De padlet is het resultaat van een samenwerking tussen BredaPhoto en docenten uit het voortgezet onderwijs uit Breda en omgeving. Onder kopje 4 vind je de werkvormen die deze docenten voor hun leerlingen hebben gemaakt met wie ze BredaPhoto Festival 2026 straks gaan bezoeken. Het staat je vrij deze werkvormen te gebruiken voor het bezoek met jouw leerlingen aan het festival. Sterker nog, we stellen dit op prijs.   

Voordat we nader op de werkvormen ingaan, volgt hier nu eerst algemene informatie over het festival, over de belangrijkste locaties en over de projecten en makers op díe plekken waar de rondleidingen voor het voortgezet onderwijs zullen plaatsvinden.   

De aankomende editie van BredaPhoto kent ‘troost en veerkracht’ als thema en heeft als titel ‘Our Songs Came Through’, een zinsnede uit een bundel met inheemse poëzie uit 2020, bijeengebracht door de Amerikaanse dichter, muzikant, toneelschrijver en auteur Joy Harjo.

Wat heb je nodig om weer op te krabbelen na een moeilijke gebeurtenis, hoe buig je zorgen over de wereld waarin we leven om naar hoop? Dat is in een notendop de vraag die we ons tijdens de 12^e editie van BredaPhoto stellen.

Soms vind je kracht in rituelen, spiritualiteit en kunst, door te zorgen voor elkaar met vrienden, familie of bondgenoten. Of je laad je batterij juist in je eentje op. Met Our Songs Came Through brengt BredaPhoto foto’s, videokunst en immersieve installaties samen - van toonaangevende makers tot jonge talenten. En het zijn deze verhalen die we graag ook delen en bespreken met de leerlingen van het voortgezet onderwijs.

De padlet ondersteunt je hierbij. Hopelijk vind je het hier geboden materiaal nuttig ter voorbereiding op en tijdens jullie bezoek aan ‘Our Songs Came Through’. En wie weet kun je de padlet ook nog gebruiken voor een klassengesprek na afloop van jullie bezoek.

Jouw vragen over en suggesties voor deze padlet stellen ons in staat om onszelf te blijven verbeteren en zijn dan ook zeer welkom.

Een andere grote locatie, met vier verschillende ruimtes - twee binnen en twee buiten - is de voormalige vrouwengevangenis in het Koepeldistrict. Deze locatie is voor BredaPhoto een primeur en we kijken ernaar uit om op deze plek, die ongetwijfeld bij veel mensen tot de verbeelding zal spreken, enkele opvallende projecten te laten zien.

Clublokaal aan de Kloosterlaan is opnieuw een locatie voor BredaPhoto; een voormalig kazernegebouw en vandaag de dag een cultureel centrum waar BredaPhoto tijdens het minifestival ‘Levenslijnen – queerverhalen in beeld’ vorig jaar november ook al stond. Een begane grond plus een eerste verdieping. Mooie lichte ruimtes.    

Trouwe liefhebbers van BredaPhoto die twee jaar geleden de exposities in het Chassépark node hebben gemist, kunnen hun hart nu weer ophalen: deze editie zijn we terug in het park met diverse spraakmakende nationale en internationale projecten.

Even daarnaast vind je ons in de Stadsgalerij aan de Oude Vest en op de binnenplaats van Nieuwe Veste aan de Sint Janstraat. In die laatste straat kun je ook een presentatie vinden in de Sint Antonius-kathedraal, een voor BredaPhoto nieuwe locatie, waarvoor we een samenwerking met het Bisdom aangaan.

En dan hebben we nog de projectruimte van het Chassé Theater, met de glazen pui direct gelegen aan de Claudius Prinsenlaan en Galerie Ecker aan de Markendaalseweg. Ook op Breda CS tref je BredaPhoto tijdens de 12^e editie. In twee lichtblauwe vitrines in de stationshal aan de Belcrumzijde om precies te zijn. Het hele jaar door biedt BredaPhoto in deze vitrines een podium aan jonge, getalenteerde fotografen, alumni van Nederlandse kunstacademies, dus ook tijdens het festival.

