Στους «ξενώνες»
του 7ου αιώνα υπάρχουν χειρούργοι, οφθαλμίατροι, γενικοί ιατροί και νοσοκόμοι.
Oι «αρχίατροι» επιβλέπουν τη θεραπεία των νοσηλευομένων, βοηθούμενοι από τους
«υπουργούς» και τους υπηρέτες. Oι διευθυντές των ξενώνων της εποχής ήταν μέλη του κλήρου, διάκονοι ή ιερείς, που οι πηγές τούς αποκαλούν «ξενοδόχους». Σε
σύγκριση με τους ξενώνες του 4ου και 5ου αιώνα, οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι ξενώνες του 7ου αιώνα είναι βελτιωμένες. Oι όροι «ξενών» και «ξενοδοχείον»
χρησιμοποιούνται από τις πηγές αδιακρίτως για τη δήλωση καταλύματος για ξένους
ή νοσοκομείου. Στη λατινική γλώσσα, η λέξη hospes σημαίνει «ξένος» και από αυτήν προέρχεται το hospitalis, από όπου και το σύγχρονό μας hospital (=νοσοκομείο).

Η επαφή με τη Δύση, μέσω των σταυροφόρων, επηρεάζει τον τρόπο ντυσίματος: ο γιορτινός χιτώνας κονταίνει στη μέση είναι εφαρμοστός κι έχει στενά μανίκια. Στη γυναικεία αμφίεση παρατηρούνται ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Πάνω από τον μακρύ χιτώνα, φορούν οι γυναίκες μανδύα που καλύπτει και το κεφάλι. Τα μανίκια είναι μακριά. Οι άνδρες, αρχικά, ξυρίζονταν και έκοβαν κοντά τα μαλλιά τους. Αργότερα, επηρεασμένοι από τους δυτικούς, αφήνουν τα μαλλιά μακριά. Οι γυναίκες φροντίζουν τα μαλλιά τους με επιμέλεια. Χωρισμένα στη μέση, κατσαρά, στηρίζονται στον αυχένα με κτενάκια ή κορδέλες. Μακιγιάρονται: μαύρο στα βλέφαρα και στα λεπτά φρύδια. το κοκκινάδι στα χείλη θα εμφανιστεί στην εποχή των Παλαιολόγων. Οι Βυζαντινοί, άνδρες και γυναίκες, αγαπούν τα κοσμήματα. Θαυμαστά τα έργα της χρυσοχοΐας - σχέδια απλά, διαστάσεις μετρημένες. Διαδεδομένος ο σταυρός. Δαχτυλίδια σε χρυσό αλλά και ασήμι ή μπρούτζο, διακοσμημένα με ένθετες πολύτιμες πέτρες. Σκουλαρίκια, βραχιόλια, κολιέ, πόρπες στολισμένα κυρίως με μαργαριτάρια, αμέθυστους και σμαράγδια. Michel Kaplan, Βυζάντιο και Ελλάδα, εκδ. Δεληθανάσης, Αθήνα 1994, 170-171 91 2. 

τέκνον μου, μάθε γράμματα, κι ωσάν εσέναν έχει*,

βλέπεις το δείνα, τέκνον μου, πεζός περιεπάτει,

και τώρα εν διπλοεντέληνος και παχυμουλαράτος.*

 [. . .] 

Αυτός μικρός ουδέν είδεν* το του λοετρού* κατώφλιν

 και τώρα λουτρακίζεται* τρίτον την εβδομάδαν• 

ο κόλπος του εβουρβούρυζεν* φθείρας αμυγδαλάτας*,

και τώρα τα νομίσματα γέμει τα μανοηλάτα•* [. . .] 

Αφού δεν γέγονα καγώ γραμματικός τεχνίτης,

επιθυμώ και το ψωμίν και του ψωμιού τη μάναν,

και διά την πείναν την πολλήν και την στενοχωρίαν

υβρίζω τα γραμματικά, λέγω μετά δακρύων:

ανάθεμαν τα γράμματα, Χριστέ, και οπού τα θέλει*,

ανάθεμαν και τον καιρόν και εκείνην την ημέραν,

καθ' ην με παρεδώκασιν εις το διδασκαλείον.

*ωσάν εσέναν έχει: ποιος τη χάρη σου! 

*διπλοεντέληνος και παχυμουλαράτος: που καβαλάει παχύ μουλάρι με σέλλα, που έχει διπλές αντελήνες (στηθιστήρες) 

*ουδέν είδεν: δεν είδε

*λοετρό: λουτρό 

*λουτρακίζεται: κάνει λουτρό

*βουρβουρύζω: βουίζω 

*φθείρες αμυγδαλάτες: ψείρες μεγάλες σαν αμύγδαλα 

*μανοηλάτα: νομίσματα με την εικόνα του Μανουήλ Α' Κομνηνού

*οπού τα θέλει: όποιον τα θέλει