Öğrenciler duygu ve düşüncelerini paylaşarak kendilerini ifade edebilecekler. Kendi yaşıtlarıyla iletişim becerilerini geliştirecekler
Bu süreçte öğrendiği bilgileri, tecrübelerini proje aracılığı ile gerçek hayatta paylaşma imkanı bulacaklar.
    
    Bunun için farklı illerde yaşayan öğretmen ve öğrencilerimizle iletişime geçerek projede yer alan her öğretmenin ve her öğrencinin yazdığı kendine ait bir günü "PANDEMİ SÜRECİNDE POZİTİF DAYANIŞMA GÜNLÜĞÜ" ismi ile hepimiz yaşadığımız günlerden esinlenerek  kendi hikayemizi yazmak istiyoruz...

Bugün yine pandemi olan bir sabaha uyandık ve ben kendime bu pandemi süresinde güzel aile alışkanlıkları edinmeye başladım. Tabi ki her kötü olayın ,her kötü sorununun da iyi yanlarını bulmaya çalışıyorum olaylara olumlu yönlerden baktıkça çok mutlu oluyordum. Sabah uyandım, kendime bir kahve yapıp günlük egzersizlerimi yaptım, sonra da güzel bir kahvaltı yapıp ders çalıştım, bu gün hafta sonu yasağı vardı ve kısıtlamalar oldukça mutsuzluğumu evin içindeki durumlar ile kapatmaya çalıştım. Gece vakti yemek hazırladım yedik ve ben yine günlük planımı tamamlayıp egzersizlerimi yapıp uyudum.

                                                        Gül G.

Yeni yılın ilk sabahından merhaba. Bu yıl 2020 yılına göre güzel olsun istiyorum. Ülkece umarım kadına şiddetin, çocuk istismarının son bulduğu, adaletin eşitliğin, huzurun bol olduğu bir yıl olur 2021. Ve tabi ki virüsün son bulduğu, insanların eski hayatlarına döndüğü, her şeyin eskisi gibi normal olduğu bir yıl olsun. 

2020 bizi çok yıprattı ve yordu, genç yaşımda kendimi tükenmiş hissediyorum. Çoğu zaman umutsuzluğa kapılıyorum. Televizyonda, haberlerdeki kötü haberler sadece hastalığa dair değil, tüm kötü haberler yaşama hevesimi kırıyor.

Tüm bu karamsarlığa rağmen, yeni yıl demek umut demek, hayal demek, gelecek demek, pes etmemek demek. Tüm bu umutsuzlara, kötülüklere rağmen yaşamak demek. Dilerim içimizde yanan o küçük ışık tüm bu karanlıkları aydınlatır.

Aslı Ç.

Merhaba, umarım herkesin karantina günleri benim ki kadar sıkıcı ve birbirini tekrar eden günler şeklinde geçmiyordur. 

Tüm dünyanın savaştığı bir sağlık problemi süreci geçiriyoruz. Milyonlarca insanın ölümüne sebep olan zor ve kötü bir süreç… Kim bilebilirdi ki böyle bir durum yaşayacağımızı. Bundan yaklaşık bir yıl önce 2020 hatta 2021 korona yılı olacak, insanlar evlerine kapanacak, ölümlerin ardı arkası kesilmeyecek, maddi ve manevi sıkıntılar, ekonomik zorluklar çekecek deselerdi; herhalde benimle dalga geçiyor, şaka yapıyor sanıp gülerdim. Şaka gibi ama maalesef ki gerçek. Üzücü ve yorucu bir gerçek. 

Korona beni her anlamda zorladı. Ama eve kapanmak çok etkilemedi. Çünkü eski hayatımda da pek bir sosyal aktivitem yoktu. Yine de bu kadar süre evde kalmaktan zaman zaman sıkıntı çektim. Evde vakit geçirmenin yollarını aradım. Spor yaptım, resim yaptım. Bol bol dizi ve film izledim. Kendimi rahatlatacak, kafamı dağıtacak şeyler aradım. Kendimi oyaladım. Zaten kendimizi oyalayacak bir şeyler bulmasak ne olurdu bilmiyorum. 

Şu sıralar sınav haftası, 12. Sınıf öğrencisi olarak yüz yüze eğitime de başladık. Okula gidip gelmek, derslerle uğraşmak eski günleri bir nebze olsun hatırlattı. Okul aynı okul, sınıf aynı sınıf ama bizler aynı değiliz, hem fizik olarak hem ruhen. Eski günlerimize kısa sürede döneriz umarım. Ama bizler eski bizler olabilir miyiz bilmiyorum.

Aslı Ç.

Merhaba; yeni bir gün. Bugün karantinanın kaçıncı günü bilmiyorum. Fakat bildiğim tek şey artık bu durum can sıkıcı hale geldi. Bu durum geleceğe dair umutlarımı yok etmeye başladı. Ye, iç, yat. Film izlemekten hatta internette zaman harcamaktan bile bıktım. 

Gözlerimi kapatıp düşünüyorum: Deniz kenarına gidip dolaşıyorum, ayağımı denize sokuyorum, doğanın eşsiz tadını çıkarıyorum, arkadaşlarımla kaliteli vakit geçiriyorum. Pikniğe gitmişiz, eğlenmişiz, piknik alanını kirleten kişilere kızmışız. Etraftaki çöpleri toplamışız. Yiyeceklerimizin artanlarını hayvanlar için bırakmışız. Bu günler şu an çok uzak geliyor. 

Ara ara her şey artık eskisi gibi olmayacak mı diye karamsarlık çöküyor içime. Nefesim daralıyor. Eski günlerimi, basit ama mutlu hayatımı düşünüyorum. Özlüyorum.

Kısa sürede dilerim hepimizin özlemleri biter, eski günlerimize dönebiliriz. Basit, mutlu, sıradan hayatlarımıza kavuşuruz.

Aslı Ç.

Merhaba, bugün iyiyim. Ama vaka sayıları artıyor ve ben gerçekten çok korkmaya başladım. Keşke bir an önce bitse ve sevdiklerimi rahat bir şekilde görebilsem. Ne kadar oldu bilmiyorum onları görmeyeli. Evde artık sıkılmaya ve bunalmaya başladım. Her gün haberlerde daha kötü sonuçlarla karşılaşıyoruz. Daha ne kadar böyle gidecek emin değilim.

En çok halamı özledim. Eskiden her hafta sonu beni gezmeye götürürdü, şimdi bırakın gezmeyi birbirimizi göremiyoruz. Teyzemler covid olmuşlar onlar bu nedenle ev içerisinde birbirlerini göremiyorlarmış. 

Lütfen Allah’ım bu hastalık bir an önce bitsin. Çünkü ben sevdiklerimi, arkadaşlarımı öğretmenlerimi çok özledim. 

Eylül G.

Bugün okullar tekrar kapandı, sömestr tatiline girdik. Ayrıca bugün alçım da çıkıyor. Alçılı olduğum zamanlarda alçı yüzünden yine evde tıkılı kaldım. Okuluma gidemedim.

Haberlerde yine vaka sayılarının arttığını gördüm. Ne güzel normalleşme yoluna gitmişken, kurallara uymayarak vakaların artmasına neden olduk. Milyonlarca can gitmesine rağmen hala kurallara uymayan, boş boş gezinip duran kişiler var. Boş boş geziyorsunuz bari kurallara uyun. 

Evde kaldığım sürede müzik uygulamasını kullanarak besteler yapıyorum. Müzik ruhun gıdası derler. Müzikle ilgilenerek kendimi rahatlatmaya ve güzel vakit geçirmeye çalışıyorum.

Bu günler de elbet geçecek. Bakalım sömestr tatili nasıl geçecek. 

Eylül G. 

Merhaba. Bugün hem çok güzeldi hem de çok kötüydü. Aylar sonra ilk defa arkadaşlarımı gördüm. Gerçekten çok güzeldi onlarla olmak. Güldük eğlendik, birbirimizi çok özlemişiz. 

Kötü olan şey ise bugün hastaneye gitmek zorunda kaldım. Bu zamanda hastaneye gitmek çok tehlikeli ama gitmek zorunda kaldım. Düştüğüm için ayağım alçıya alınmak zorunda kalındı. Ağrım neyse ki yok buna seviniyorum. Ayağım tam burkulacak zamanı buldu, tam ne güzel eskisi gibi okula gitmeye başlamıştım. İnşallah hemen geçer de okuluma eskisi gibi devam edebilirim. 

Şimdi ilaç içmem gerek sonra görüşürüz. 

Eylül G.

Geçen sene Mart ayından itibaren korona ile karşı karşıyayız. Okullar kapandığı için evde daha çok vakit geçirmeye başladım. Kendime daha çok zaman ayırmaya vaktim oldu. Yasaklar geldi, saat kısıtlamaları geldi, ama bunlar beni zorlamadı. Zaten evde vakit geçirmeyi seven biri olduğum için.

Bu süreç beni başlarda psikolojik olarak çok etkilemişti, sokağa çıkmaya korkar olmuştum bir çok insan gibi. Zaman geçtikçe bu duruma bir şekilde alıştım ve durumu kabullenmeye başladım. Çünkü bu virüs artık yaşımızın içine sızdı. 

Kendimi rahatlatmak ve psikolojimi düzeltmek için evde beni oyalayacak şeyler aradım. Evde kimi günlerim sıkıcı, bazen düşünceli, bazen ailemle güzel vakit geçirerek eğlenceli geçti. Yeni şeyler öğrenmeye çalıştım, kendimi geliştirmek istedim. Hareketsiz kaldığım için evde spor hareketleri yaptım. Youtubedan video izleyip spor yaptım. Güzel resimler çizdim, tablolar boyadım. Çizimlerimi renklendirdikçe benim içinde renklendi. 

Gülben A.

Kendi adıma söylüyorum, belli bir süre çok kötü zamanlar geçirdim. Hiç kolay şeyler yaşamadık bu süreçte. Bu hatalık yüzünden. Pek çok insan bu hastalığı geçirdi, kimisi atlattı kimisi ne yazık ki o kadar şanslı olamadı. Düşünüyorum ben gerçekten hasta olsaydım acaba hastalığı atlatabilir miyimdim?

2020 Mayıs aylarında kendi kendime diyet uygularken, vücudum halsiz düştü, nefes darlığı ve baş ağrıları vs. gibi pek çok sağlık sorunu ile karşılaştım. Covid olmadığımı düşünüyordum ama bunca şey üst üste gelince acaba covid mi oldum diye korkarak test yaptırdım. Test sonucunu beklerken çok ümitsizdim. Ben korona oldum galiba diye kötü düşünceler beynimi kemiriyordu. Neyse ki bu kötü düşüncelerim boş çıktı ve testim negatif çıktı. Yine de 14 gün karantinada kaldım. Testim negatif çıkmıştı ama ben kendimi kötü hissetmeye devam ediyordum. Neredeyse bir ay hem fizyolojik olarak hem psikolojik olarak kendimi toparlayamadım. 

Kendi kafama göre sağlıksız diyet yapmak, bağışıklık sistemini çökertti. Hele ki şu dönemde böyle bir hata yapmak aptallıktı. Sağlıklı beslenerek, bağışıklık sistemimi güçlendirmek için Mayıs ayından beri mücadele diyorum. Sağlığımın kıymetini anladım, bir daha böyle bir şeyi asla yapmayacağım. Bu süreç bana çok şey öğretti.

Gülben A.

Yine koronalı günlerden bir gün daha. Bugün hava çok güzel, içim aynı şekilde kıpır kıpır. Ama moralimin bozulması için bir sebep var. Bunu düşünüp moralimi bozmak istemiyorum ama elimde değil. 

Bugün ikinci kez covid testi oldum. Ama bu sefer içim rahat, negatif çıkacağına eminim, yine de tedbir amaçlı test olmak istedim. Görülen hiçbir sağlık sorunum yok aksine enerjik ve mutluyum. Testi yaptırmamın sebebi birlikte staj yaptığım arkadaşımla Salı günü yan yanaydık. Bu arkadaşım rahatsızlanmış ve Cuma günü covid testi pozitif çıkmış. Bende aynı ortamda olduğum için duyunca çok tedirgin oldum. Ama aradan 5 gün geçti ve bende hiçbir belirti yok o yüzden açıkçası rahatım. 

