Our tour will be:

Thought Tour – Actively Shaping the Future

Post here the first word that comes to mind when you think of the tour theme:

Δεν ξέρω αν διάλεξα εγώ τη μουσική ή αν εκείνη με διάλεξε πρώτη. Ξέρω όμως πως στο Σάλτσμπουργκ όλα έμοιαζαν να συνωμοτούν υπέρ της: οι ήχοι των εκκλησιών, οι φωνές των ανθρώπων, η αυστηρότητα του πατέρα μου, η τρυφερότητα της μητέρας μου, ακόμη και η καθημερινότητα του σπιτιού μου. Εκεί μεγάλωσα ως παιδί-θαύμα, αλλά επιτρέψτε μου μια εξομολόγηση: πίσω από τον θαυμασμό των άλλων υπήρχε συχνά ένας μικρός άνθρωπος που ήθελε απλώς να παίξει, να γελάσει, να νιώσει ελεύθερος. Η μουσική μου χάρισε δόξα, αλλά μου ζήτησε και πολλά.

Αν περπατούσα σήμερα μαζί σας στο Σάλτσμπουργκ, θα σας έλεγα πρώτα να σταθείτε μπροστά στο σπίτι όπου γεννήθηκα, στη Getreidegasse. Εκεί θα νιώσετε ότι τα μεγάλα ταξίδια αρχίζουν μερικές φορές από ένα απλό δωμάτιο, ένα βιολί, ένα πιάνο κι ένα παιδί με ανήσυχο βλέμμα. Θα σας ζητούσα ύστερα να κοιτάξετε προσεκτικά την πόλη γύρω σας, όχι μόνο σαν τουρίστες αλλά σαν ακροατές. Το Σάλτσμπουργκ δεν είναι μόνο όμορφο· είναι ρυθμικό. Έχει μια μουσική κρυμμένη στην αρχιτεκτονική του, στις πλατείες του, στον αέρα του.

Θα σας πρότεινα να επισκεφθείτε και την κατοικία όπου έζησα αργότερα με την οικογένειά μου. Εκεί ίσως καταλάβετε καλύτερα ότι ένας συνθέτης δεν γεννιέται έτοιμος· διαμορφώνεται μέσα σε σχέσεις, προσδοκίες, δυσκολίες και όνειρα. Θα σας έλεγα ακόμη να δείτε τον Καθεδρικό Ναό του Σάλτσμπουργκ, γιατί μέσα στους εκκλησιαστικούς ήχους της πόλης αυτής γεννήθηκε ένα μέρος της μουσικής μου ευαισθησίας. Και αν θέλετε να νιώσετε το μεγαλείο της πόλης από ψηλά, ανεβείτε στο φρούριο Hohensalzburg. Από εκεί το Σάλτσμπουργκ απλώνεται σαν παρτιτούρα: κάθε δρόμος και μια γραμμή, κάθε στέγη και μια νότα.

Κι αν μου επιτρέπετε άλλη μία εξομολόγηση, θα σας πω πως η σχέση μου με το Σάλτσμπουργκ δεν ήταν μόνο σχέση αγάπης. Ήταν και σχέση σύγκρουσης. Το αγαπούσα γιατί ήταν η αρχή μου, αλλά κάποτε το ένιωσα και στενό για τα όνειρά μου. Ήθελα να φύγω, να αναπνεύσω, να δοκιμάσω αλλού τη δύναμή μου. Ίσως γι’ αυτό η πόλη αυτή είναι για μένα κάτι περισσότερο από πατρίδα: είναι ο τόπος όπου έμαθα ποιος είμαι, αλλά και ο τόπος από τον οποίο έπρεπε να απομακρυνθώ για να γίνω ο εαυτός μου.

