Yeni bir yerleşim merkezi olan Elazığ’ın tarihi, tarihçiler tarafından, devamı olduğu Harput şehir tarihi ile birlikte inceleniyor. Gerçekten; bugünkü şehir merkezinden sadece 5 km uzaklıkta bulunan Harput, yazılı kaynaklara göre M.Ö. 2000 yılına dayanan 4000 yıllık tarihiyle, Elazığ’ın ilk yerleşim bölgesi. Tarihi kaynaklarda, Harput’a ilk yerleşenlerin “Hurriler” olduğu belirtiliyor. Asya çıkışlı oldukları tezi çoğunlukla kabul gören Hurriler’in yine bölgede yerleşmiş olan Hititler ve Asurlar’la ilişki içinde olduğu biliniyor. Hititler’in başkenti Boğazköy’de bulunan yazılı kaynaklarda Harput’tan “İşuva” olarak sözedilmesi bu bilgiyi doğrular nitelikte. MÖ. 9. yüzylda, Doğu Anadolu’da devlet kuran Urartular’ın Elazığ tarihindeki yeri ise Harput Kalesi’nin taşıdığı Urartu Dönemi izlerinden gözlemlenebiliyor.

 

Harput’un Asya / Anadolu / Trakya / Mısır bağlantılı ticaret yollarının tam üzerinde yeralması, her dönemde önemli bir yerleşim merkezi olmasına ve çeşitli uygarlıkların fetihlerine uğramasına neden oluyor 1085’de Çubuk bey tarafından fethedilen yörede, önce Artukoğulları’nın daha sonra 1234’de Anadolu Selçukları’nın, 1243’de İlhanlılar’ın, 1363’de Dulkadiroğulları’nın, 1465’de Akkoyunlular’ın hüküm sürdüklerini görüyoruz.)
Çınar okuduktan sonra hayranlık içerisinde kalenin tepesine ve kazı alanlarına doğru yürümeye başlar.Hava güzel olunca gezi daha da keyifli bir hal alır.Kaleden manzara mükemmel görünür.Çubuk Beyin heykelinin olduğu cay bahçesinde şehir manzarasına nazır bir çay içer.Oradan Keban Barajına doğru yola çıkar.Keban Baraj Gölünü çok duymuştur ve merak etmektedir.Oraya varınca yöre halkından  biriyle tanışır selamlaşır.Sıcak ve sempatik olan yöre insanı orada çalışan bir mühendistir.Çınar'a Keban Baraj Gölünü anlatır.
"Keban Baraj Gölü bu özellikleriyle Türkiye’nin Atatürk Barajı'nın gölünden sonra en büyük yapay gölüdür. Doğal göllerle bir arada sıralandığında Van Gölü, Tuz Gölü ve Atatürk Baraj Gölü'nün ardından 4. sırada yer almaktadır.

Baraj gölünün Murat Nehri Vadisi boyunca uzunluğu 125 km’dir. Genişliği yer yer değişmektedir. Keban baraj gölünde elektrik üretiminin yanı sıra su avcılığı yapılmakta ve balık üretimi de gerçekleştirilmektedir. Gölün etrafında Elazığ ve çevre illerin halkının faydalandığı eğlence ve mesire yerleri mevcuttur. Üzerinden feribotla Elazığ'ın Ağın, Tunceli'nin Pertek ve Çemişgezek ilçelerine geçiş yapılabilmektedir."Teşekkür ederek oradan ayrılır Çınar.Batık şehir olarakta bilinen Hazar Gölünün bulunduğu Sivrice'ye gider.Yaşlı bir amcaya rastlar.Amca ile sohbet eden Çınar Sivrice ve göl hakkında bilg alır.Yaşlı amca:"Doğu Anadolu Bölgesinin en önemli kentlerinden Elazığ’da yer alan Hazar Havzası zengin flora ve fauna özellikleri ile ön plana çıkmaktadır. Hazar Gölü, Türkiye’nin en derin göllerinden biri olup, 274,9 km²lik Göl havzası ve 78,8 km²lik su yüzeyine sahiptir. Hazar Gölü Önemli Doğa, Bitki, Kuş Alanı ve Uluslararası Öneme Sahip Sulak Alandır. Doğal güzelliklerin yanı sıra tarım ve turizm açısından da bölgede önemli bir yere sahiptir."Çınar, amcaya teşekkür ederek yaşadıklarını ve gördüklerini arkadaşlarına anlatmak üzere Elazığ'dan bir çedene kahvesi içerek ayrılır. Arkadaşlarına ikram etmek için yörenin lezzetleri olann ceviz ve üzümden yapılan  ORCİK ten  5 kg almayı da unutmaz.