In het Stedelijk Museum Breda kun je met een ticket voor BredaPhoto Festival een tentoonstelling van Vincen Beekman gaan zien. Met een project over carnaval en de betekenis hiervan voor de inwoners van Breda, haakt deze Vlaamse fotograaf in op het festivalthema over troost en veerkracht. Op de Speelhuislaan brengt het Stedelijk Museum, samen met het Stadsarchief en Buddy tot Buddy, een organisatie die nieuwkomers aan stadsgenoten koppelt, een buitententoonstelling rond het thema.   

In aanloop naar en tijdens het festival brengen we daar steeds het allerlaatste nieuws.

En in de festivalcatalogus, te bestellen via de website van BredaPhoto en tijdens het festival te koop in de boekwinkel op onze hoofdlocatie Carré Chassé, vind je een overzicht van alle projecten van  ‘Our Songs Came Through’.

Temidden van de festiviteiten baant een reeks personages zich een weg door de menigte, en ze plagen en jagen schrik aan iedereen op hun pad. De fictieve figuren die Shushis genoemd worden, drijven vooral de spot met de menigte. De palmbladen die ze in elk van hun handen zwaaien worden gebruikt bij het dansen, en de lange gevlochten rietmuts op hun hoofd zorgt ervoor dat ze nooit op zullen gaan in de menigte. Andere personages die voorbij komen zijn: de shtoor (kameel), asb (paard), rooba (vogel) en de booye saroom (de zoon van de herder). Dit project laat een hele andere kant van Iran zien dan we vrijwel dagelijks via de media krijgen voorgeschoteld.

Wat betekenen vieringen, rites voor de leerlingen? Hoe bepalen zij wie tot een bepaalde groep behoort en hoe uit zich dat in de praktijk? Verrast het hen wellicht dat deze foto’s uit Iran komen? Vertel eens.    

We vroegen Huda wat zij zelf leuk zou vinden om aan leerlingen te vertellen. Hieronder vind je in het Engels Huda's antwoorden:

What would you enjoy that youngsters learn about your exhibition, and what would you like to tell or ask them?

The photographs represent an event and a celebration that is marked with a play and dance with make believe characters. I hope it’s something that they can approach with a lot of curiosity and fun and would love them to imagine characters of their own to celebrate the abundance of the sea!

Do you have nice anecdotes about your project and how it came about that would be fun and/or interesting for young visitors?

This project came about out of a desire to visit the island qeshm. I am from Kuwait and our connection with the Gulf waters is very strong. It was exciting for me to visit a place so close, but one I had never visited before. There is a festival that is held on the island to celebrate the fisherman’s new year and given how close we are to the sea I was curious to learn more about it. Wer are used to having all kinds of new years like the Islamic new year or nowruz (the zorastrian) new year. 

What memories do you have from your own childhood of art and photography?

I remember buying magazines like Life and National Geographic in the 80s and being so drawn to all the photographs. I picked up photography at the age of 17 and still have my contact sheets! My mum would always photograph and archive images and that’s something that has definitely passed on to me. Particularly in the digital world kids are growing up in i hope these shows are able to get them excited about how photographs can be tangible, seen and held up close and not just via a screen where images are in abundance!

Website maker: Huda.Abdulmughni

Het boek verhaalt over de kinderen (los hijos) van de berg en over de gebruiken en cultuur van het oude Peru van voor de tijd dat de Spanjaarden er arriveerden en het bestuur overnamen. De foto's tonen overweldigende landschappen, stadsgezichten en portretten, terwijl kleur en licht het beeldvlak binnenvallen. Pariacaca's kinderen lijken betoverd, hun identiteiten en verlangens ontvouwen zich terwijl ze dansen en dromen. De nacht versterkt dit droomachtige effect.

