Od 1925 roku na terenie Wolnego Miasta Gdańska, na niewielkim półwyspie u wejścia do portu znajdowała się polska Wojskowa Składnica Tranzytowa, w 1939 roku obsadzona przez 182 żołnierzy (w tym 5 oficerów i 1 lekarza) pod dowództwem majora Henryka Sucharskiego.

1 września o godzinie 4.45 bombardowanie Składnicy rozpoczął zacumowany w porcie gdańskim niemiecki pancernik „Schleswig-Holstein”. Jednocześnie Westerplatte zostało zaatakowane przez kompanię szturmową piechoty morskiej oraz zmobilizowaną na terenie Gdańska kompanię SS „Danziger-Heimwehr”. Pomimo miażdżącej przewagi przeciwnika (łącznie w walkach o Westerplatte uczestniczyło około 3400 żołnierzy niemieckich) załoga Składnicy, wykorzystując przygotowane wcześniej umocnienia, zdołała przez 7 dni odpierać nieustanne ataki nieprzyjaciela.

Ostatecznie Westerplatte skapitulowało 7 września o godzinie 10.15. Straty polskie wyniosły 15 poległych oraz 50 rannych i kontuzjowanych.

Wołyńska Brygada Kawalerii (dowódca – pułkownik dyplomowany Julian Filipowicz) osłaniająca styk armii „Łódź” z armią „Kraków” obsadziła zachodni skraj lasów kłobuckich na północny zachód od Częstochowy. Tam przez cały dzień 1 września powstrzymywała zmasowane ataki czołgów 4 Dywizji Pancernej, wchodzącej w skład 16 Korpusu Pancernego niemieckiej 10 Armii. Nieprzyjaciel dwukrotnie był bliski przełamania polskich pozycji obronnych, jednak mimo znacznych strat własnych (około 350–400 zabitych i rannych) Brygada opuściła pozycję dopiero w nocy z 1 na 2 września i wycofała się w kierunku miejscowości Ostrowy. Niemcy stracili około 40–50 zniszczonych i uszkodzonych czołgów.

W 1945 Rząd RP na uchodźstwie opublikował The Nazi Kultur in Poland, pierwszy raport dotyczący grabieży dóbr kultury na terytorium RP okupowanym przez III Rzeszę.

Według prof. Jana Pruszyńskiego szacunkowa wartość rynkowa dzieł sztuki zrabowanych przez Niemców i Rosjan w Polsce w latach 1939–1945 wynosi 30 mld dolarów.

 Powojenne szacunki utraconych przez Polskę dzieł sztuki i wywiezionych przez okupanta niemieckiego (obejmujące tylko zbiory udokumentowane), wskazują na ubytek ok. 2,8 tys. obrazów znanych europejskich szkół malarskich, 11 tys. obrazów autorstwa malarzy polskich, 1,4 tys. wartościowych rzeźb, 15 mln książek z różnych okresów, 75 tys. rękopisów, 22 tys. starodruków, 25 tys. map zabytkowych, 300 tys. grafik, 50 tys. rękopisów muzealnych, 26 tys. bibliotek szkolnych, 4,5 tys. bibliotek oświatowych i 1 tys. bibliotek naukowych (łączne straty bibliotek wyniosły ok. 22 000 000 woluminów), oraz wiele innych nieudokumentowanych eksponatów i przedmiotów wartościowych (m.in. 5 tys. dzwonów kościelnych).

Delegat Rządu na Kraj, od maja 1944 r. w randze wicepremiera, kierował zakonspirowanym aparatem administracji cywilnej - Delegaturą Rządu na szczeblu centralnym, w województwach i powiatach. Delegatura składała się z 18 departamentów, m.in. Spraw Wewnętrznych, Informacji i Prasy, Pracy i Opieki Społecznej oraz Oświaty i Kultury.

Pierwotnie nazwa Szare Szeregi odnosiła się jedynie do Organizacji Harcerzy. Na czele Głównej Kwatery Harcerzy "Pasieki" stał naczelnik. Funkcję tę pełnili kolejno: Florian Marciniak "Nowak" (IX 1939 - V 1943), Stanisław Broniewski "Orsza" (V 1943 - X 1944) oraz Leon Marszałek "Jan" (X 1944 - I 1945). Znajdujący się pod okupacją kraj został podzielony w ramach struktury organizacyjnej Szarych Szeregów na Polskę centralną (Generalne Gubernatorstwo), Polskę zachodnią (tereny wcielone do Rzeszy) i Polskę wschodnią (tereny wcielone do ZSRS).
Szare Szeregi były najliczniejszą konspiracyjną organizacją młodzieżową, w połowie 1944 r. skupiały ponad 15 tys. członków, w tym ok. 7 tys. harcerek. Poza Warszawą aktywnie działały m.in. w Radomiu, Gdyni, Krakowie i na Śląsku. Rozwiązane zostały 17 stycznia 1945 roku.

Stolica Polski została zniszczona w blisko 85%, a mieszkańcy wypędzeni do obozów przejściowych i jenieckich.
Straty oceniamy następująco: 
-W Powstaniu poległo około 16 tysięcy Powstańców.
-25 tysięcy Polaków zostało rannych.
-W Powstaniu zginęło około 150 tysięcy cywilów