Bu cümleleri yazarken test sonucum belli oldu, sonuç negatif. Böyle çıkacağını biliyordum o yüzden çok mutluyum. İnşallah bu son testim olur. Teste girmek bile gerçekten kötü bir his.

 

Gülben A.

Bugün pamuktan kardan adam yapmak istedim. Ne yazık ki bütün hayallerim suya düştü. Silikon tabancam patladı için silikonu çakmakla yakıyordum. Önüme pamukları yığdım. Çakmaktan düşen silikonlar önüme yığdığım bütün pamukları alevlendirdi. Duvardaki kartonlar alev aldı. Neye uğradığımı şaşırdım. Su ile zorda olsa yangını söndürdüm. Gerçekten çok kötüydü. Korona zamanı evde beni oyalayacak eğlenceli şeyler yapayım derken az kalsın evimizden oluyorduk. Düşündükçe çok üzülüyorum. Ya alevleri söndüremeseydim ya evimiz kül olsaydı. Korona zamanında nereye sığınırdık, ne yapardık. Gerçekten Allah korudu, ucuz atlattık. Bir daha çakmakla silikon ısıtmak gibi bir aptallık yapmayacağım.

Tüm gün bu olayın etkisi altında kaldım. Sürekli bir koşuşturma, temizlik içerisineydim. O yüzden ders çalışmaya veya başka bir şey yapmaya vaktim olmadı.

Hazal Ekin Ş.

Sömestr tatili içerisindeyiz. Korona yüzünden ne okulun tadı var zaten ne de tatilin. Hep tatilde gibiyiz. Gerçi canlı derslere giriyoruz ama hiçbir şey yüz yüze eğitimin yerini tutmuyor. Evin içinde derslere odaklanmak çok zor. Ders videosu değil ki durdurup mutfağa su içmeye gidesin mesela. Zorda olsa derslerimi takip etmeye çalışıyorum tabi. 

Bugün başıma yine bir olay geldi. Benim zaten başımdan bela eksik olmaz. Hayatım gerçekten çok maceralıdır. Evde üniversitesi sınavı için ders çalışırken çatıdan bir ses geldiğini duydum. Sanki birisi çatıda geriyor gibiydi. Tam bakmak için dışarı çıkıyorum ki evin içinden bir ses geldi. Arkamı bir döndüm ne göreyim alt komşu evin bacasını delmiş, onlarda bizim evi batırmış. Ben hemen annemi aradım, olanları anlattım. Hemen eve geldi ve temizlemeye çalıştık ortalığı. Annem sanki benim suçum varmış gibi bana kızdı tartışmaya başladık. Moralim çok bozuldu. İnsanlar başkasına kızıp sinirlerini yakınlarından çıkarıyorlar. 

Yemek hazırladık, babam gelince yedik. Ona olanları anlattık. Neyse ki aramızdaki buzlar saatler içinde eridi. Aramız düzelince de yüzlerimizde gülmeye başladı. Evdekilerle aramın kötü olması hiç hoşuma gitmiyor. Çay faslından sonra biraz ders çalıştım ve müzik dinletip uyudum. Bir günüm daha böyle sona ermiş oldu.

 

Hazal Ekin Ş.

Bugün çok güzel bir gün değildi. Sabah kalktığım zaman perdemi açtığımda gördüğüm görüntü çok hoşuma gitmedi, yine yağmur yağıyordu. Bizim burada zaten çoğunlukla yağmur yağar. Ama ister istemez hava durumu insanın ruh halini belirliyor. Güneşli bir günde insan nasıl mutsuz kalksın ki yataktan.

Kahvaltı yaptım ve yola koyuldum. Tam araba beklerken bir araba geldi ve önümde fark etmediğim su birikintisine girerek beni baştan aşağı ıslattı. Gerçekten ne yapacağımı şaşırdım. Okula o halde gitmek zorunda kaldım. Arabalar sanki rallide yarışır gibi gidiyorlar ve asla yayaları düşünmüyorlar. Bu düşüncesizliği aklım kabul edemiyor.

Okuldan dönerken karşıma bir adam çıktı. Benden para istedi ne yazık ki benim dolmuş paramdan başka param yoktu ve ona veremedim. Elimden bir şey gelmediği için çok üzüldüm. Pandemi süreci öyle bir süreç ki çoğu kişi işinden emeğinden oldu. Kim bilir belki de o adamda iş bulamadığı veya işten çıkarıldığı için başkalarından yardım istiyor. Çok üzücü bir durum. Muhtaç insanlar daha muhtaç oldu. Devlet tarafından pek çok yardım yapılsa da yine de durum bu.

Eve ulaşınca evi toparladım ve yemek yapmaya koyuldum. Yemeğimi yiyerek odama çekildim. Biraz ders çalıştım ve kitap okudum. Sonrada uykuya daldım.

 

Hazal Ekin Ş.

Bugün 2020’nin son günü. Bu yılın sona ermesini benim gibi herkes çok bekledi. Bizlere 2020 yılı bitince korona da bitecek gibi geliyor. Mart ayından beri yaşadıklarımızı 40 yıl düşünsem aklımıza gelmezdi. Bu uzun süreç herkes gibi beni de çok etkiledi. Bizler için sanki kayıp bir yıl gibi oldu. Okullarımıza gidemedik, işlerimize gidemedik, çoğu kişi hastalandı, kimisi vefat etti. Hatta yakınlarımdan teyzemlerde hastalandı. Hatta teyzem istemeyerek, evden hiç dışarı tıkmamış anneanneme de korona bulaştırdı. Hastalığa yakalandıklarını duyunca çok endişelendim, üzüldüm. Allahtan hastalığı çok ağır geçirmediler. 

Anneannem hastayken onu ziyaret edememek, beni ve annemi çok üzdü. Teyzem de hastalığı istemeyerek bulaştırdığı için vicdan azabı çekti. İş yerinden hastalığı kapan teyzem, hastalığı eşi ve çocuklarına da bulaştırdı. Şükür ki tedavi ile14 günlük karantina sonrasında hepsi sağlıklarına kavuştu. Teyzem ve ailesi kadar şanslı olamayan insanlar çok fazla. Her gün Sağlık Bakanlığı tarafından entübe olan, hastalığa yakalanan, vefat eden hasta sayıları bizlere duyurulmakta. Bu süreç öyle bir süreç ki vefat eden hastaların cenazelerine yakınları katılamamakta ve son görevlerini yapamamaktalar.

Birkaç gün önce Gülsüm Hoca benim eTwinning projesine katılmamı istedi, bu süreçte yaşadıklarımızı günlük gibi yazmamızı istedi. Ayrıca her hafta çeşitli etkinliklerin olacağını söyledi. Bugün de yılbaşı akşamını nasıl geçirdiğimize dair bir fotoğraf istedi. Her yıl olduğu gibi ailecek yılbaşına girmek için ufak bir hazırlık yaptık, annemle mutfağa girerek güzel bir sofra hazırladık. Hazırladığımız soframızı çekip öğretmenime gönderdim.

Yılbaşı etkinliği olarak başka ne yapabilirim diye düşündüm ve aklıma dilek balonu uçurmak geldi. Arkadaşım Melis ile birlikte buluştuk ve dilek balonunu alıp sahile gittik. 2021 için koronanın bitmesini dileyerek balonumu uçurdum. Yeni yıldan sağlık, mutluluk diliyorum, umarım kısa zamanda bu hastalıktan kurtuluruz. Eski sıradan mutlu günlerimize geri döneriz.

İrem A.

Yoğun 2 hafta içerisindeyim, sınav haftasındayız. Yarın Edebiyat ve Tarih sınavlarım var, onlara çalışıyorum. Geçen hafta alan derslerimin sınavları vardı, güzel geçti. Bir sene önceki sınav zamanını düşündüğümde aradaki fark beni şaşırtıyor. Hepimiz çeşitli önlemlere uyarak sınavlara giriyoruz. Maskelerimizi çıkarmıyoruz, tekli sıralarda oturuyoruz. Okul koridorlarında ve her sınıfta dezenfektan var. Okula girerken her sabah ateşlerimizi ölçüyorlar. 12. Sınıf öğrencisi olduğum için bizim yüz yüze derslerimiz başladı. Çoğu arkadaşım okula gelmek istemiyorum diye dilekçe verdikleri için sadece sınavlara katılıyorlar. Ben dilekçe vermek istemedim çünkü derslerden geri kalmak istemedim, okulda zaten korona için gerekli önlemler alınıyor. Ayrıca derslerde öğretmenlerimiz üniversite sınavına yönelik ders anlatıyorlar, bu fırsatları kaçırmak istemedim. Bu dersler üniversiteye hazırlanmamız için büyük avantaj sağlamakta. 

Karantinanın bitmesi ve okulun açılması çok iyi oldu, arkadaşlarımı çok özlemiştim. Bu iki hafta sınav stresi yaşasam da arkadaşlarımı ve öğretmenlerimi görmek bana moral verdi.

Bugün Gülsüm Hocam beni yanına çağırdı. Konya’daki proje arkadaşlarımızın yaptığı kitap ayraçlarının geldiğini söyledi. Paketi açmak için çok heyecanlandım. Bizde 2 hafta önce arkadaşlarımıza kitap ayracı göndermiştik. Katıldığım bu projeden kitap ayracı bana hatıra olarak kalacak. Sadece ayraç değil tabi ki, kullanmasını öğrendiğim web2 araçları, yaptığımız mutluluk kumbarası vs. 

Bugün Din Kültürü Öğretmenimiz Abdullah Hoca Ufka Yolculuk isimli yarışmadan bahsetti, bu yarışmaya benim mutlaka katılmamı istedi. Yarışma hakkında fazla bilgim yoktu, internetten kayıt olmamı sağladı. Yarışma için belirlenen kitabı okuyarak, o kitap hakkında bir sınava girmemiz gerekiyormuş. Yarışma için öğretmenimin beni uygun görmesine sevindim. Kitabı biran önce okumaya başlayacağım, umarım güzel bir sonuç alırım.

Okuldan 13:25’de çıkıyoruz. Eve gittim dinlendim yemeğimi yedim. Yarın da iki sınavım olduğu için biran önce ders çalışmaya başladım. Annem akşam 18:00’da geldi birlikte akşam yemeği için hazırlıklara başladık. Zeytinyağlı yaprak sarması sardık, Yemek yapmak kafamı dağıttığı için yemek yapmayı çok seviyorum. Babam asker olduğu için nöbette idi, akşam yemeğine katılamadı. Sarmaları biz yedik.

İrem A.

 

 

Bugün 15 tatilin son günü, böyle söyleyince komik oluyor biraz. Çünkü okullar zaten epeydir tatildi. Gerçi derslerimizi uzaktan yapmaya çalışıyorduk. Eba ve zomdan derslerimizi işliyorduk. İlk dönem meslek derslerimize giren Fatma Hoca’nın ayrıldığını yerine Yılda Hoca’nın geldiğini öğrendim. Yeni bir öğretmenin gelmesi beni heyecanlandırdı. Bizimle 24 saat dersi olduğu için çokça vakit geçireceğimiz için nasıl biri olduğunu çok merak ediyorum.

15 tatilde hep evdeydim. Saat 13:00 16:00 arasında dışarı çıktım yürüyüş yaptım. Evde olduğum sürede de üniversite sınavına hazırlık yaptım, bol bol test çözdüm. Arada yakın arkadaşım Mervenur’un doğum gününü kutladık. Sahilde buluştuk, ufak bir pasta ve balonla doğum günü sürprizi yaptım. Korona yüzünden arkadaşıma sarılıp doyasıya bir doğum gününü kutlayamadım. Eskisi kadar olmasa da güzel bir gün geçirdik. 