Wat zien de leerlingen in deze beelden die tegelijk eigentijds ogen als een verhaal over een ver verleden vertellen? In hoeverre is het voor de leerlingen zelf van belang om te weten waar ze vandaan komen, wat de geschiedenis van hun voorouders is? Wat vertelt zoiets over jezelf en waarom?

We vroegen Prin wat zij zelf leuk zou vinden om aan leerlingen te vertellen en te vragen. Hieronder vind je in het Engels Prin's antwoorden:

What would you enjoy that youngsters learn about your exhibition, and what would you like to tell and ask them?

I'd like to share that the series "Los Hijos de Pariacaca" is inspired by a book called "The Huarochirí Manuscript." It's a book that gathers the myths and stories of the Andes of Lima, the capital of Peru. This book is written in Quechua, a language spoken by more than three and a half million people in Peru. My grandparents spoke Quechua, and I remember hearing them speak it. My parents understood and spoke very little Quechua, and I learned a bit of the language after finishing my photography studies. I loved the stories my grandmother used to tell me when I was a child. She was a great storyteller, and in some way these photos you're looking at are inspired by these oral stories told in the book I mentioned, as well as by the environment of our families. What are your favorite stories or tales? Is there one you remember in particular?

Do you have nice anecdotes about your project and how it came about that would be fun and/or interesting for young visitors?

The series you're looking at was made with everyday elements for lighting that we can have on hand at home or at school: flashlights, magnifying glasses, prisms, lasers, projectors, among others. In these photos, it was important for me to be able to play and experiment with light. It reminded me of when I was a child and invented games with whatever elements, whatever things I had on hand. I think curiosity is something I've preserved since that time, and in some way it stays with me today in my relationship with photography.

What memories do you have from your childhood of art and photography?

The first camera I ever had was a pocket film camera that was bought for my family. Then, when I finished school, my mother gave me a digital pocket camera (back then, phones with cameras didn't exist yet). For me, it was an instant connection I can't quite explain, but I knew I had found a way to express myself through images. Now I have other cameras, but I still keep the pocket film camera to this day, and I still use it sometimes!

Website maker: Prin Rodriguez

In haar serie onderzoekt Varvara hoe herinneringen in de loop van de tijd worden bewaard, vertekend en veranderd — als persoonlijke innerlijke reflectie én als portret van een hele generatie die opgroeide in de post-Sovjet-wereld. Het werk adresseert trauma’s van generatie op generatie, maar herwint tegelijkertijd de Oekraïense identiteit uit de schaduw van het Russisch kolonialisme — door haar geliefde, maar gerussificeerde jeugd te omarmen.

Sinds de bezetting van de Krim in 2014 door Rusland, en nog scherper tijdens de voortdurende oorlog op grote schaal, werd Varvara’s band met de plaatsen en mensen die haar jeugd mede vorm hebben gegeven, steeds sterker afhankelijk van vervagende familiealbums en onlinefragmenten. Inmiddels woont en werkt Varvara in London. In haar project bewerkt Varvara persoonlijke familiearchieven samen met nieuw geconstrueerde scènes, om zo verhalen te creëren die bewegen tussen het verbeelde en het herinnerde.

Voor leerlingen kan het interessant zijn om zich af te vragen hoe zij hun eigen herinneringen als kind in beelden zouden vangen? Maken ze hier ook de connectie met het land Oekraïne, zoveel in het nieuws en alweer jarenlang in oorlog? Welke andere associaties roepen de beelden bij hen op?

Website maker: Varvara Uhlik

De installatie Under Forest Cover van Hanna Tuulikki gaat over milieubewustzijn in de huidige tijd, waarin de mens zoveel van de aarde vergt en kijkt tegelijk terug naar het verleden. Tuulikki is geïnspireerd door  metsänpeitto ("bosdek"), een begrip uit de Finse folklore waarbij mensen in het bos verdwaalden en elk gevoel van richting en vertrouwdheid met de omgeving verloren.