-“Evlat burası Isparta ilinin meşhur lavanta köyü, Kuyucak Köyü” dedi. “Burda Haziran’dan başlayıp Ağustos’a kadar mis gibi lavanta kokuları büyüler insanları. Her yıl bu aylarda ziyaretçi akınına uğrar. İnsanlar bu mis gibi kokuyu içlerine çekmek, güzel manzarada hayallere dalmak ve lavantadan yapılan şifalı ilaçlardan almak için Bu güzel köye gelirler.”

-“Gerçekten manzara çok güzel ve her yer harika kokuyor. Neler yapılıyor lavantadan?” diye sordu Çınar. Yaşlı adam gülerek anlatmaya başladı:

-“ Lavanta balı, lavanta sabunu, lavanta çayı, lavanta yağı, lavanta suyu, lavanta kurusu ve bir sürü lavantalı yiyecekler yapılır. Al sende dene şu güzel kurabiyelerden” dedi. Çınar tam kurabiyeden bir ısırık almak üzereydi ki annesi içeriden seslendi:

-“Çınar, oğlum hadi kahvaltı hazır. Sana bir süprizim var. Isparta’ dan babanın arkadaşı bir koli göndermiş. İçinde lavantadan yapılan kurabiye bile var demiş.” Çınar hem şaşkın hem mutlu bir şekilde yatağından kalkmış ve koşarak annesinin yanına gitmiş. 

‘’Tabiki Osmanlı’nın son sarayı olan Dolmabahçe Sarayı!’’ diyerek sevinçle yola koyulur.

‘’İstanbul... İmparatorların ve padişahların daimi ikametgâhı olmuş bin yıllarca. Ve bu yüzden yüzyıllar boyunca bir sürü sarayı barındırmış bağrında. İşte bunların en yenisi, en batılısı da Dolmabahçe Sarayı’dır.’’ diye düşündü yolda ve ‘Dolmabahçe’ kelimesinin hikayesini hatırladı Çınar:

Bugünkü Dolmabahçe Kabataş ile Beşiktaş arasındaki bölgedir. Burası eskiden gemilerin de sığındığı geniş bir koymuş. Hatta İstanbul’un fethi öncesinde Osmanlı donanması da bu koya demir atmış. Zamanla derelerin getirdiği birikintiler ve bu bölgede akıntının olmaması nedeniyle iyice dolmuş ve bataklıkvari bir hâl almış. Bu körfez Sultan I. Ahmed ile  başlayarak çeşitli dönemlerde doldurulmuş ve padişahların Has Bahçe'si, Osmanlı sultanlarının da sayfiye mekanı olmuş. 

Çınar saraya vardığında dış kapıdan içeri sıra halinde giren bir öğrenci grubu görünce peşlerine takıldı. Birlikte merdivenlerden çıkarken bir rehber ağabeyin anlattıklarını dinlemeye ve onlarla birlikte gezmeye başladı:

‘’Buraya köşk ve kasırların yapılışı Sultan II. Ahmed ile başlamıştır. Hatta Sultan I. Mahmud, Dolmabahçe’yi çok sevmiş ve yaz aylarını hep burada geçirmiş. Sultan Abdülmecid tarafından 1850 – 1856 yılları arasında yıkılarak dönemin önemli mimarlarından Karabet ve Nikoğos Balyan tarafından yeniden yaptırılarak bugünkü son halini alan saray 110 bin metrekarelik bir alan üzerindedir ve üç bölümden oluşur: Mabeyn-i Hümâyûn (Selâmlık) devletin yönetim işleri, Harem-i Hümâyûn Padişah ve ailesinin özel yaşamı, bu iki bölümün arasındaki  Muayede Salonu (Tören Salonu) ise kimi önemli devlet törenleri için düzenlenmiş.