En sevdiğim kuzenimin çocuğu İnci Meva doğdu. Gülfidan Ablam gerçekten zor bir hamilelik süreci geçirdi. Hamileliğinde çok dikkat etmesine rağmen koronaya yakalandı ve ilaç kullanmak zorunda kaldı. Bu nedenle midir bilmiyorum bebek erken doğdu ve kuvözde kaldı 2 hafta. Ne mutlu ki, iyileşti ve hastaneden taburcu oldu. Anne de bebekte şuan gayet iyiler. Korona sebebiyle ne yazık ki Gülfidan ablam ve bebeğini ziyaret edemedik. Onlar sağlıklı olsunlar da biz görmeyelim varsın öyle olsun.

İrem A.

Vakalarımız azaldığı için okullarımız kademeli olarak açılmaya başlandı. Arkadaşlarımı göreceğim için çok mutuyum ama biraz da endişeleniyorum ve korkuyorum. 

Pazartesi, Salı günleri uygulama dersleri için okula gidiyoruz, Çarşamba, Perşembe ve Cuma günü ise evde canlı ders yaparak derslerimizi işliyoruz. Bu iki hafta sınav haftası olduğu için sınav programına göre sınavımızın olduğu günler okula geliyoruz. Sınavımızın olduğu saatlerde sınava girip evimize dönüyoruz. Bu gelip gidişler bile bizim için bir değişiklik oluyor. 

Arada sırada eTwinning projemiz için katılmamız gereken etkinliklerimiz oluyor. Bize verilen görevlerimizi tamamlıyoruz. Evde kaldığımız bu dönemde benim için çok güzel, eğlenceli oluyor. Hayal gücümüzün genişlemesine yardımcı oluyor. Eğitim öğretimde teknoloji kullanımımızı, becerilerimizin gelişmesine yardımcı oluyor. Bu hafta projemiz içinde yoğun geçen bir hafta. Mutluluk Kumbarası hazırladım ve içine beni pandemi de mutlu eden şeyleri yazdım. Gerçekten güzel bir etkinlikti. Pandemi sürecini hep kötü olaylarla anlamak yerine, iyi şeylerinde olabileceğini bize gösteren bir etkinlikti. Etkinliklerimiz sürüyor. Hafta sonu ise Hayallerimin Maskesi etkinliği için pandemi birince ne yapacağımızı maskelerin üzerine yazarak veya çizerek fotoğraf çekineceğiz. Henüz ne yazacağıma karar vermedim.

Haftaya da sınavlarımız devam edecek. Virüsün bitmesini ve eski düzenimize döneceğimiz günleri iple çekiyorum

Zeynep Ö.

Sömestr tatili başladı. Eski dönemlerde 15 tatile girdiğimiz için seviniyorduk.  Şimdi sürekli evde olduğumuz için hiçbir şey fark etmedi. Tek fark tatil sebebiyle canlı derslere ara verilmesi oldu. Canlı derslerde her gün baya bir vaktimi alıyordu. Tatilde de ben ders çalışmaya devam ettim. Kendime zaman ayırdım. 

Güzel bir şey oldu ve bol bol kar kardı. Ablamla birlikte evimizin bahçesinde kartopu oynadık, kardan adam yaptık. Bir nebze olsun karda ki eğlence bulunduğumuz zorlu süreci bize unutturdu. Bu değişiklik bize çok iyi geldi.

Arkadaşlarımla uzakta da olsak telefonla görüntülü konuşarak aramızı hiç açmadık. Her gün sohbet ederek birbirimize destek olduk. Acı tatlı anlarımızı paylaştık. 

Canlı derslere ara verilince evde sıkılmaya başladım ve iyi vakit geçirmek için pasta yapmaya başladım. Bir hobiyle uğraşmak hem kafamı dağıtıyordu, hem de ben ve evdekiler lezzetli pastalar yiyorduk. Hobim can sıkıntılarımı biraz da olsa geçirmişti.

Yarın tatilimizin son günü, bu beni çok mutlu ediyor. Çünkü canlı dersler başlayacak. Dilerim vakalar azalır ve bizde yüz yüze eğitime başlarız. Okulumu, arkadaşlarımı çok özledim. Sınavların yapılacağı söyleniyor, şimdilik zamanı belirsiz. Şimdiden sınavlara çalışmaya başlayacağım. 

Zeynep Ö.

Öyle süreçlerden geçtik ki nasıl anlatabilirim bilemiyorum. Okulumuzun ilk açıldığı günlerde, kademeli olarak yarı kapasitede okullarımız açıldı. Tahmin ettiğiniz üzere Pandemi hala devam ediyor ve ben çok endişeliyim. Okulda mesafemizi koruyor, temizliğimize önem veriyorduk. Hepimizin yüzünde maske ve aramızla mesafe. Pazartesi, Salı okulumuza Çarşamba Perşembe ve Cuma günü staja gidiyorduk. Bu süreçte öğretmenlerimiz bizi bilgilendirdi, kurallara uyarak derslerimizi işlemeye başladık. 

Staj yerlerimiz ayarlanırken çok zorlandık, Pandemi tüm hayatları etkilediği gibi stajımızı da etkiledi. Üç senedir son sınıf öğrencisi olmayı ve staj yapmayı hayal ediyordum.   Zorda olsa sorunlar halledildi ve stajıma başladım. Fakat 20 Kasım’da tekrar okullar kapandı ve derslerimize online olarak devam etmeye başladık, stajımız sona erdi. Ben Güzellik ve Saç Bakım Hizmetleri bölümü öğrenciyim. Bir kuaförlük salonunda staj yapıyordum. Artık eğitim hayatımıza evden devam etmeye başladık. Sınavlar yapılacak dendi sonra ertelendi. 

20 yaş altına yasaklar başlayınca evden dışarı hiçbir yere gidemedim. Köpeğimiz Paşa’mızla ilgilendim, onunla zaman geçirmek çok keyifliydi. Bir yandan da kendimi geliştirmek için ailem ve komşularımız bana çok destek oldular. Alanım gereği el becerimi geliştirmem gerekiyor. Onların yardımları ve modelliğiyle mesleki becerimi ve el yatkınlığımı arttırmaya çalıştım. Bol bol pratik ve uygulama yaptım. 

Aralık ayının sonunda hayatımda güzel bir gelişme oldu ve eTwinning Projesine dahil oldum. Proje bana çok şey kattı, yeni arkadaşlar tanıdım. Evde boşa geçen vakitlerimde yapacak aktivitelerim oluştu. Hep çok güzel etkinlik yaparak projemize başladık. Proje bitene kadar da güzel çalışmalar yapacağımıza eminim.

Umarım bundan sonraki yazılarımda sana iyi haberler getirebilirim. Kendine iyi bak.

Zeynep Ö.

İlk olarak şöyle başlamak istiyorum, haberlerde çok ilgimi çeken bir haber görmüştüm.  Çin`in Wuhan kentinde bir virüs çıkmış ve insanlar oturdukları yerde durup dururken ölüyordu ve bu beni çok etkiledi. Acaba Çin’de olan bu virüs ya Türkiye’ye gelirse neler oldurdu. Ne kadar belli etmesem de içimde virüsün Türkiye’ye gelebileceğine dair hep bir kuşku vardı. Aradan 1,5 ay geçti bu virüs maalesef ki çok hızlı bir şekilde yayılıyordu, en son benim de yaşadığım ülke ve şehre de geldi. 

Bir hafta sonra okullar 1 hafta olmak üzere tatil edildi ama maalesef bu 1 hafta 7 aya çıktı. Bu süreçte okulların açılması imkânsız gibi bir şeydi çünkü insanlar sanki hiç ölüm korkusu yokmuş gibi ve bence zaten onlarda yok kurallara uymuyorlardı. Denize gezmeye arkadaşlarıyla buluşmalara devam ediyorlardı. Kimse bu virüsü umursamazken bir günde onlarca insan hayatını kaybederken, onlar hala bencillik edip maske takmayıp kuralları çiğniyordu. Kurallara uyanlarla da dalga geçiyorlardı ve şimdi o dalga geçenlerin bir kısmı hayatta değil maalesef ki. 

Pandemi sürecimizde insanlar çok zor günler yaşadı, kimisi sevdiğini kaybetti, kimisinin hastalıktan sonra vücudunda büyük hasarlar kaldı. Kimi insanlarda hala virüsle dalga geçmeye devam ettiler, başına gelmeden anlamıyor.

Peki, ben bu süreçte ne yaptım dersen; gerekmedikçe evden çıkmadım. Dersler konusunda oldukça endişeliyim ne olacak kimse bilmiyor ve bilinmezlik denen şey çok kötü. kimse sonunun ne olacağından bir haber. 

Hani diyorlar ya “maske, sosyal mesafe, hijyen” bu kimsenin umursamadığını düşündüğüm üç kural aslında hayat kurtarıyor. Pandemi sürecimizde ise en çok zorlananlar ise sağlık çalışanlarıydı. Pek çok umursamaz, bencil, kurallara uymayan insanları iyileştirmek için ailelerinden, sevdiklerinden zorda olsa ayrı kalmak zorunda kaldı ve hatta birçok sağlık personeli de hayatını kaybetti. Birde bunun yanında zaten psikolojik olarak zor durumda kalmış kurtarıcılarımıza birde fiziksel şiddet de başladı. Neymiş efendim yakını ölmüş, tamam acı bir durum ama karşında ki de bir insan ve sen onunda bir insan olduğunu, bir ailesi, yaşamını olduğunu unutup onu suçluyorsun. Şimdi soruyorum size kimin suçu bu? Hiçbir kurala uymayıp orda burada gezen kişilerin mi, yoksa belki de kaç gündür uykusuz, yorgun, psikolojik olarak yıpranmış o masum insanların mı? Ben söyleyeyim tabi ki de sizin suçunuz… 

Bu süreçte bir çok kısıtlamalar ortaya çıktı, birçok umursamaz insan bu kurallara karşı tepki gösterdi ve buna bağlı olarak cezalar ortaya koyuldu ve bu birazda insanların duraklamasını sağladı ama aradan bir süre geçtikten sonra insanlar yine kuralları yok saymaya başladı. Ben artık şöyle düşünüyorum: ha bir insanı silahla öldürmüşsün ha virüs bulatırmışsın. Artık ben bu ikisinin arasında bir fark olduğunu düşünmüyorum. Birçok insanda benim gibi düşünüyor, bunu çok iyi biliyorum. Tabi bu arada birçok konu askıda kaldı, bu konuların başlarında ise eğitim ve sağlık yer almakta. Öğrenciler okula gidemiyor, başka tedavisi olan hastalar tedavilerini halledemiyor. Bir belirsizlik aldı başını gidiyor. Bu arada aşı çalışmaları yapılıyor ama henüz bir sonuca varılamadı. Umarım biran önce bulunur, korkuyorum bir bilinmezin içinde sürükleniyoruz, insan başına gelmeden anlamaz derlermiş ya; insan kaybetmeden elinde olanların kıymetini bilmezmiş, bu çok doğru bir sözmüş.  Bizde kısıtlanmadan önce özgürlüğümüzün kıymetini bilmiyorduk, şimdi çok iyi anlıyorum ne kadar da önemli olduğunu. Çünkü özgürlüklerim elimden her geçen gün kaymakta. Okula gidemiyorum, dışarı çıkamıyorum, bütün sosyal hayatım ellerimin arasından yavaş yavaş kayıyor ve ben onu tutamıyorum. 

Kurallara uymamak, birçok şeyin insanların ellerinin arasından kayıp gideceğine işaret benim gözümde. Taşındığım yerde birçok insanın koranadan hayatını kaybetmiş olduklarını duydum. Elimden üzülmekten başka bir şey gelmiyor nerde o bana bir şey olmaz diyen insan topluluğu. Ben söyleyeyim ya şuan yoğun bakımda, toprağın altında ya da koranayı çok ağır bir şekilde geçirmiş ve vücudunda kalıcı büyük hasarlar olmuşmuş durumda. Lütfen artık kuralları kaile alalım, daha çok insan kaybetmeyelim. Daha çok insanın canı yanmasın…

Benim pandemi sürecim genellikle evde derslere katılıp, verilen görevleri yerine getirmekle geçti. Ben pandemi döneminde üstüme düşen görevimi yerine getirdiğimi düşünüyorum ve dikkat ettiğimi düşünüyorum. Sağlığımın kıymetini anladım, şükretmeyi öğrendim. Günlük basit şeyleri yapabilmenin önemini anladım.