Onze voorouders, zo meent Tuulikki, wisten dat de natuur sterker is dan wij, en dat ze haar eigen wil heeft. De berken in de installatie verwijzen naar de langetermijnschade van de bosbouwindustrie en monoculturen in landen zoals Finland, waar oerbossen vrijwel volledig zijn verdwenen.

Tuulikki brengt vocalisaties ten gehore die gebaseerd zijn op traditionele herderszangen, en roept zo het publiek op, vergelijkbaar met zingende zeemeerminnen of sirenen, om de figuur uit het betoverde bos te leiden. In plaats van te verdwalen, zullen we misschien allemaal gevonden worden, of vinden we misschien andere manieren van leven, meer in harmonie met de natuur.

Welke gedachten komen als eerst bij de leerlingen op bij het zien van deze installatie? Wat is natuur eigenlijk als je er goed over nadenkt? Maken wij mensen er deel van uit of zijn we een geval apart en kunnen en mogen we de natuur naar onze hand zetten? Wat voel je bij het woord verdwalen, een angst, een spanning, een avontuur of wellicht van alle drie wat? Vertel eens.   

Website maker: | Hanna Tuulikki's Website

Wat vinden de leerlingen van de boodschap van deze installatie en het feit dat voor het overbrengen van deze boodschap uitgerekend de vorm van een game is gebruikt? Werkt dit voor hen? Zouden ze over deze installatie aan anderen vertellen, en zo ja, wat zou hun verhaal dan zijn? 

Website makers: https://keiken.cloud/

Hoe ga jij met je digitale wereld om? Geef je niet teveel van jezelf prijs als je op TikTok of Instagram surft? Let je hierop, en zo ja, hoe doe je dit? En als je hier geen acht op slaat, wat geef je dan eigenlijk precies vanzelf je weg? Wat vind je fijn en minder fijn aan je mobiele telefoon als verlengstuk van je arm?

Website maker: Marcel Top

Tenminste, dat is wat de Palestijnse fotograaf Majd Arandas deed totdat hij op woensdag 1 november 2023 plotseling werd gedood door een Israëlische luchtaanval nabij zijn huis in het vluchtelingenkamp Nuseirat in centraal Gaza.

BredaPhoto curator Mohamed Somji heeft met hulp van familie, vrienden en collega’s van Majd Arandas een tentoonstelling samengesteld ter nagedachtenis aan Majd: een collectief verhaal bijeengebracht door de lens van zijn gemeenschap.

De postume fotografie van Arandas, veiliggesteld door zijn broer, biedt een gefragmenteerde blik op zijn leven tot aan zijn tragische dood. De beelden tonen kleine gebaren van vriendschap, genegenheid en subtiele uitwisselingen van zorg voor elkaar.

Het uitwisselen van zoiets simpels als een zonsondergang van dat moment kan grote betekenis krijgen: het creëert betrokkenheid en nabijheid en kan zwaarwegende woorden vervangen: “ik ben er nog, ik leef nog”. De tentoonstelling die eerder te zien was bij Gulf Photo Plus in Dubai komt nu speciaal voor BredaPhoto Festival naar Nederland en viert het leven dat in verbinding met anderen werd geleefd.

Wat valt de leerlingen aan deze, soms bijna alledaagse, foto’s van Maid Arandas op? Hoe denken zij dat mensen in oorlogsgebieden moed kunnen houden om voort te leven? Hoe denk je dat je zelf en je omgeving zou reageren en waarom?  

Lees hier meer over het leven en de fotografie van Majd: Majd Arandas – Gulf Photo Plus

Rondleidingen voor scholen worden op doordeweekse dagen gegeven, tussen 10.00 uur en 17.00 uur, behalve op de maandag, dan is het festival gesloten. Carré Chassé is een betaalde locatie, maar scholierengroepen, inclusief de begeleidende docent, betalen geen entree voor deze locatie, ze betalen enkel voor de rondleiding zelf (het festival is sowieso tot 18 jaar gratis toegankelijk). Het Chassépark maakt deel uit van de publieke ruimte en is voor eenieder gratis toegankelijk. 

