1510. urte inguruan eraiki zuten, eta baserritar familia dirudun baten etxea izan zen. Oso oinplano luzanga du, eta hiru zatitan banatutako aurrealde simetrikoa dauka: harlanduzko hegalak aurreratuta daude, eta arku zorrotzeko leiho bina dute. Alde handia dago aurrealdeko harlandu finaren eta gainerako fatxadetako harlangaitz eskasaren artean. Erdiko aldean dinteldun karrerapea dago eta goiko solairuan, aldiz, panelez, arkutxoz, zutabe zizelkatuz eta oholez osatutako galeria batek ixten duen lastategi ederra.

Baserriak bi solairu ditu: behekoan etxebizitza zegoen eta lehen solairuan, aldiz, lastategia, biltegia eta gerora lehortegi moduan erabili ziren aletarako zenbait espazio erdi hermetiko. Altuera bikoitzeko suburudun sukaldea zeukan erdian.

Etxebizitza eta korta bereizten zituen suhesi-mehelinak bitan banatzen du baserria. Joan den mendeko laurogeita hamarreko hamarkada hasieran sute bat gertatu zen baserrian, eta suaren kontrako sistema horri esker onik atera ziren aurreko bi hormatarteak, korta guztiz kiskali zuten garretatik salbatu baitzituen.

Azken Landetxotarrek euren maizterren esku utzi zuten baserria XVIII. mendean. Laurogeiko hamarkada amaieran hutsik geratu zen, eta berehala hasi zen hondatzen. Utzikeriaren ondorioz, baserriak sute bi jasan zituen elkarren segidan. Desagertzeko zorian zegoela zaharberritze-lan handiak egin zizkioten garai bateko handitasuna berreskuratu eta XVI. mendeko baserriaren jatorrira buelta zedin.

Gaur egun Landetxo Goikoak Olentzeroren etxea eta euskal mitologiari buruzko parkea hartzen ditu.