İyi dileklerle sözlerimiz tamamlamak istiyorum. DAHA FAZLA KİŞİNİ CANI YANMASIN,  ÖNLEMLERE UYULSUN. BİR GÜN ESKİ NORMALLERİMİZE DÖNME DİLEĞİYLE…

İrem S.

 

 

Bu sıralar sınav haftası olduğu için her gün okula gidiyorum. Bunun 6.15’de kalkıp hazırlanarak servisi beklemeye koyuldum. Okullarımız açıldı. Artık alan derslerini yüz yüze alıyoruz, 11. Sınıf olduğum için alan derslerimizin sayısı oldukça fazla bu nedenle 4 gün okula gideceğim. Alan dersleri dışındaki derslerimizi ise canlı ders olarak işlemeye başladık. Sınav haftası olduğu için gerçekten yoğun bir hafta geçiriyorum. 

Servisim geldi ve evden ayrıldım, ilk sınavım saat 9’da idi. İkinci sınavım ise saat 11de. İlk sınavım iyi geçti ama ikinci sınavım beni birazcık zorladı. Servisin gelmesini beklerken kafamı dağıtmak için okul çıkışı arkadaşlarımla dolaştık. Bir saat sonra evdeydim. Yemek yedikten sonra saati gelen canlı dersime katıldım. Daha sonra ise yarınki iki sınavım için ders çalışmaya başladım. 

Bu sıralar günlerim böyle geçiyor. Okulların açılması ve arkadaşlarımla vakit geçirmek beni mutlu ediyor, her ne kadar sınav stresi yaşasam da.

İrem S.

Bugünlerde hayatımda olmadığı kadar zor günler geçiriyorum. Aylardır korona ile mücadele ediyoruz. Şükürler olsun ki biz hastalığa yakalanmadık. Çin’in Wuhan kentinde çıkan bu virüs, ilk orada kontrol altına alındı diyebiliriz. Bütün dünya virüsle savaşmaya devam ediyor.

Bazen şöyle düşünüyorum; zamanında kanser hastaları gibi ağır hastalar maske takarken gülüp dalga geçenler yüzünden mi hepimiz maske takmaya mahkûm olduk? Onların ahı mı tuttu? Hastanelerde nefes almak için boğuşanlar, entübe olanlar, yoğun bakımda tedavi görenler, hayatını kaybedenler…

Sağlık çalışanlarımız canla başla can kurtarmaya çalıştı. Hepsine ne kadar teşekkür etsek az. Haklarını ödeyemeyiz.

İnsanlık tarihi boyunca çeşitli salgınlar gerçekleşmiş ve hepsi kontrol altına alınmış. Bu virüste kontrol altın alınacak elbet ama bizi ne kadar daha etkileyecek, kimleri kaybedeceğiz, korku içinde kaç yılımızı, ayımızı, günümüzü geçireceğiz. Yeni virüsler çıkabilir deniliyor, bu virüsün mutasyon geçireceği söyleniyor, bu haberler bizi geriyor ve belirsizliği arttırıyor.

Televizyonu her açtığımızda Sağlık Bakanımızın vaka sayılarını açıkladığını görüyoruz. Dilerim ki bu sayılar azalır ve bizler eski normal, sıradan hayatlarımıza dönebiliriz. Hakkımızda hayırlısı… 

Mervenur Y.

Tam bir senedir covid19 ile mücadele ediyoruz. Maske, kolonya, dezenjektan, sosyal mesafe vs vs artık çok sıkıldım bu durumdan. Sağlık Bakanlığı tarafından günlük vaka sayılarına göre risk haritası yayınlandı. Yaşadığım şehir Ordu en riskli grup içinde yer alıyor. Bu durum beni çok tedirgin ediyor. 

Dışarı çıktığımda temiz havayı içime çekmeyi çok özledim. Soğuk havalarda o temiz hava burnumuzun direğini sızlatır ya. Neleri özler olduk diyorum kendime.

Okul durumu zaten çok karmaşık durumda. 11. Sınıfın yarısını yaşayamadım. 12. Sınıfa adapte olamadan ilk dönem bitti. Günler hızla ilerliyor. Finalde üniversite sınavı koca bir duvar gibi bekliyor. Bende kendimi hızla o duvara çarpmaya doğru giden freni boşalmış araba gibi hissediyorum.

Bilim insanları bu virüsün 10 seneye yakın bizlerle olacağını söylüyor. Ama bende bununla mücadele edecek sabır kaldı mı bilemiyorum. Umarım aşılama ve tedavi işleri hızlanır ve bu hastalıktan ebediyen kurtuluruz. Güzel günler gelsin.

Mervenur Y. 

Hastalık devam ediyor. Şükür ki ailemizde hastalanan kişi olmadığı için çok mutluyum. Sülalemizde sadece 3 kişi hasta oldu. Biri amcam biri de yengem ve dayım. Hepsi hastalığı hafif atlattılar. Bir de teyzem temaslı olduğu için karantinada kaldı, onun bir şeyi yoktu. 

Sağlık en büyük nimetmiş. Genelde yaşlılar söyler gençken sağlığının kıymetini bilmezsin diye. Yaşlı genç şu süreçte sağlığın kıymetini öyle güzel anladık ki. Korona bir yandan çok şeyleri elimizden aldı, bir yandan da bize çok şey öğretti. Bizi olgunlaştırdı. Kendi kendimize kalmayı öğreti. Kendi kendimizi telkin etmeyi öğretti.  Ve bir sürü şeyi.

Dünya tarihinde pek çok salgın yaşanmış. Yıllarca bu salgınlarla uğraşmış insanoğlu ve sonunda hepsiyle mücadele etmişler. Bizde şanssız bir nesil olarak bu zamana denk geldik. Umuyorum ki geçmiş yüz yıllarda olduğu gibi insanoğlu galip gelecek ve bu salgın bitecek. Umudumu asla kaybetmiyorum.

Mervenur Y.

 

2020 yılının Mart ayındaydık. Günlerdir televizyondan haberdar olduğumuz korona virüs Türkiye’ye de ulaşmıştı. Hangi birimizin aklından geçerdi ki Çin’de çıkan virüsün Türkiye’yi hatta bütün dünyayı saracağı. Virüsün bu kadar çok can alacağını bilmiyorduk.  Çoğumuz ilk başlarda etkilerin farkında dahi değildik. Gerçi halen daha ciddiye alamayan birçok insan var. 

Elimizden geldiğince ben ve ailem bu duruma ne kadar dikkat edersek edelim bizde bu hastalığa yakalandık. Anneannem ve dayımlarda çıktığını duyunca bizde test yaptırmak istedik. Bir gün sonra sonuçlar belli olmuştu ve bizde de virüs çıktığını öğrenmiştik. Haberi ilk duyduğumda içimi bir an korku sarmıştı. Daha gençliğimin baharında, yaşayacağım çok şey varken hayatıma ve sevdiklerime doyamayacağım için çok korkmuştum. Allah’ıma şükürler olsun ki hastalığı ağır şekilde geçirmeden atlattık. Rabbim bizi birbirimize bağışladı. Bugünlerimize şükürler olsun. Biz ve bizim gibi böyle hafif geçiren kişiler olsa da; bazıları bizim kadar şanslı değil. Oldukça ağır geçirenler, hayatını kaybeden birçok insan var. Umarım tez zamanda hastalık biter ve hepimiz normal hayatımıza döneriz.

Zehra K.

Aylardır açılamayan okulun 15 tatil zamanı geldi. Ama bizim için fark eden bir şey yok zaten hep evdeyiz. Bu süre zarfında ailemle daha çok vakit geçirmenin, sevdiklerimin kıymetini öğrendim. Derslerime üniversite sınavına çalışmak için bolca zamanım oldu. Ben 12. Sınıf öğrencisiyim. Canlı derslerimden sonra tekrarımı yapıp testlerimi çözdüm. Üniversite Sınavı içinde çalışmamı yaptım. 

Ortaokuldan beri İngilizceye hep bir ilgim vardı. İngilizce cümleler, kelimeler görünce çevirmeye çalışırdım. Kelimelerin anlamlarını sözlüklerden bulurdum. 10. Sınıfta İngiliz Dili ve Edebiyatı diye bir bölüm varlığını öğrendim ve araştırma yapmaya başladım. Bu bölüm İngilizceye olan ilgimi katlamıştı. Okulumda da bunu İngilizce Öğretmenimle paylaştım. Sonra okulumuzda İngilizce kursu açıldı. Köyde olduğum için her zaman hafta sonu kursa gelemedim ama elimden geldiğince takip etmeye çalıştım. 

Ben aslında Hasta ve Yaşlı Hizmetleri bölümü öğrencisiyim ve bölümümü de seviyorum. Eğer İngiliz Dili ve Edebiyatı veya İngilizce Öğretmenliği bölümlerini kazanamazsam, 2 yıllık sağlık bölümlerine gitmeyi düşünüyorum. Sağlık bölümlerinden de Odyometri bölümünü kendime yakın buluyorum. Çünkü 11 Yaşında kulağımdan rahatsızlık geçirdim ve 6 senedir sağ kulağımda orta derece işitme kaybı var. Benim gibi oraya gelen hastaları daha iyi anlayabilir ve onlara yardımcı olabilirim. 

Oturduğum şehirdeki, çevresindeki hatta İstanbul’daki doktorlara gittim ama tedavi olamadım. Bunun zorluklarını oldukça yaşadım. Ama ne olursa olsun hayatta hiçbir zaman pes etmedim. 

Marilyn Monroe’nun dediği gibi; “Başını ve çeneni dik tut ve daha önemlisi gülümsemeye devam et çünkü hayat güzel şey ve daha uğruna gülünecek çok şey var.” 

Zehra K.

Sonunda okullar tekrar açıldı. Kaç aydır yaşadığım özlem son buldu. Arkadaşlarımla, öğretmenlerimle yeniden bir araya gelmenin mutluluğu anlatılamaz. 1. dönem yapamadığımız sınavları yaptık. Üniversite sınavı da gittikçe yaklaşıyor. Pandemi sürecinde okuldan ne kadar uzak olsam da derslerime ve sınavlarıma çalışmak için oldukça fırsatım oldu. Belki de pandeminin en olumlu yanı bu oldu benim adıma.

Kitap okumayı seven biri olarak, bu sıralar Goethe'nin Genç Werther'in Acıları kitabını okudum. Werther'in, Wilhelm adındaki hayali arkadaşına yazılmış bir mektup-roman. Werther'in evli bir kadınla olan aşkı ve sonunda kendini öldürmesi anlatılıyor. 

Okulun tekrar açılmasıyla bir yarışmaya katıldım. Bir kitabı okuyacağız ve o kitap hakkında bir sınava gireceğiz. Okumamız gereken kitabın adı "Sağlık Olsun". Tam da yaşadığımız salgın süreci için uygun bir kitap. Benim için faydalı bir kitap oldu. Bazı hastalıkları, yediğimiz, içtiğimiz bazı yiyeceklerin faydaları ve zararları anlatılıyor. Bazı bilmediğim şeyleri de bu kitap sayesinde öğrenmiş oldum. 

Televizyon da artık covid-19 ile ilgili haber, program duymaktan çok sıkıldım. İnsanların büyük bir çoğunluğu hâlâ bu durumu umursamıyor. O kadar kişi ölmesine rağmen tedbir almıyor, dikkat etmiyorlar. Daha ne olmasını bekliyorlar bilmiyorum. İnşallah en kısa sürede okula tam zamanlı gidebildiğimiz, gezebildiğimiz, sevdiklerimizle bir araya gelebildiğimiz eski normale döneriz.

Zehra K.

Mart ayında başka ülkelerde ülkemize yayılan, tüm dünyayı saran bir hastalık çıktı. Ve herkes evlerine kapanmak zorunda kaldı. Bu zorlu süreçte sürekli evde kalmaktan sıkılmış olsam da sağlığımız için hepimiz mecburen sıkı tedbirlere ve evde kalmaya katlanmak zorunda kaldık.