O döneme göre lüks sayılabilecek kalorifer sistemi, elektrik, telefon, vb gibi birçok yeni teknoloji ilk olarak burada uygulanmış. 45.000 metrekarelik döşeme alanı, 285 oda, 46 salon, 6 hamam ve 68 tuvaleti olan sarayda 4.454 metrekare halı serilidir.

Padişahın devlet işlerini yürüttüğü Mabeyn en önemli bölümdür. Girişteki Medhal Salon, üst kata çıkan Kristal Merdiven, elçilerin ağırlandığı Süfera Salonu ve padişahın huzuruna çıktıkları Kırmızı Oda çok gösterişlidir. Üst kattaki Zülvecheyn Salonu, padişahın Mabeyn’deki dairesine geçiş mekânıdır. Bu dairede mermerleri Mısır’dan getirilmiş bir hamam, çalışma odası ve salonlar vardır.

Harem ve Mabeyn arasındaki Muayede Salonu 2.000 metrekarelik alanı, 56 sütunu, 36 metre yüksekliğindeki kubbesi ve 4,5 tonluk İngiliz avizesiyle sarayın en yüksek tavanlı ve en görkemli bölümüdür. Bu salonun ısınması için bodrumundaki  tesislerden elde edilen sıcak hava sütun diplerinden içeri veriliyormuş. Bayram günlerinde Topkapı Sarayı’nda bulunan altın taht da bu salona getirilerek kurulur ve padişah bu tahtta devlet ileri gelenleriyle bayramlaşırmış.

En önemlisi de: Mustafa Kemal Atatürk  burayı ikametgâh olarak kullanmış, hastalığının ağır dönemini burada geçirmiş ve hayata burada veda etmiş. 

Dolmabahçe Sarayı’nın müzeleşmesi konusunda ilk girişimler Mustafa Kemal’den gelmiş. Ülkemizin ilk güzel sanatlar müzesi olan İstanbul Devlet Resim ve Heykel Müzesi Atatürk’ün emriyle 20 Eylül 1937’de Dolmabahçe Sarayı Veliahd Dairesi’nde açılmış. Ve Dolmabahçe bugün herkesin gezip görmesi gereken bir müzedir artık.’’ 

 ‘’Burayı gördüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum!’’ diye düşünen Çınar birden müthiş güzellikte bir ezan sesiyle kendine geldi. 

Bu ses ona İstanbul’a kadar gelmişken tarihi camilerden birini görmeden geçmemek gerektiğini işaret ediyordu sanki...

 Ali amca derin tarih bilgisiyle Koyunbabadan bahsetti.. ‘ Koyunbaba’nın asıl adı Seyit Ali’dir’. Dedi’ Peygamber soyundan geldiği ileri sürülür. Bursa’da çobanlık yaptığı sırada ağasıyla her iki kuzudan birini almak üzere anlaşır. Bir süre sonra kırk kuzusu olur. Bunları alarak Osmancık’a yerleşir. Her yirmi dört saatte bir melediğinden adı “Koyunbaba”kalır.Koyunbaba üzerine bir çok rivayetler vardır.de ve  bunlardan biri de ‘   diye sohbete devam eder..