Αν, λοιπόν, επισκεφθείτε το Σάλτσμπουργκ, μη δείτε μόνο τα κτίρια και τα αξιοθέατα. Δείτε την πόλη σαν μια ζωντανή μνήμη. Αναζητήστε το παιδί που μεγάλωνε μέσα στους ήχους της, τον νέο που ονειρευόταν περισσότερα, τον άνθρωπο που πάλεψε ανάμεσα στη χαρά της δημιουργίας και στην κούραση της ζωής. Τότε ίσως καταλάβετε γιατί το όνομά μου δεν είναι απλώς συνδεδεμένο με το Σάλτσμπουργκ. Είναι ριζωμένο μέσα του. Και ίσως, καθώς θα περπατάτε στα σοκάκια του, νιώσετε κι εσείς ότι κάπου εκεί, ανάμεσα στις καμπάνες και στον αέρα του ποταμού, επιμένει ακόμη μια μικρή μελωδία μου να σας ψιθυρίζει ότι η ομορφιά μπορεί να νικήσει τον χρόνο.»

Οι σημαντικότεροι Έλληνες άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών που συνδέονται με το Μόναχο είναι:

• Νικόλαος Γύζης (1842-1901): Ο κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος της Σχολής του Μονάχου, ο οποίος έζησε και εργάστηκε στο Μόναχο ως καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, επηρεάζοντας βαθιά την ελληνική τέχνη.

• Γεώργιος Ιακωβίδης (1853-1932): Έζησε στο Μόναχο για πάνω από 20 χρόνια (1877-1900), αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο ζωγράφο, γνωστός για τις απεικονίσεις της παιδικής ηλικίας.

• Νικηφόρος Λύτρας (1832-1904): Αν και επέστρεψε στην Ελλάδα, σπούδασε και έζησε στο Μόναχο, αποτελώντας τον βασικό πυλώνα της ακαδημαϊκής ζωγραφικής.

• Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878): Ο πρώτος ζωγράφος της ελεύθερης Ελλάδας που σπούδασε στο Μόναχο και αποτύπωσε ρομαντικά τα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης.

• Κωνσταντίνος Βολανάκης (1837-1907): Σπούδασε στο Μόναχο και έζησε εκεί, δημιουργώντας σημαντικά έργα πριν επιστρέψει στην Ελλάδα.

• Γεώργιος Ροϊλός (1867-1928): Σπούδασε στο Μόναχο και αργότερα εισήγαγε τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα.

• Γεώργιος Μπουζιάνης (1885-1959): Αν και μεταγενέστερος (εξπρεσιονιστής), έζησε και δημιούργησε ένα μεγάλο μέρος του έργου του στο Μόναχο κατά τις αρχές του 20ού αιώνα.

• Συμεών Σαββίδης (1880): Ένας από τους καλλιτέχνες που φοίτησαν στην Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου.

• Λόγιοι και ακαδημαϊκοί: Εκτός από τους ζωγράφους, το Μόναχο ήταν κέντρο φιλελληνισμού όπου Γερμανοί λόγιοι, όπως ο Johann Joachim Winckelmann, είχαν θέσει τις βάσεις για την εκτίμηση της ελληνικής αρχαιότητας, επηρεάζοντας τους Έλληνες σπουδαστές.

Το μουσείο ανήκει στην BMW (Bayerische Motoren Werke), μια από τις πιο διάσημες εταιρείες κατασκευής αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών παγκοσμίως. Στους χώρους του παρουσιάζονται ιστορικά μοντέλα αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών, κινητήρων αλλά και πρωτότυπα οχήματα που δείχνουν το μέλλον της αυτοκίνησης.

Οι επισκέπτες μπορούν να δουν από κοντά πώς εξελίχθηκε η τεχνολογία των οχημάτων μέσα στον χρόνο, να γνωρίσουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας της BMW και να θαυμάσουν μοναδικά εκθέματα. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου είναι επίσης ιδιαίτερα εντυπωσιακή και συνδέεται με το γειτονικό BMW Welt, έναν σύγχρονο εκθεσιακό χώρο της εταιρείας.

Η επίσκεψή μας στο μουσείο θα μας δώσει την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για την εξέλιξη της τεχνολογίας, τη μηχανική των αυτοκινήτων και τον ρόλο της καινοτομίας στη βιομηχανία μεταφορών.