Bugünlerde ise azda olsa dışarı çıkabiliyoruz. Ama tehlike hala devam ediyor. Beni evimin içindeki kimse hastalığı geçirmedi ama ne yazık ki eniştem bu hastalığı geçirdi. Ama halama bulaşmadı. Aynı evde oldukları halde. Yine de ikisi de karantinada kaldılar ve eniştem hastalığı atlattı.

Ben şahsen hastalığı geçirmek istemezdim, gerçi kimse istemiyor. Hastalığın şakası yok ve bazı insanlar bunu hala daha anlamıyorlar. Durumun ciddiyetinin farkında değiller. Bazıları da zaten er ya da geç geçireceğiz bağışıklık sistemimiz alışacak diyor.

Tek isteğim hastalığın bitmesi, normalleşmek ve okulların tekrar eskisi gibi açılması.

Nazar T.

2020’in son günü bugün. 2020 bana çok şey kattı özellikle sevdiklerimin kıymetini bilmeyi öğretti bana. Çünkü her an ne olacağı belli değil, bunu çok net öğrendim. Yakın zamanda kuzenimi kaybettim. Kendisi 14 yaşındaydı, babaannemle yaşıyordu. Ama virüs yüzünden değil, kendisi kas hastasıydı ve kalp nakli olması gerekiyordu. Maalesef kalp bulunamadı ve onu kaybettik. İlk başta bana her şey bir şaka gibi geldi. Beni sevdiklerime bir şey olamazdı, olamazdı. Ama oluyormuş… Bu kayba herkes çok üzüldü, babaannemi bir süre toparlayamadık. Ama ölenle ölünmüyor o acı içinde kalıyor ama sen yaşamaya devam ediyorsun. Bu olay bana ileride keşke demeden kıymet bilmeyi öğretti. 

2020 yılı benim ve tüm insanlık için kötü bir yıldı ama önümüzdeki yıllar umarım böyle olmaz ve sevdiklerimizle mutlu oluruz. Yeni yıldan önce sağlıklı olmayı ve bir arada olmayı diliyorum. 

Nazar T.

Pandemi sürecinde malum okullar kapandı ve online eğitim görüyoruz. Sonunda ilk sınavlarımızı olabildik. Sınavlarımız iki hafta sürdü. Kendi adıma konuşacak olursam açıkçası ben hiç zorlanmadım sınavlarda. Umarım diğer arkadaşlarım da aynı şekilde zorlanmamışlardır. Sınavların bitmesiyle üstümden bir ağırlık kalkmış gibi hissediyorum. 

Meslek lisesi olduğumuz için uygulamalı alan derslerimizi okulda yüz yüze işliyoruz. Diğer derslerimizi de uzaktan görmeye devam ediyoruz. Okulda olduğum zamanlarda hastalığı kapmamak için özen gösteriyorum. Okulda gerekli tedbirler alınmış durumda. Bende çok dikkat ediyorum.

Hafta sonları ise bu sıralar internetten öğrendiğim yeni tarifleri deniyorum. Bu hafta sonu pankek yapmayı öğrendim mesela. Gerçekten yapması çok basitti. Kardeşlerim çok beğendiler ve tekrar yapmamı istediler. Beğenmeleri beni sevindirdi ve yeni tarifler öğrenmek için heveslendirdi. Onun dışında da arkadaşlarımla online oyun oynadım, sınavlar ve dersler sonrasında kafamızı oyun oynayarak dağıttık. Gayet güzel bir hafta sonu geçirdim.

Nazar T.

  Merhaba Günlük;  Bugün erken kalkıp hazırlıklarımı yaptım ve saati gelince derslerime girdim. İki hafta önce Zonguldak’tan teyzem ve kuzenim gelmişti.  Annem akşam 16:30 gibi işten eve geldi. Yemekten sonra annemin telefonu çaldı. Arayan kişi babam imiş. Babam iş arkadaşlarından 3’ünün covid-19 testinin pozitif çıktığını ve kendisinin de test verdiğini söyledi. Babam bir sağlık çalışanıdır. Akşam 8 gibi babam aradı. Covid-19 testi pozitif çıktığını söyledi. Ayrıca kendine bir oda ayarlanmasını istedi. Babam eve saat akşam 10 da geldi. Gelir gelmez direk ona hazırladığımız odaya geçti ve yattı. Annem ve teyzemle biraz sohbet ettikten sonra uyumak üzere odalarımıza çekildik.

Merhaba Günlük; Bugün derslerim sabah başladığından erken kalktım. Ben derste iken annem covid-19 testi vermek için hastaneye gitti. Hep beraber yemek yedikten sonra ben ders çalışmak için odaya çekildim. İki saat ders çalıştıktan sonra okuma kitabımı alıp biraz kitap okudum. Kitap okurken içim geçmiş uyumuşum. Uyandığımda saat 19’a geliyordu. Yemekten sonra çayımızı alıp salon televizyon izlemeye gittik. Saat 22 civarında annemin test sonucunun pozitif çıktığı haberini aldık. Babamın karantinaya girdiği odayı bu sefer annem için hazırladık. Annemi odasına yolladıktan sonra bizlerde yattık.

Hatice Hocamızın Pandemi Sürecinde  Pozitif Dayanışma  Günlüğü adlı bir projeye katıldığını duyduk arkadaşlarımızla birlikte konuşarak karar verdik. Projede bende olmak istedim ve katıldım. Projemiz çok güzel bilmediğim birçok şey öğrendim. Yeni programlar öğrendim hep birlikte eğlenerek hem öğreniyoruz hem de kaliteli zaman geçirmiş oluyoruz. Hatice Hocama çok teşekkür ederim böyle bir projeye beni aldığı için projemiz çok keyifli geçiyor benim anlatacaklarımı bugünlük bu kadar görüşmek üzere günlük.

2019 yılında covid-19 diye hiç bilmediğimiz bir salgın ortaya çıktı. İnsanlarda bir panik havası ve korku var. İşyerleri, okullar her yer kapandı. Hayat durdu sanki. Dışarıda kediler köpekler gezmeye başladı. Herkes evlerine çekildi uzaktan eğitim görmeye başladık uzaktan eğitimle bu süreçte tanıştık ve derslerimize devam ediyoruz. Ben inanıyorum ki elbet bir gün covid19 bitecek ve her şey eskisi gibi olacak. Umudumuzu yitirmeyelim. 

  

Bugün sana 2020 tarihinden bahsedeceğim. 13 Mart 2020 tarihinde okulumuzda bir sunum yapıldı ve bu sunumda bizlere covid-19 ile ilgili bilgiler verildi. Sunumda Covid-19 nedir? Bulaş yolları nelerdir? Korunmak için nelere dikkat etmeliyiz? Gibi bilgiler verildi. Sağlığımızın bizler için çok değerli olduğunu çok iyi anladık. Bu süreçte bizleri nelerin beklediğini bilmiyordum.  Okullarımız tatil edildikten sonra bir süre evlerimizde kaldık çok zor günler geçirdik. Toplum içine giremedik, insanlarla aramıza mesafeler koyduk.  Ailemiz ve akrabalarımızla bir süre konuşmadık, görüşmedik.  Özlem- Hasret gibi birçok hisler içimizde birikti fakat bizim için toplum için dünya için de böyle olması çok iyiydi. Çünkü sağlık her şeyden önemliydi.  Sevgili günlük sana diyeceklerim bugünlük bu kadar. Görüşmek üzere.

Sana bugün bir tavsiye vermek istiyorum.  Bu tavsiyeyi herkesin duymasını istiyorum çünkü ” Söz uçar, yazı kalır.” atasözünün bizler için çok değerli olduğunu anlamış olduk.  Sevgili dostlarım bu tavsiyem özellikle size; sağlığımızın bizler için değerli olduğunu sizlerde biliyorsunuz Bu yüzden dünyamıza covid-19 gibi hastalıkların gelmemesi için neslin devam etmesi için evlerimizde kalalım aramıza mesafe koyalım ve hijyen kurallarına uyalım Eğer şimdi bunları yapmazsak belki hiç kimse birbirini göremez, hasret gideremeyiz. Bunun için evde kalalım ve kurallara uyalım ki eski dünyamıza kavuşalım. Sevgili günlük ilk önce kendime, sevdiklerime ve sana vereceğim tavsiye bu. Normalleşelim artık. Özledik.

Herkesin bildiği gibi pandemi sürecinin bizler için hem iyi hem kötü yanları oldu. Ben bugün sana pandeminin iyi ve kötü etkilerinden bahsetmek istiyorum. Pandemi de herkes eve kapandı ve okullar tatil edildi. Uzaktan eğitime başladık. Yüz yüze eğitimin ne kadar önemli olduğunu gördük. Ben ve benim gibi milyonlarca öğrenci okullarını özledi. Okullarımızın değerini anladık. İyi taraflarına odaklanırsak aile bireylerinin iletişimin değerini daha iyi anladık.  Bu süreç bana azim hırs ve birçok güzel davranışları öğretti. Projeye dâhil oldum. Arkadaşlarımla vakit geçirmeye , uzaktan da olsa görüşüp işbirliği ile çalışmayı öğrendik. Birçok yeni insan tanıdım. Projeye dahil olduğum için mutluyum. Sevgili günlük bugünlük bu kadar.

Yıllardır her zaman günlük yazmak istiyordum. Bu gün günlük yazmaya başlayalı bir ay oldu. Corona virüs olduğu için zamanımın çoğu evde geçiyor. Evde derse giriyorum konu tekrarı yapıyorum ve son zamanlarda herkesin yaptığı gibi bende birkaç tane hobi edindim kendi bahçem var ve her gün düzenli bahçeme gidiyorum. Evde spor yapıyorum ve bisiklet antrenmanına gidiyorum bazı şeyleri başarmak için çabalıyorum ve başaracağıma inanıyorum. 2 tane balığım ve bir tane muhabbet kuşum var onlarla vakit geçiriyorum. Yeni yıla girmek için çok az bir zamanımız kaldı bu süreçte ailemden Corona virüse yakalanan olmadı sadece teyzem ve dayım Corona’ya yakalandı ama şu anda durumları iyi ALLAH’IM hiç kimseyi böyle bir şeyle sınamasının. Pandemi biterse ailemle birlikte tatile gitmek istiyorum. Umarım korona virüs en yakın zamanda gider.

Pandemi sürecinde hissettiklerim duygu ve düşüncelerim davranışlarım çok etkilendi. Zaman zaman korku ve kaygılarım başladı. Aileme ve sevdiklerime zarar gelmesinden korktum evde zorunlu kalmaktan çok sıkılıyor özgürlüğümüzün elimizden gittiğini düşünüyorum özellikle sokağa çıkma ve evde kalma sürecinde yaşam tarzımız değişti evde kalmanın getirdiği kısıtlama bizi baskı altında hissetmemize sebep oldu bu süreci sağlıklı geçirmek için hastalıktan ve virüsten korunmayı tercih ettik. Bu dönemde zamanımızın çoğunu sosyal medyada geçirdik. Uyku, beslenme, çalışma şeklimiz değişti basitte olsa evde bazı spor ve bedensel egzersizler yaptım sosyal mesafe nedeniyle görüşemediğim yakınlarımla görüntülü görüşmeler yaptım. Pandemi döneminde aile olarak birlikte vakit geçirip birlikte etkinlik yaparak aile bireyleri arasında sevgi bağını güçlendirdik..

Bugün her zaman yaptığım gibi pandemi sürecinde sıkılmamak ve kafa dağıtmak için bahçeme indim bazı bitkilerim solmuştu çok üzüldüm bazıları ise çiçek açmış sebze vermiş ve toplanmayı bekliyorlardı. Bahçede işlerimi bitirdim ve eve çıktım. Pandemiden dolayı yakın akrabalarımızla görüşemediğim için telefon üzerinden, mesajlaşarak, görüntülü konuşarak vakit geçirdim. Herkesin istediği gibi bende Covid-19 un bir an önce gitmesini istiyorum bu salgın aramızda olduğu sürece hiç kimse, akrabalarını ziyaret edemeyecek. Kimsenin gerekmedikçe evden çıkmamasını tavsiye ediyorum. Ailemde sağlıkçı olduğu için daha çok etkileniyoruz bu süreçten. Herkes kendine bir hobi edinmeli, mesela kitap okumalı, müzik dinlemeli, bahçe işleri ile uğraşmalı, yemek yapmalı . Bu tür etkinlikler psikolojik olarak da olumlu yönde etki ediyor.