‘Koyunbaba’nın üç köpeği vardır. Bunlara Kara Kadı, Sarı Kadı, Ala Kadı adını verir. Bağdat Kadısı Osmancık’tan geçerken bunu duyar ve padişaha şikayet eder. Padişah Koyunbabayı çağırır, köpeklerine neden böyle adlar koyduğunu sorar. Koyunbaba da: Kadılar haram helal bilmezler, benim köpeklerim bilir. İsterseniz deneyelim der. Padişah denemeye karar verir. Koyunbaba yirmisi helal, yirmisi haram kırk kap yemek getirilmesini ister. İstenenler getirilince köpekleri çağırır, yemekleri önlerine serer. Hayvanlar helal yemekleri yer, öbürlerine dokunmazlar .Padişah çok şaşırır. Koyunbaba’yı  mükafatlandırmak ister dileğini sorar. Koyunbaba: Hazineden bir şey istemem Sarıalan ile Saltukalan’ı köpeklerime yallık verirseniz yeter der. Dileği yerine getirilir . Koyunbaba kendisini padişaha şikayet eden kadıya şöyle bir bakar ve adam ölür. ‘der.Çınar çok etkilenmişti uzun süre sessiz kalarak kadıyı ,Kara Kadıyı ,Sarı Kadıyı  ve Ala Kadıyı düşündü… Babası Ali amcaya dönüp ‘Koyunbaba’yı ziyaret edebilir miyiz’ dedi.Sohbete dalan Ali Amca ‘çok sevinirim hep beraber ziyaret edelim’ der..’ Çok kısa bir yolumuz kaldı’ der ve türbeye varırlar.Türbe Osmancık’ın kuzeyinde şehre hakim bir tepe üzerindedir.Türbe sekizgen gövdeli üzeri piramidal bir gövdeyle örtülüdür .Bahçe giriş kapısında tekkenin Koyunbabaya ait olduğunu yazan bir mermer kitabe vardır. Türbenin kapısı beyaz ve siyah mermerden yapılmış İçerde Necmettin isimli bir  görevlizat  rehberlik etmek için yaklaşır .Beyaz ve siyahın Türk halk  kültüründe simge olduğundan bahseder. Koyunbaba bir çok yer gezdikten sonra İnegöl Dağına gelmiş ve beyaz bir taşı elinde top gibi oynayıp’’ Yarabbi taşın düştüğü yeri beni defne müyesser eyle’’ diye dua edermiş. Necmettin amcaya teşekkür ederek Koyunbabaya dualar ederek oradan ayrılırlar. Ali amca’ buraya kadar gelmişken Koyunbaba Köprüsünden de geçelim’ der...’’ Koyunbaba Köprüsüne ilişkin bir rivayet Fatih Sultan Mehmet Otlukbeli’ne giderken Koyunbaba’ya uğrar hayır duasını alır. Savaşta Uzun Hasan’ı yener. Dönüşte vezirini göndererek Koyunbaba’nın bir dileği olup olmadığını sordurur. Koyunbaba : “Eğer bir hayır yapmak istiyorsa, Kızılırmak üstüne köprü gerekir, onu yaptırsın, bir de kışlak ve yaylak yerlerimizi, koyunlarımızı vergiden bağışlasın ki, misafirlerimizi daha iyi ağırlayabilelim” der. İstekleri yerine getirilir. Ancak köprü yapılmadan Fatih vefat eder. Babasının ölüm haberini alan ll. Beyazıt Amasya’dan yola çıkar. Osmancık’a geldiğinde ırmak kıyısında sürüsünü yayan Koyunbaba’yı görür. Kendisini karşıya geçirmesini ister. Koyunbaba : “Olur ama bu ırmağa bir köprü yaptırırsan”der. Şehzade söz verir. Koyunbaba şehzadeye söz verir. Koyunbaba şehzadeye gözlerini kapamasını ve söylemeden açmamasının söyler. Şehzade denileni yapar. Gözlerini açtığında İstanbul’dadır. Koyunbaba yok olmuştur. ll. Beyazıt tahta geçtikten bir süre sonra rüyasında  Koyunbaba’yı görür. Koyunbaba köprüyü yaptırmasını istemektedir. Ertesi gece yine aynı düşü görür. Bunun üzerine gerekli araç-gereç ve ustalar Osmancık’a gönderilir ve köprünün yapımına başlanır. Koyunbaba’nın da geyiklerle köprüye taş taşıdığı söylenir. Köprünün yapımı sırasında dervişlerden biri Koyunbaba’ya ölünce nereye gömülmek istediğini sorar. O da “Bu taşın düştüğü yere” diyerek ağır bir taşı fırlatır. Öldüğünde II.Beyazıt onu taşın düştüğü yere gömdürür ve buraya bir türbe yaptırır. Dünya barışı için önemli bir sembol olan Koyunbaba Köprüsünden geçerler ve kocaman bir kaya  onları karşılar.Üzerinde dalgalanan bayrağımız Çınarın ilgisini çeker.Ali amca buranın Selçuklular döneminde yapılmış bir kale olduğunu söyler.Kandiber Kalesi iki kapılıdır ve İpek Yolu üzerinde olması sebebiyle önemli bir konuma  sahip olduğunu ,kaleye çıkartıp Çınarın merakını gidermeyi çok istediğini fakat kalenin restorasyon çalışmaları nedeniyle kapalı olduğunu söyler.Daha sonra Ali amcanın  birkaç tanıdığı  pirinç fabrikasına uğrarlar .Bataklıkta yetişen tek tahıl olan  pirincin soframıza gelene kadar ki aşamaları ilk ağızdan dinler Çınar.çeltiğin ekim ayı başında biçerdöverlerle hasadının yapıldığını ve bölgedeki çeltik kurutma makinelerinde kurutularak fabrikaya gelişini hayretle dinlerÇınar.. Ali amca işlerini halledebilmek için Çınardan ve ailesinden izin ister.Çınar’a bir küçük çuval pirinç armağan ederek vedalaşır....Gördükleri sıcaklık hoşgörü için Çınar ve ailesi de Ali amcaya çok teşekkür ederler..Ali amcanın  Çınar’a verdiği anlamlı hediyenin içinde daha da anlamlı olması bakımından , Çınar’ın okuması için bir kitap, kitabın içinde de  küçük bir zarf vardı… bakalım Çınar bunu ne zaman bulup okuyacak ,heyecanlanacak…