Wat moet je doen als je over politiek en maatschappelijke thema’s zo sterk van mening verschilt met je dierbaren dat een gesprek nauwelijks nog mogelijk is? Lara Rau verkent met Let’s Not Talk About Politics Anymore hoe politieke polarisatie binnendringt in de intieme ruimte van een gezin.

Het project ontstond na de laatste Europese verkiezingen, toen de kunstenaar en haar vader beseften dat hun politieke opvattingen fundamenteel uiteen zijn gegroeid. Terwijl Lara zich identificeert met progressieve politiek, steunt haar vader de AfD, een extreem-rechtse partij die veel steun geniet in het oosten van Duitsland, de regio waar haar familie woont.

De serie richt zich op alledaagse momenten die vader en dochter samen beleven: vaste gewoontes, huiselijke ruimtes, gedeelde activiteiten en subtiele gebaren van verbondenheid. Via fotografie zoekt Lara naar metaforen voor hun relatie, hun gesprekken en de manier waarop ze haar vader waarneemt.

Het werk beschuldigt noch veroordeelt, maar observeert hoe wantrouwen in de politiek, de media en democratische instituties persoonlijke relaties verandert. Hoe kunnen we politieke verschillen verdragen zonder elkaar te verliezen?

Lara Rau is een vierdejaars student Integrated Design aan de Hochschule für Künste Bremen, die momenteel in Bremen woont. In haar fotografisch werk verkent zij via een documentaire benadering hedendaagse actuele politieke en maatschappelijke vraagstukken, met een focus op alledaagse realiteiten.

Lara Rau (@larauar) • Instagram-foto's en -video's

Wandtapijten verbeelden al eeuwenlang grote gebeurtenissen uit de geschiedenis. Met afbeeldingen van de zeemacht, veldslagen of koloniale overwinningen bepalen ze de Nederlandse cultuur en historie. Met dit vierluik van getufte wandtapijten breekt kunstenaar Ciğdem Yüksel met de traditie dat vooral de ‘overwinnaars’ de geschiedenis schrijven. In ‘De bloeiende tuin’ vereeuwigt Yüksel juist de verhalen van mensen die we normaal gesproken niet in museum collecties of archieven terugzien. Mensen die dagelijks een onmisbare bijdrage leveren aan hun wijk of stad.

Dit zijn de verhalen van Mohammed Bouyaouzan, Sultan Türkoğlu, Lemia Elhaddouti, Eda Pekmezci en Sema Büyükçelik. Vijf bewoners uit de Bredase wijk de Hoge Vucht en steunpilaren van hun wijk. Sultan runt een supermarkt waar ze een luisterend oor en helpende hand biedt; Mohammed strijdt als vrijwilliger voor voorzieningen als de bibliotheek; Lemia brengt met Femme Vitaal mensen in beweging; Eda en Sema organiseren activiteiten als groepsreizen en voorlichtingsavonden via de vrouwenvereniging van de Yeni Moskee.

De basis van het werk wordt gevormd door fotografie - van privé fotoalbums tot iPhone-beelden - gecombineerd met interviews. Alledaagse taferelen als selfies, familiefoto’s of betekenisvolle plekken uit het leven van de bewoners worden vertaald naar getekende beelden en omlijst door symbolen als bomen (verbinding), bloemen (gemeenschap), duiven(hoop) of schildpadden (doorzettingsvermogen). Centraal in de tapijten staat de bloeiende tuin. Een universeel symbool van weelde, overvloed en liefde, dat de essentie van deze vijf bewoners belichaamt. Net als een bloeiende tuin geven zij zonder iets terug te vragen.