Bugün erkenden uyanıp kahvaltımı yaptım. Salgın nedeniyle okullarımız kapandığı için evden uzaktan eğitimle derslerimizi işliyoruz. covid-19 hayatımıza girdiğinden beri hep bir tedirginlik halindeyim. aileme, sevdiklerime hastalık bulaşır mı diye endişelenirim. Derslerimi bitirdikten sonra akşam yemeği için anneme yardım ettim. Annem ile birlikte çay içerek sohbet ettik. Yemekten sonra kendime bir papatya çayı yapıp elime kitap aldım. Günün geri kalanını kendime ayırdım. Evde olduğumuz bu süreç kitaplarla daha fazla iç içe olmamı sağladı şimdi dinlenme vakti. İyi geceler günlüğüm.

Sabah erkenden uyanıp canlı derslerime girdim. Covid-19 her geçen gün daha da artış gösteriyor, insanlar ölüyor, hastalanıyor. Televizyonda Haberlerde entübe hastaları gördükçe çok üzülüyorum. Aileme sevdiklerime hastalık bulaşacak diye çok korkuyorum. Ders arasında kahvaltımı yaptıktan sonra biraz dinlendim evde olduğumuz bu süreçte uyku düzenim çok bozuldu. Sürekli yatarak vakit geçiriyorum. Hafta sonlarının çoğunu bile yatarak ya da kitap okuyarak geçiriyorum. Derslerin bittikten sonra dedemle kitap almak için dışarıya çıktık. Kitapçı kapalı bir ortam olduğu için aradığım kitapları bulamayınca da bir an önce dışarı çıktık dışarıda sürekli dezenfektan kullanmayı ihmal etmedik. İşlerimizi bitirdikten sonra eve geldik temizlik işlemlerinden geçtikten sonra akşam yemeği için anneme yardım ettim. Ailece yapılan sohbetin sonrasında çayımı alıp ders tekrarı yaptım ve kitap okudum. Bugün çok yoruldum uyuma vakti günlüğüm. İyi geceler.

Bugün erkenden kalkıp canlı derslerime girdim. Yağmurlu bir güne uyandım. Yağmuru çok severim. Pandemi süreci bitse de okullar açılsa, maskesiz dışarı çıkabilsek artık. Evde olduğun sürece kendimi geliştirecek aktiviteler bulup yeteneklerimi keşfetmeye başladım. pandemi sürecini lehime çevirmeye başladım. Projeye dahil oldum.  Derslerim bittikten sonra dedemle temiz hava almaya çıktık. Sahilde yürüyüş yapmak iyi geliyor günlüğüm. Pandemi den önce piknik yapardık hafta sonları şimdi pek mümkün olmuyor bu tabi. Temiz hava aldıktan sonra markete uğrayıp biraz alışveriş yapıp eve geldik. Covid-19 nedeniyle kalabalık ortamlardan elimizden geldiğince uzak duruyoruz eve gidip üzerimi değiştirip anneme yardım ettim. Babam işten gelince kadar biraz müzik dinleyerek, dinlendim. Akşam yemeğinden sonra hep birlikte çay içerek sohbet ettik. Odama geçtim uyku saatim bozulduğu için şu an uyku yok gibi görünüyor. Kitap okuyorum, iyi geceler günlüğüm.

 sabah erken dersim varsa dersime giriyorum dersim bittikten sonra anneme temizlikte yardım ediyorum temizlik bittikten sonra biraz dinleniyorum sonra bazı defterlerim eksik onları tamamlıyorum ve akşam için yemek hazırlıyorum yemeği yedikten sonra bulaşıkları makineye koyuyorum bulaşıklar bittikten sonra biraz telefona bakıyorum biraz  televizyona bakıyorum ve yatağımı hazırlayıp uyuyorum. 

   Allah'ım sürekli böyle geçiyor günlerim. Kaygılarım artıyor. Okula gitmek istiyorum, dışarı çıkmak istiyorum. Neyse ben artık  uyuyorum sevgili günlük, düşünmek beni çok yordu...

Bugün bitirdiğim tablom. Sizlerle paylaşmak istedim.

İşte bugünkü duygularımın resmi

geri okulun yolunu tuttum. Artık maske hayatımızın bir parçası olmuştu. .nefes almakta zorlansak da havanın, oksijenin o rahat rahat nefes almaların kıymetini bir kez daha anlamış olup her halimize şükür etmeyi öğrendim. Çünkü o maskeyi takmazsak oksijen tüpüne bağlanma ihtimalimizin çok yüksek oluşunu düşündükçe kahroluyorum fakat elimizden hiçbir şey gelmiyor. Bu süreç ,bu fikirler okula giderken bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Sonra okula vardım okuldan eve döndüm bu günümde böyle geçti.

NOT: LÜTFEN HAYVANLARIN YAŞAM ALANLARINA VE HAYVANLARA ZARAR VERMEYELİM...

     O gün çok güzel bir gündü.. Ablamlar Samsun'dan Gebze'ye geldiler. Aslında iş gezisi için geldi ama eniştem onu yalnız bırakmayıp yanında geldi. Ablam güzellik uzmanı olduğu için İstanbul'da yapılan Güzellik Fuarı'na geldiler. Bende onlarla gittim ve fuarı güzelce gezdik.

     Fuar gezimiz bittikten sonra İstanbul'un neredeyse her yerini gezdik. Akşam eve döndüğümüzde çok yorulmuştuk. Sabah yola çıkacaklardı ve ben de onlarla Samsun'a dönecektim. Ailecek güzel bir vakit geçirdik. Sabah ise yola koyulduk.

     Bitmek bilmeyen bir yoldu. Ama eğlenceli bir yolculuk oldu. Samsun'a sağ salim vardığımızda güzelce dinlendik.

     Çin’de çıkan virüsten hepimiz haberdardık. Başta normal bir grip gibi de gözükse cidden tehlikeli ve ölümcül bir virüstü. Yedikleri yarasa çorbasından mı ne bulaşmış. Yiyecek başka bir şey bulamadınız mı Çinliler? 

     Çin'de çekilip youtubeye atılan videoların neredeyse tümünü izlemiştim. Yürürken durduk yere bayılan insanlar, bomboş sokaklar, karantinalar, hastanede yer kalmadığı için hastane koridorlarında yatan insanlar, gömmeye yer kalmadığı için sokaklarda siyah torbada cesetler.. Fazlasıyla korkunçtu..

     Sadece Çin'e yayılmakla kalmamış, neredeyse 10-15 ülkeye daha yayılmıştı. Cidden nasıl bu kadar hızlı yayıldı? Bu kadar tehlikeli miydi? 

     Türkiye'ye gelmemesi için bir sürü önlem almışlardı. Ama insanlar yine de panik yapıp marketlere akın ettiler tabi ki. Biz de gitmiştik. Ama virüsten dolayı değil, ihtiyaç olduğundan. Marketler o kadar doluydu ki.. Kiminin ağzında maske, elinde eldiven var, kimin hiçbir şey yok. Biz yine de önlem alıp hem eldivenimizi hem maskemizi takmıştık. Malum, sınır ülkelerimize kadar gelmişti..

11 Mart 2020

     O gün ablamın yanına gitmiştim. Cilt bakımı yapmıştı ve cidden yüzümü hafiflemiş hissettmiştim. İş yerinden çıktığımızda akşam yemeğini dışarda yemek istedik. Eniştem bizi aldı ve güzel bir akşam yemeği yedik. Sonra Atakum sahile gittik. Deniz havası almak iyi gelmişti. 

     Eve gittiğimizde üstümüzü değiştirdik ve haber kanallarını açtık Ters giden bir durum vardı. Her kanalda son dakika haberleri vardı. Sağlık Bakanı ve Cumhurbaşkanı açıklama yapıyordu. Ve sonunda Türkiye'ye de gelmişti. İlk Covid-19 vakası görülmüştü. Herkesin endişelendiğinin farkındaydım. Aklımda birden virüs ile ilgili izlediğin videolar geldi. Panikatağım vardı ve cidden fazlasıyla korkuyordum. Bu işin sonu hiç iyiye gitmiyordu..
    Ölümler ve vakalar gün geçtikçe daha da çoğalıyordu. Covid-19 tüm dünyayı etkisi altına almıştı. Türkiye de bu ülkelerin içineydi. Aşıyı bulmaya çalışıyorlardı fakat bunun için zaman gerekliydi. Ama zaman geçtikçe virüs daha çok yayılıyordu.

     Yine bir gün öğlen 2 gibi uyandım. Çünkü yatmaktan başka yapacak hiçbir işim yoktu. Düzenim iyice bozulmuştu. Kalktım ve kahvaltı hazırladım.

     Kahvaltı ederken ablam aradı. Sesi endişeliydi. “Efendim abla.” Dedim. “Nazar, Tülay ablanın testi pozitif çıktı. Bende hiçbir şey yok ama Sevil abla da çok kötü. Tülay'ı eve, Sevil ablayı hastaneye gönderdik.” Dedi. O an korkuyu iliklerimde hissettim. Çünkü 3 personel çalışıyorlardı ve birinin testi pozitif çıkmış, diğeri de hastaneye gitmişti. “Sen nasılsın abla?” dedim. İyi olduğunu ve kimseye birşey dememem gerektiğini söyleyip kapattı.

     Akşam eve geldiklerinde Sevil ablanın da testinin pozitif olduğunu öğrendik. Ayrıca Tülay ablanın ailesindeki herkesin testi pozitif çıkmıştı. Kardeşi yurtta kalıyordu ve onun da testi pozitif çıkmıştı. Tüm yurdu karantinaya aldıklarını duyunca korkum ikiye katlandı. Kendimden değil ablamdan korkuyordum. Çünkü astım hastasıydı. 

     Aradan 3 gün geçti ve ablam rahatsızlanmaya başladı. Test yaptırmaya gittiler ama yoğunluktan sistem çöktüğü için birkaç saat sonra gelmelerini söylemişler. Eniştem ablamı eve getirdi. Ona sıcak bir çorba yaptım. Belli etmesem de bende öksürüyordum ve heryerim ağrıyordu. Yaptığım çorbayı içemedi çünkü iştahı yoktu. 

     Birkaç saat sonra beraber hastaneye gittik. Ve o covid kuyruğunu gördüğüm an panikatağım tuttu. Fazlasıyla korkmuştum. Ablamı bir köşeye oturtup ben sıraya girdim. Tam 3 saat güneşin altında o sırada bekledik ve sonunda bize sıra geldi. Ablamın koluna girip covid testi için yapılan özel yere girdik. 

     Doktora astım hastası olduğunu söylediğinde direk karaciğer testi ve covid testi istedi. Bende rahatsız olduğumu, belirtilerden birkaç tanesini yaşadığımı söylediğimde bana da covid testi yapacaklarını söylediler. Böyle şeylerden fazlasıyla korkardım.

     Doktorun söylediklerini yaptık. Hastaneye o kadar kalabalıktı ki.. Hasta olmayan bile buraya gelince hastalık kapardı. Tam yanımızda duran ailenin testleri pozitif çıkmıştı ve polisler onları almaya geldiler. Bunu görmek beni daha fazla korkuttu.

     Bu böyle olmayacaktı. Saat ilerledikçe hastane kalabalıklaşıyordu. Havalandırmalar açık olmadığı için hastanenin içi çok havasızdı. Eve gittik ve test sonucunu e-nabız'dan  bekledik. Gece 4 gibi test sonucu gelmişti. Allah'a şükürler olsun ki test sonucumuz negatif çıkmıştı. Ablam doktorların yanında çalışıyordu. Bütün belirtileri de taşıyordu. Doktorlar ablama ilk testin yanıtlabildiğini ikinci bir test yapması gerektiğini söylediler. Fakat o hastaneye birdaha gitmeyi düşünmediğimizden ablam evde yattı ve dinledi. Hayatımda yaşadığım en korkunç günü bu gün yaşamıştım.