 

   “Evet Çınar bu yazıyı okuduğuna göre Topkapı Sarayı’nı gezmiş bulunuyorsun. Topkapı Sarayı’ndan sonra 6 padişahın ve ülkemizin kurucusu Atatürk’ün de yaşadığı ve vefat ettiği yeri gezmeye geldi sıra.”

Akşam babası neşeyle eve gelir.Hazırlanın üç gün sonra  Amasya’ya gidiyoruz der. Çınar heyecandan uyuyamaz.Ne de olsa doğduğu şehre ilk defa gidecektir.Acaba nasıl bir yerdi?

Sabah kalktıklarında kahvaltılarını yapıp alışverişe giderler. Oradaki kuzenlerine hediyeler alıp kendi eksiklerini tamamlarlar.

Nihayet beklenen gün gelir. Sabah erkenden yola çıkarlar. Bolu,Düzce,Tosya,Merzifon boyunca süren 667 km yolu 8 saatte geldiler.Saat 21.00 ve bu saatte Amasya bir başka güzeldir.

Amcalarının evleri Yeşilırmak nehrin kıyısındaydı. Ne de güzel akıyordu nazlı nazlı.Kuzeninin düğünü olduğu için dedeleri Ali amca da gelmişti Amasya’ya.Çok mutluydu Çınar.Dedesi yurt dışında yaşadığı için pek görüşme imkanları olmuyordu.

Birlikte yenen toyga çorbası,keşkek,galle ve çörekten sonra nefis bir semaver çayı günün yorgunluğunu almıştı.İçilen çayların arkasından gelen Amasya elması tadılmaya değerdi doğrusu.Yeme faslı son bulunca Ferhat ile Şirin efsanesini  anlatmak istiyorum sizlere,dedi Ali amca

       -Yaşasın!

       -Haydi anlat anlat!Anlatmaya başladı Ali amca:

     - Genç Ferhat, Amasya Sultanı Mehmene Banu’nun kız kardeşi Şirin’e tutulmuştur ilk gördüğünde. Yiğittir, delikanlıdır, söz dinlemezdir. Mesleği de nakkaşlıktır. Yani dönemim saray ve dini yapılarının duvar süslemelerini yapar. Onun süslediği saraylar için Şirin’e olan aşkından dolayı güzel oldukları söylenir.

