hypoactief-hypoalert delier (ookwel 'stil' delier) wordt juist gekenmerkt door apathisch, teruggetrokken gedrag en een verminderde alertheid. Deze twee totaal verschillende verschijningsvormen zijn uitingen van hetzelfde ziektebeeld.

Als naast de ziekte van Parkinson ook dementie vermoed wordt, zal de arts beginnen met een gesprek (anamnese) en een paar aanvullende tests om de ernst van de mogelijke dementie te bepalen.

Overdosering = kramp oogspieren
Onderdosering = verlies van functie

Haldol
Overdosering = trilling, starheid en een intens gevoel van fysieke rusteloosheid
onderdosering = verlies van functie

Veel voorkomende symptomen bij een depressie

De prevalentie van delier onder ouderen vanaf 65 jaar in de algemene bevolking varieert van 1,8 tot 2,3%. In onderzoek naar delier onder bewoners in Nederlandse verzorgingshuizen werd een incidentie van 14,6 per 100 persoonsjaren en een prevalentie van 8,2% gevonden. Over het voorkomen van delier in de huisartsenpraktijk zijn slechts beperkt cijfers beschikbaar.

Hoewel delier als een reversibel beeld wordt beschouwd, blijkt uit onderzoek dat ouderen die een delier doormaakten tijdens een ziekenhuisopname een ongunstige prognose hebben met betrekking tot volledig herstel, levensverwachting, opnames in zorginstellingen en cognitieve achteruitgang.

Onder patiënten vanaf 50-jarige leeftijd die tijdens ziekenhuisopname een delier doormaakten werden bij ontslag nog bij 45% symptomen gevonden; 3 maanden na ontslag nog bij 33%. Het risico op langdurig persisterende symptomen is hoger bij patiënten met comorbiditeit (zoals dementie), een ernstig delier en een hypoactief delier 

De cijfers voor een hyperactieve delier zijn niet te vinden

Benzodiazepinen:  

Antipsychotica:
 sedatie (slaperigheid), bloeddrukdaling en duizeligheid bij plotselinge houdingsverandering, hartkloppingen, trage ontlasting, droge mond of juist speekselvloed en wazig zien. 

Antidepressiva:
 maag- en darmklachten (zoals misselijkheid, braken en diarree)

Stemmingsstabilisatoren:

Gewichtstoename, misselijkheid, tremoren, irritaties huid, problemen met lever/nieren, vermoeidheid, lusteloosheid, stijve spieren, depressie/suïcidaliteit. 

Bij hogere dosering kan iemand in slaap vallen c.q. in coma geraken. De verschijnselen van benzodiazepine-intoxicatie worden versterkt door gelijktijdig gebruik van alcohol. 
Ook  blijvende geheugens-stoornissen, dementie.

Na het staken van benzodiazepines verschijnselen optreden van hyperactiviteit van het centrale zenuwstelsel. Voorbeelden hiervan zijn zweten en versnelde hartslag. Benzodiazepine-onthouding geeft ook trillende handen, misselijkheid en braken, angst en onrust, voorbijgaande hallucinaties en plotseling staken zelfs epileptische aanvallen.