Yeni yıla gireceğiz en azından insanların hepsinde olmasa da hala bir yılbaşı mutluluğu görmek güzel. Yeni yıldan tek dileğim korona'nın bitmesi. Bu gün annem beyin kanaması geçirdi. Minik bir pıltının annemi bu hale getireceğini asla bilemezdim. Şimdi ona o kadar dikkat ediyorum ki allah kimseye yaşatmasın böyle bir olay ama annem şuan iyi ve annem iyiyse bende iyiyim. Bu gün bir projeye katıldım. Artık koronadan o kadar bunaldım ki belki projede biraz vakit geçer eğlenirim. En kısa zamanda okulların açılması hayatın normale dönmesini ve güzel bir tatile ihtiyacım var.

Bugün güne gülümseyerek başladım. Hayattayım, sağlıklıyım. Çok güzel bir kahvaltıyla yaptık.  Ailecek oturup sohbet ettik. Sohbet esnasında tatbikî konu koronaydı. İnşallah korona virüs biter diye konuşuyorduk. Çünkü çok artıyordu vakalar. Elimizden dua etmek ve kurallara uymak geliyordu. Sohbet ettikten sonra ben ders çalışmaya başladım. Ders bittikten sonra oyun oynayıp kahvemi içtim. Uyumadan önce kitap aldım elime kitabımı okudum ve 11 gibi uyudum.

Bugün çok yorgun uyandım. Artık pandemi bizi yormaya başladı. Online eğitim yordu. Yüz yüze eğitimin tadı bambaşka artık başka bir şeyler yapmaya ihtiyacımız vardı. Yemeğimi yedikten sonra dışarı çıktım hava aldım. Yürüyüş ve spor yaptım. Nefes alabilmek kadar güzel bir şey yok. Şükür etmemiz gerekiyor. Ailemiz, sevdiklerimiz, sağlığımız için şükürler olsun. Pandemi bize bunu öğretti. Biraz dinlendikten sonra ailemle vakit geçirdim. Çay içtik, film izledik.30 dakika kitap okumamdan sonra uyudum.

Bugün sıradan bir güne uyandım. Derslerim sabah başladığından erken kalkıp hazırlıklarımı yaptım ve saati gelince derslerime girdim. Sonra yemeğimi  yedim yedikten sonra üstümü giyinip dışarı çıktım. Pandemi kuralarına -sosyal mesafe şartlarına uyarak, ayrılmaz bir parçamız olan kolonyamı da aldım ve sporumu yaptım. Pandeminin bana kattığı en özel şey kitaplar oldu. Kitabımı okuduktan sonra ailemle film izledim sonra odama çekilip uyudum.

 attığım şeyleri arkadaşlarıma anlattım ve bu süreçte

 bana çok iyi geldi                                        

Pandemi öncesinde özgürce dolaşır gezerdik. O günleri çok özlüyorum. Ne kadar umutsuz olsam da bir gün bu hastalık geldiği gibi geri gidecektir. Bizler de ailemizle arkadaşlarımızla sevdiklerimizle eski huzur ve mutluluk dolu birlikteliklerimize kavuşacağız.

Hayvanları çok seven biriyim . Onların aç olmasına gönlüm razı olmuyor oturduğum yerde kedi köpeklere  bakmaya çalışıyorum her ay para biriktirip onlara mama alıyorum ve etrafımdaki insanlarda yardımcı oluyorlar bir gün mama alıp onlara götürmek istemiştim ve koyduğum kapları yerinde bulamamıştım o an çok üzüldüm çünkü insanlar giderek kötüleşmeye başlıyorlar ben o kapların kimin çöpe attığını bulmak istedim kafama koyduğumu yapan biriyim ve buldum orda iş yeri olanlar atmışlar niye diye sordum ve cevapları

"burayı kirletiyorlar "demişlerdi ve sadece uyardım bir daha yaparsalar kötü olurdum böyle sakin durmazdım ve onlara kap aldırdım aynen koydurdum yerlerine sonra olduğum yerde hayvanları herkes sevmeye başladı ve hayvanları sevdirdiğim için çok mutluyum

Halam ben kuzenim eniştem her yıl tatile gideriz .Bu yılda  Alanya'daydık denize gidiyoruz ve orda hep yabancı insanlar var Fransa'dan Rusya'dan Avrupa'dan ve daha bir çok yerden arkadaşım oldu İngilizcem ilerlemeye başladı onların sayesinde dillerini öğrenmeye başladım Alanya da muz ağaçları çok var ve 3 metre kadar uzamış olanları var ve ben muz toplamak istemiştim kısa olanlardan koparmaya çalıştım ama hiç kopmamıştı oradan çıkıp Alanya'nın pazarına gittik hep yabancı insanlar olduğundan insana biraz tuhaf geliyor Alanya'nın halkı bile İngilizce konuşuyorlar

ve baya eğleniyorlardı bende çok sevindim herkesle konuştum kendimi anlatabildim bazen yardım bile ettim Türkçe anlamayanlar için yabancılar çok güzeller ve iyi insanlar Türkiye'yi çok sevenler var hep burada kalmak isteyenler var ve buraların denizini ve gezme yerlerini çok seviyorlar ben onlarla arkadaş olduğum için çok mutlu oldum yaz aylarım böyle geçiyor günlük

Bugün günüm arkadaşlarımla geçti okuldan sonra ümran ben gülsüm hep beraber gezeriz bir şeyler alırız marketten profiterol almıştık herkes açtı yemeye başladı benim profiterolum ekşi çıkmıştı kötü olmuş orda şansızlığım başlamıştı gezdikten sonra benim evime gitmiştik orda eğlendik falan ümranın canı çiğ köfte çekmişti onu almaya aşağıya indik yolda giderken bana az kalsın araba çarpıyordu araba durmasaydı çarpacaktı çiğ köfte aldıktan sonra eve geri gelirken cebimden kredi kartım düşmüş hiç fark etmedim kredi kartımı kedi beslediğim yerde düşürmüşüm onlara mama veremeye giderken yolda buldum yani bu gün şanslımı şansız mı geçti anlamadım ama bu günü asla unutmuyorum hafızamda kaldı ve bana çok

güzel ders verdi dikkatli olmayı her şeyime sahip çıkmayı öğretti ve iyiliğin olduğu bir yerde üzüleceğimi sanmıyorum Allah temiz kalpli insanların yüreğini ferah tutar bu günümde böyle geçti görüşürüz günlük.

Bu sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım kahvaltımızı yaptık. Hiç hoş olmayan bir haber öğrendik 11 Mart'ta ülkemizde pozitif vakaya rastlandı.Çok tedirgin oldum ve çok korktum.Her geçen gün virüs giderek artmaya başladı gerekli önlemler alınsa da pek başarılı olunamadı, ülkeler ve ülkemiz çok kötü bir duruma geldi.inşallah zamanla daha iyi olacağına inanıyorum...

Yine her zaman ki gibi rutin işlerimi yaptım.Uzaktan eğitimden bahsetmek isterim,tabi ki yüz yüze eğitim kadar iyi değil ama çok güzel ve eğlenceli yanları oluyor ama okulumu, arkadaşlarımı çok çünkü hiç bişey eskisi gibi değil. Covid-19 döneminde hepimiz evlerimize kapandık bende bu zamanı kitap okuyarak, ders çalışarak, müzik dinleyerek geçirdim. Yani bugünüm de böyle geçti.

Bu sabah kalktım . Kötü bir haber aldık. Dedemlerin testlerinin pozitif çıktığını duyduk, ve çok üzüldüm, üzüldük . Bu süreçte onlarla ilgilendik. Yani yiyecek biseyler aldık. Yegenim geldi onunla oynadım , eğlendik. Sonra biraz kitap okudum, akşam yemeğimizi yedik . Böyleydi yani ...

Bugün kalktığımda dışarda çok güzel kar yağıyordu. Derslerime katıldım, anneme ev işlerinde yardım ettim . Sonra kardeşlerime birlikte kar topu oynamaya çıktık, çok eğlenceliydi. Kardan adam yaptık. Sonra içeri girdik. Okuma kitabımı bitirdim çok güzeldi. Sevgili günlük  bu günümün de sonuna geldik . Çok güzel bir gündü...

Sabah erken kalktım kahvaltımı yaptım pandemiden dolayı okul olmadığından canlı derslere katıldım. Canlı dersler bittikten sonra yemeğimi yedim çayımı içtim birkaç tane ödevim vardı onları yaptım biraz çizim yaptım günler artık çok sıkıcı ve her gün aynı geçiyor ondan sonra köpeğimle oynadım daha şu an 3 aylık çok küçük. Akşam olunca eTwinning toplantısı vardı.

Toplantının sonunda kahoot oynadık tabi yine birinci olamadım ama diğerinde birinci benim. Meyvemi yedim birazda internette dolaştım arkadaşlarımla görüntülü konuştum konuşmam bittikten sonra tarih filmi izledim saat 2’ye gelirken yattım tabi saat çok geç oldu yarın tekrar.

Bugün hava çok güzel ve sıcaktı tabiki hemen kahvaltımı anneme ev işlerinde yardım ettim zaten bugün derslerim öğleden sonra ondan sonra kendimi aşağıya attım biraz toprakla ilgilendim bitkilerimi budadım eve geldiğimde öğle yemeği yedim ve ders saatim geldi dersimiz tarih dersiydi dersde kahoot oynadık birinci gidiyordum ama internet kasınca döndü o yüzden devam edemedim ama yinede üçüncü oldum.Diğer derslerde girdim saat 9 olmuştu biraz Almanca çalıştım dersini görmesem de yeni bir dil öğrenmeye çalışıyorum tabiki saat ilerlerken ben yabancı dil çalışmayı bırakıp birazda televizyona bakıyorum boş boş televizyon izledikten sonra yatıyorum ve böylece bir gün   daha  bitiyor yeni bir günde görüşmek üzere..     

Bugün günlerden 22.01.2021 Cuma günü. Artık canlı derslerden, pandemiden ve virüs kapma korkusundan bıksam da yine canlı derse katıldım. Bugün canlı dersler öğleden sonra bitti, yemek yedim, çay içtim annem çayın yanına kurabiye yaptı.

Bir dönem daha bitti ve diğer sınıflar 

dijital karnelerini aldılar. 

Biz sınavlarımızı bitiremediğimiz için bize karne vermediler.Kardeşim taktir aldığı için ablam ve eniştem pasta alarak bize sürpiz yaptılar. 

Hep beraber yedik içtik sokağa çıkma yasağı olduğu için iki gün bizde kalacaklar. Böylece bir gün daha geçti.

Bir günlüğe sevdiğin, mutlu olduğun her şeyi yazarsın biliyorum ama ben sevinemediğim, mutlu olamadığım anılarımı yazacağım. Çünkü ismini, cismini bilmediğimiz covid-19 diye lanet bir virüs hayatımıza girdi.

Covid-19, hayatımızı, yaşamı zorlaştıran, sevdiklerimizi bizden ayıran ölümcül bir virüs olduğunu öğrendik, yaşadık. Bu acının tarifi olamaz, kelimelerle anlatılamaz. Arkadaşlarımızla, sevdiklerimizle aramıza mesafe koymak çok zor, çok üzücü. Gerçekten lanet bir virüs..

5 Aralık tarihinde ablam ve ailesi bu virüse yakalandılar.Ailecek çok üzüldük, karantina günleri bizim aramıza küçük görünen ama kocaman bir mesafe koydu fakat yenilmedik. Nane limonlar, ıhlamurlar sayesinde bu virüsü de yendiler, ayakta durdular. 24 Aralık test sonuçlarının negatif olmasıyla beraber bir o kadar sevindik tabi ki.. 

Bu üzücü haberimi birazcık geç anlatmış olabilirim canım günlüğüm ama gerçekten hayatımı mutsuz, üzücü yaşıyorum..