Ferhat, zamanı geldiğinde Şirin’i istemeye gönderir ailesini. Mehmene Banu, Şirin’den önce görmüştür Ferhat’ı ve aşık olmuştur. Kız kardeşini de çok sever onun üzülmesini de istemez ama aşkı kardeş sevgisinden güçlüdür. Kız kardeşini vermek istemediği için, Ferhat’ın yapamayacağını düşündüğü bir şey ister. Der ki; “Şehir’e suyu getir, kızı vereyim”. Delikanlı hiç iki bir etmez, alır eline kazmasını, düşer yollara. Fakat suyu şehre yönlendirebileceği en uygun yer bugün Şahinkayası olarak bilinen yerdir ve çok da uzaktadır.

Ferhat yine de gider ve vurur kazmayı. Kayalar kırılır, ufalanır. Taş taş üstünde bırakmaz Ferhat. Koca dağı yararak ilerler. Zamanla yol verir dağ, suya. Bu durumu öğrenen Mehmene Banu, bir cadı buldurur ve ondan Ferhat’ı durdurmasını ister. Cadı düşünür taşınır ve bir yolunu bulur. Gider genç delikanlının yanına. Kazmasını kayalara vurmakta olan Ferhat’a seslenir; “Ne vurursun kayalara böyle hırsla.. Şirin’in öldü, bak sana helvasını getirdim”

O anda aşk ateşiyle yanıp kavrulan Ferhat, beyninden vurulmuşa döner, “Şirin yoksa bu dünyada yaşamak bana haramdır” der ve kazmasını fırlatır göğe doğru. Kazma da döner gelir, düşer Ferhat’ın başına. Son nefesini veren gencin bedeni, şehre getirmeye çalıştığı sularla birlikte dökülür kayalıklardan.
Bunu duyan Şirin de gelir kayalıklara. Bakar ki sevdiğinin bedeni suyun içinde cansız yatıyor. O da atar kendini kayalıklardan. Uzanır, yatar Ferhat’ın yanına.

Su şehre gelmiştir ama iki seven yoktur artık. Ahali iki sevdalının bedenlerini yanyana mezarlara gömer. Rivayet odur ki, her mevsim 2 mezarda da 1’er gül açar bütün ihtişamıyla. Ama 2 mezar arasında da bir kara çalı çıkarmış sevenleri ayırmak için…
Bu acıklı efsanenin yaşandığı yerleri, Ferhat Dağı’nı, iki cansız bedeni taşımış olan Yeşilırmak’ı görmek Ferhat ve Şirin kardeşleri çok etkilemişti. İstanbul’a döndüklerinde bu efsaneyi mutlaka öğretmenlerine ve sınıf arkadaşlarına anlatmalıyım düşüncesiyle uykuya dalmıştı bile.  Rüyasında, sevdiği yiyeceklerle kaplı küçük küçük renkli birşeyler vardı avucunda. Birden uyandı.Avucuna baktı boştu. Hemen bilgisayarından araştırdı . Nihayet bulmuştu. "Dış kabuğu çıkarıldıktan sonra fırında kavrulup eğlencelik olarak yenilen nohut." diğer adıyla LEBLEBİ.Annesi bir gün önce Çınar'a hafta sonu nereye gitmek istediğini sormuştu. İşte cevabı: ÇORUM

  Mersin’de yaşayan krallardan biri, bir kız çocuğu olsun diye gece gündüz Tanrıya yalvarmaktadır. Sonunda kralın dileği yerine gelir ve bir kız çocuğu olur. Kız büyüdükçe güzelleşir, yaptığı iyilik ve yardımlar ile herkesin sevgisini kazanır.

  Günlerden bir gün kente bir falcı gelir. Kral falcıyı sarayına çağırtır ve kızının geleceği hakkında falcıdan bilgi ister. Falcı kızın eline bakınca birden irkilir lakin bir şey söylemek istemez. Kötü bir şey olduğunu sezen Kral falcıya söylemesini emreder.