Çiğdem Yüksel is beeldend kunstenaar en fotograaf. Haar artistieke praktijk is geworteld in het onderzoeken en beïnvloeden van ons visuele geheugen, geschiedenis en de machtsstructuren die daaraan ten grondslag liggen. Met fotografie, video, installaties en wandtapijten herdefinieert ze visuele tradities. Haar werk kenmerkt zich door intieme portretten geïnspireerd op persoonlijke verhalen.

www.cigdemyuksel.com

digital transfer of super 8mm film, sound, 25'min

Noor Abed creëerde de film-installatie we walk in our sleep speciaal voor BredaPhoto. Samen met de gemeenschap in haar directe omgeving – familie, vrienden, buren – verbindt ze oude tradities met hedendaags leven in Palestina. Via taal en choreografie verbeeldt ze op poëtische wijze een ruimtelijke en politieke visie op haar thuisland.

De structuur van de film is opgebouwd rond de monologen van twee vrouwen, wiens woorden elkaar soms raken en aanvullen en soms ver uit elkaar liggen. Taal staat centraal, als iets dat kan breken, maar ook kracht en zelfbeschikking biedt. De monoloog wordt een daad van verzet die via woorden een boodschap meesmokkelt en aandringt op de noodzaak om weerstand te bieden.

De filmscènes wisselen elkaar af alsof het dromen zijn, toch zijn de mensen in de film bewust aanwezig. Scènes van het dagelijks leven transformeren soms tot een choreografie uitgevoerd in geometrische groepsformaties. Deze gezamenlijke bewegingen brengen verschillende lagen in de tijd samen: ze verbinden lichamen met plekken van rouw zoals een kerkhof, eeuwenoude architectuur en de sporen die diep verweven zijn in het stedelijke en sociale leven van Palestina.

Het project kwam tot stand in opdracht van BredaPhoto en de Biënnale Matter of Art in Praag, met steun van het Mondriaan Fonds en de Han Nefkens Foundation.

noor abed (@noor_abed) • Instagram-foto's en -video's

Olivia Arthur schreef zelf het volgende over dit ontroerende en aangrijpende project:

“Toen een goede vriendin van mij overleed nadat ze in een diepe depressie was beland, wilde ik iets maken voor haar driejarige dochter. Ik wilde een verhaal creëren om mijn begrip voor wat er gebeurd was aan haar over te brengen: dat haar moeder haar niet was ontnomen door iets van binnenuit, maar door een externe kracht, een monster waartegen ze niet kon vechten. 

Ik wendde me tot de fotografie om dit verhaal te illustreren. Maar al snel merkte ik dat foto’s te direct zijn: zie lieten niet genoeg ruimte voor de verbeelding van een kind. Toch wilde ik de fotografie niet helemaal loslaten. En zo begon ik, voor het eerst in mijn werk, met collage: ik legde kleine stukjes werkelijkheid over elkaar om een ruimte te creëren waarin we kunnen verdwalen, met een verhaal dat we kunnen aanraken.

Het heeft me zeven jaar gekost om het af te maken, en het resultaat is Lee and the Sea Things:  Lee is een kind dat alles wil weten. Ze stelt eindeloos vragen aan de wereld om haar heen: over de zee, over bloemen, over de stilte van volwassenen die het altijd maar druk hebben. Via een panter komt ze uiteindelijk bij het antwoord op DE vraag – de vraag die niemand uitspreekt, en die je alleen kunt benaderen via de omwegen van het verhaal: het verhaal van haar verdwenen moeder, meegenomen door de Zeewezens. Lee besluit uiteindelijk om deze wezens te ontmoeten en ontdekt dat ze niet zo angstaanjagend zijn als je ze open tegemoet treedt.”

Het project van Olivia Arthur werd in 2024 in boekvorm uitgegeven, een initiatief van het Institut pour la photographie uit Lille, Frankrijk, samenwerkingspartner van BredaPhoto 2026.  

www.oliviaarthur.com