Bir an önce insanlığın, hayatın tekrardan canlanması için bekliyorum, bekliyoruz, bekleyeceğiz...

Güzel bir sabaha günaydın diyerek başlardım ama annemin "uyan yağmur kahvaltı hazır" deme sesiyle uyandım. Kahvaltımızı yaptık, annem evde olduğuna göre temizlik zamanı demek :)) Ama temizlik yapmayı sevmiyorum günlük ne yapim, pandemi de olsak bile temizlik yerine dışarda spor yapmayı tercih ederim çünkü hava çok güzel..

Suyumu, kulaklığımı aldım vee başlıyoruuzz. Tabi maskemizi unutmuyoruzz..

Spor yaparken arkadaşlarım ile rastladık. Pandemiyi unutmuyoruz. Sarılmak yok tabi. Tokalaştık..Eve geldiğimde üzücü bir haber aldım. 

Çok yakın bir aile dostumuzun testinin pozitif çıkması acımızı ikiye katladı. 

Önce atlatır dedik, negatife döner dedik, 14 gün sadece karantinadan ibaret kalır dedik ama yanıldık. Çünkü şuan entübe ve yoğun bakımda. Bu süreç beni ve ailemi çok üzdü. Adeta yıkıldık. Yine de umudumuzu yitirmedik. En kısa sürede bu sürecin sonlanması dileğiylee..

İyi geceler günlükk...

Bugün televizyonda  yeni bir hastalık olduğunu duydum .Adı Covid-19muş.Bulaşıcı ve öldürücüymüş. Çin`in Wuhan kentinde meydana gelmiş. Onların yedikleri bizim ise bakmaya korktuğumuz hayvanlardan çıkmış büyük ihtimalle de yarasadan çıktığı söyleniyor. hastalığın en büyük belirtileri öksürük´´ yüksek ateş ve nefes darlığıymış. Genellikle altmış beş yaş üstü yaşlılarımıza bulaşma riski çok yüksekmiş. Yirmi yaş altı ise daha çok taşıyıcı yani insanlara bulaştırma riski yüksek diye söylüyorlar. Allah´´ ım bizi bu hastalıktan korusun.

sana geçen gün Covid-19´dan bahsetmiştim. Halk arasında korona virüs denilmektedir. Ülkemizde ilk önce iki kişide göründü ve giderek arttı. Televizyonda vaka sayılarını bize her gün bin kişi azaltarak vermişler. Yani gerçek vaka sayılarını vatandaş panik yapmasın diye vermemişler. Bu hastalık aşı sayesinde gidiyormuş . Bulaşmaması içinde maske takmalıyız `,temizliğe dikkat etmeliyiz ve sosyal mesafeli olmalıyız. Covid -19 la ilgili bir örnek vermek istiyorum. Babamın dayısı ve eşi grip olmuşlardı. İlaç almak için hastaneye gittiler hastane onlara test yapmış. Ama korona belirtileri yoktu. Test sonuçları pozitif çıktı ve on dört gün karantinada kaldılar ve iki günde sağlıkçılar evlerine geldi. Şuan gayet iyiler.

Bu akşam evde otururken anneannem bizi aradı ve yapılan korona testinin pozitif çıktığı on dört gün karantinada kalmaları gerektiğini söyledi. On dört gün boyunca evlerine  kimse gitmedi. Bu süre on dört günden fazlaydı .Yani bir ´`,bir buçuk ay kadardı bu süre içinde her gün telefonda konuştuk onlara teselli verdik. Annemler pazara gittikleri zaman onlarında ihtiyaçlarını alıyorlardı. Onları göremiyorduk ama her zaman yanlarındaydık. Şuan gayet iyiler şükürler olsun     

Bu gün günlerden darbe, (Cuma) erkenden kalkmış olan ben yorgun bir şekilde elimi yüzümü yıkayıp kahvaltı sofrasına kendimi atabildim. Her şey güzel ilerliyordu. Sohbet muhabbet güzeldi ta ki annemin telefonuna gelen arama ile gözlerini sel basması bir olana dek. Ne olduğunu anlamadım ilk başta, anneme baktım ve annem bitkin bir şekilde "dedeni hastaneye kaldırmışlar" dedi ve ben günün ilk darbesini aldım. Apar topar hazırlanan annem, ablam ile beraber hastanenin yolunu tuttular ve vardıklarında dedemin kalp krizi geçirdiğini öğrenmişler. Köydeki neredeyse bütün büyükler onun yanına gitmişler doktorlar dedemle ilgilenmişler, ilerleyen süreçte dedemi yoğun bakıma almışlar, kalp krizi geçirdiğini ve dedemin kalbinin durduğunu anjiyo olması gerektiğini söylemişler ameliyattan sonra dedemi tekrar yoğun bakıma almışlar. Bütün bu olanların haberini annem hastanede bizi arayarak veriyor ve ben bunları duyduğum zaman ikinci darbemi aldım 1 gün önce yani dün dedemden 15 lira almıştım ve o para ile buğday almak için dışarıya çıktım gözlerimde yaş ayaklarımda bağ üstümde bir ağırlık ile yürüyordum ama bu sefer ben insanların yüzüne bakmıyordum. Öyle böyle sallana sallana o para ile bir yerden buğday aldım, dedemin ruhu için kuşların çok olduğu bir yer etrafta atmler falan var oraya gittim ve kuşlara yem atmaya çalışıyordum aciz bedenimi zor bela hareket ettirip onları besleyerek dua ediyordum duygularıma yenik düşen titrek kollarımı  kontrol etmek de bir hayli zordu onlarca kuşun etrafımda dönüp attığım yemleri yemesi beni çok fazla duygulandırıyordu paketin yarısından az kalmıştı ve gelen haberler aklımda yankılanıyordu ve ben tekrar göz yaşlarıma hakim olamamıştım ve o şekilde yem atmaya devam ediyordum etrafımdaki insanlar bana bakıyorlardı yüzüm kızarmıştı bir an önce yemleri bitirdim ve hiçbir şey olmamış gibi ellerimi cebime koyup kafam eğik bir şekilde eve doğru yol aldım sanki etrafımda kimse yok bomboş bir yolda tek başıma adım atıyor gibiydim bu şekilde eve geldim üstümü başımı çıkardım yeni kıyafetler giyinip içeriye geçtim ve dedemin nasıl o hale geldiğini küçük ablam anlatmaya başladı o da büyük ablamdan öğrenmiş civardaki kameradan bakmışlar dedem cuma namazına gitmek için yürüyormuş ve yolda yürürken ilk önce dizlerinin üstüne çökmüş ve sonrasında bedeni yığılmış (sadece kendi evinin değil bütün mahallenin babası olan dedem o şekilde yere yığılmış) ve 2-3 dakika sonra dedemin kardeşinin oğlu onu almış hızlıca hastaneye yetiştirmişler yolda giderken amcamın oğlu ve arkadaşı ağlamaktan harap olmuşlar daha sonrası anlattığım gibi dedem ile ilgilenmişler doktorlar daha sonrasında Samsun'a sevk etmişler ve orada yoğun bakımda yatıyormuş ki hala yatıyor akşam olduğu zaman da dayımlar orada kalmışlar annemler de eve geldiler herkes bitkin bir vaziyetteydi çay içtik sonrasında da biraz konuştuk annem olanları anlattı hayretler içinde dinliyorduk o şekilde konuştuk ve sonrasında ben yatmaya gittim içeride konuşmaya devam ediyorlardı neyse bu günlük de bu kadar ..

Bugün yoldaki insanları süzüyordum zaman hızlı geçiyor böyle :D süze süze okula vardım içeri girdim tanıdıklar ile selamlaşıp sınıfa geçtim ders saati gelene kadar müzik dinledim çizim yaptım öyle de vakit geçirdim güzeldi derslere girdim notlar aldım teneffüs aralarında arkadaşlarım ile fotoğraflar çekinip gezdik konuştuk falan öyle okulu geçirdik okul çıkışı ırmak kenarından beri güle eğlene sohbet ederek yürüdük bir yerde durup oyun oynadık yemek yedik ve birçok şey yaptık yani kısacası kelimelerin o ana tercüme edemeyeceği kadar güzel vakit geçirdik sonrasında evlere dağıldık ben de eve geldim aileme yaşadıklarımı anlattım sonrasında odama çekildim PC de insan psikolojisi üzerine araştırmalar yapmaya başladım bayılırım böyle şeylere koordinatörlük  yaptığım 3 sunucu da toplantılar düzenledim gelecek olan yenilikleri önerileri ve tercihlere göre sıralama yapıp onlar ile ilgilendim onlar bittikten sonra ders çalıştım videolar izledim testler çözdüm (sıkıla sıkıla :D) bu gün yaşadığım güzel anıları ve gördüğüm yüzleri aklıma kazıdım ve bir yerde bahsettim araştırmalarım ile yaşadıklarımı karşılaştırdım bunlardan arkadaşlarıma bahsettim bu konular hakkında tartıştık (sık sık konuşup eğleniriz iyi ki varlar :D) bu tartışmadan sonra ise ailemle vakit geçirdim oyun oynadım (abam ile tavla oynamak gibi :D) ben onları güldürmek için sürekli espri yapıyorum eğleniyoruz gülüyoruz ama ben çok gülmüyorum çünkü gülüne üst kattan telefon geliyor :D          her neyse o akşam çaylarımızı içtik ve ben tekrar odama çekildim akşam olmuştu yatmam gerekiyordu ama gördüğüm gözler aklımdaydı ve şöyle bir fikir geldi aklıma gözleri çizmek :D mükemmel bir fikirdi ama bir o kadar da zordu gecenin birinde ben göz çiziyorum şaka gibi ama gerçek :D çizerken uyuyakalmışım öyle uyumuşum kalem defter yere düşmüş bir vaziyette ve de çalışmam bitmemişti (bu gün de gönül rahatlığı ile erken kalktığıma değdi diyebildim iyi ki çalışmam bitmemiş) iyi geceler müdür :D  

Günlerden çarşambaydı. O gün çok mutluydum çünkü sınav notum yüksek gelmişti Aslında pek sevinmemiştim çünkü kolay bir sınavdı ama hanede yüksek bi not almıştım Sonuçta. Canlı dersim geç başlayacaktı o yüzden ilk egzersizlerimi yapıp oturdum. Yarım saat Sonra annem yemeğe çağırdı anneme notumu söyledim o pek takmadı. Yemeğimi yedim Çok vardı dersime telefonumla oyun oynadım yarim saat, en sevdiğim diziyi izledim, dersime Az kalmıştı dışarı çıktım köpeğimi sevdim ders vakti gelmişti dersime girdim... O gün çok yorulmuştum canlı derslerden ödevlerim vardı onları yapıp dinlenme zamanı Gelmişti. Koltuğuma oturup telefonuma baktım.  Bir el oyun oynadım, instagramda takıldım Babamın gelmesine az kalmıştı ve bende babamın bana dedikleri yapmak zorundaydım

Babam geldi akşam yemeğimiz yiyip oturduk. Çayımız içip babama aldığım notu söyledim Babam beni tebrik etti o gün erkenden uyudum

Odevini yapmamiş diye ama babam fazla bise demedi.Annem cay getirdi çayımızı içtik. Saat geç Olmuştu ve herkez yataklarına yattı tabi ben hariç çünkü uykum yoktu ve o gün turnuva vardı oyun Da ama  o gün pek oyun oynayamamiştim tabiki kaybettim turnuvayı artık başka turnuvaya kaldı

Arkadaşlarımla 1 saat oyun oynadık. Saat 12 olmuştu ama hine uykum  yoktu internetten kendime Dizi açtım ve onu izledim ve bir bölümünü bitirdikten sonra uykum geldi ve yatağıma geçtim dualarımı okuyup yattim

Dersten sonra direk yattım . Babam beni uyandırdı akşam yemeğine saat 6 olmuş 3 saattir uyuyormuş. Akşam yemeğimi yiyip ailecek film izledik . Saat geç olmuştu sabah dersim erken oldugu için yattim.