“Yüce Kralım, kızınızı zehirli bir yılan sokacak ve ölecektir. Bu kadere hiç bir şey engel olmayacak. Kral olsanız da bu kaderin önüne geçemeyeceksiniz.” der. 

    Kral, çareler arar, hiç kimseye de bir şey söylemez. Çare olarak Mersin’e 60 km. uzaklıkta bulunan ve kıyıya yakın bir küçük ada üzerine beyaz taşlardan kale yaptırır, kızını buraya kapatır. Olanlardan habersiz olan  güzel  kız üzülmekte, günden güne eriyip gitmektedir. Günün birinde saraydan yiyecekler ile gönderilen üzüm sepetinden çıkan yılan kızı sokar ve kralın kızı ölür. Bütün şehir büyük bir hüzne boğulur.

   Kral anlar ki kral da olsa kaderin önüne geçemez.

     Çınar o anda dalgaların sesiyle irkilir ve kendine gelir. Gözlerinden akan yaşları siler. etrafına bakınır kimseler kalmamıştır. Ve yolculuğuna bakalım nereden devam eder.

 

 

Kayseri’ye adım adım yaklaşırken asırlardır bütün heybeti ve azametiyle dimdik ayakta duran, her ne kadar yüzü buz gibi soğuk olsa da eteklerinden tutunduğunuz zaman sizi sımsıcak ısıtan Erciyes dağı karşılamıştı. Dedem anlatırdı, askerliğini orada yapmış Kayserililer gün olur Erciyes’in kara bulutlarıyla hüzünlenir, gün olur yağmurlarıyla gözleri nemlenir, gün olur ayazıyla içi serinlermiş insanın. Hele bir de kayak zevkiniz varsa bir tutku olurmuş Erciyes sizin için. Tabi biraz bencilmiş o heybetli dağ zirvesini kolay kolay kimseyle paylaşmazmış. Ama yine de zirvesine gözünüzü dikerseniz “yok” da demezmiş size. Olur da zirvesine çıkıp da şöyle bir okursanız Kayseri’yi gördüğünüz her güzellik, her manzara, her tarihi cami, her anıt, her müze yavaş yavaş sırrını açmaya başlarmış insana. 

İşte her gelişimde bana bir birinden farklı güzellikler yaşatan Kayseri’nin gezilecek birkaç yeri, tavsiye ederim.

İlk günün ışıklarıyla Ali Dağı Yer Altı Şehri gezmeye başlamıştı Çınar.

Yavaş yavaş şehir meydanına gelince ilk önce Gevher Nesibe Şifahanesi (Tıp Müzesi) Türk tarihinin ilk akıl hastanesini nefesini tutarak gezmişti.  Derken Alaeddin Keykubat’ın hanımı Hunat Hatun tarafından yaptırılan Hunat Hatun Külliyesinde de birkaç saat geçirdikten sonra Sahabiye Medresesi, Kayseri Kalesi derken kendini mantılardan ve pastırmalardan donatılmış bir kuş sütünün eksik olduğu ziyafet masasında bulur kendini. Yemekten sonraki planı ise yarın ki gezisinin planını yapmaktı. 

Ertesi güne Sultan Sazlığı ile başladı Çınar gezisine, Dev Ali Türbesi, Kapuzbaşı Şelalesi derken yine bir nefeste akşamı etmişti. ….

 

O sabah cinar horoz sesi ile uyandı. Çünkü ailesi ile köylerine gelmişlerdi. Çınar hemen yatağından  kalktı elini yüzünü yıkadı ve kahvaltı için aşağıya indi. Annesi ve babaannesi kahvaltı hazırlıyorlardı. Çınarda annesine yardım edip sofrayı hazırladılar. Hep birlikte kahvaltı yaparken amcasının oğlu mehmet geldi. Mehmet “ cinar hadi gezelim”  dedi. Çınar ve mehmet dışarı çıktılar. Bir süre yürüdükten sonra tahıl ambarlarının  olduğu meydana gelmişlerdi. Çınar “mehmet hala buraya tahıl koyuyorlar mi dedi. Mehmette" çok eskiden koyuyorlarmış, artık koymuyorlar” demis. Mehmet “ cinar sana babanın doğduğu şehri gezdirmemi ister misin demis. Çınar büyük bi sevinçle eveeeeeeet demis. Mehmet, babasi ve cinar arabaya binip yolculuga baslamislar. Yol uzerinde manazan magarasini goren cinar cok sasirmis. Cok buyuk ve yüksek olduğu için cinar oraya çıkmak istememiş. Taşlardan yapılmış bir sürü bölümün olduğu binbir kiliseye gelmişler. Biraz daha gittikten sonra karşılarına birer ikişer atlar çıkmaya başlamış. Mehmet “ cinar burası karadağ, O gordugun atlar da yilki atlari.osmanlı devletinde yaşlanan atlar buraya getirilir ve doğa ya birakilirmiş. O zamandan bu zamana yilki atları burada yaşar” Demis. Atları seyrederken çınarın karnından sesler gelmeye başlamış. Amcası ve mehmet bu sesi duyunca çok gülmüşler. Amcası hadi bakalim çocuklar gidiyoruz birinin karnı çok acikmis demis. Hep birlikte arabaya binip bir evin önünde kadar gelmişler. Çınar “mehmet burası neresi” demis. Mehmet “ burası benim annanemin evi demis. Kapıyı calmislar ve kapiyi yaşlı sevimli bir nine açmış. Mehmet nineeeee diye boynuna sarilmis. Mehmet  nine bu benim kuzenim cinar cok acikmis. Bizde senin o güzel yemeğini yemezdi için çınarı buraya getirdik demis. Ninesi de hemen mutfağa gitmis ve yemeği hazırlamaya başlamış. Çınar hımmmm mis gibi kokular gelmeye başladı. Ne yemeği bu demis. Mehmette  bu bizim yöresel yemeğimiz arabası demis. Ninesi az sonra yemeği hazırlayıp getirmiş . Mehmet bu hamur kaşığına alıp çorbadan alacaksın demis. Çınar hemen biraz hamur alıp çorbasına daldırmış kaşığı. Bu yemek çınarın çok hoşuna gitmis. Çorbasını bitirmiş hemencecik. Ellerine sağlık ninecim demis. Çocuklar nine ile vedalaşıp arabaya binmişler. Babası bu defa kocaman bi cinar ağacının yanında getirmiş çocukları. Burası aktekke camı. Cok eski bi cami. Içinde de hz. Mevlananın annesi ve çocuklarının  mezarı var demis. Çınar ve mehmet camiye girip camiyi de incelemişler. Caminin bahçesine çıkmışlar. Az ileride ki yer cinarin dikkatini çekmiş. Orası neresi demis. Mehmette hafi gel gidelim  demis. Hep birlikte yürümüşler ve büyük bir kapının önüne gelmişler. Mehmet “ cinar burası hatuniye medresesi, osmanlı devleti zamanında  burası bi okulmus insanlar buraya gelir ve ilim öğrenirlermiş demis. Ne kadar güzel değil mi cinar demis. Çınarın sesini duyamayınca mehmet çınarı aramaya başlamış. Bi baksa ki cinar bi sandalyenin üzerinde uyuyakalmış. Amcası çınarı kucaklamış ve köye doğru yıla çıkmışlar. Eve gelmişler amcası tam çınarı kucaklayacakken cinar gözlerini açmış aaaaa buraya ne zaman geldik demis. Mehmet sen o kadar yoruldun ki gezi sırasında uyuyakaldin  bizde seni uyandırmamak için eve getirdik demis. Çınar karamanda ne kadar güzel tarihi yerlerimiz olduğunu öğrendim çok teşekkür 

O sabah Çınar horoz sesi ile uyandı. Çünkü ailesi ile köylerine gelmişlerdi. Çınar hemen yatağından  kalktı elini yüzünü yıkadı ve kahvaltı için aşağıya indi. Annesi ve babaannesi kahvaltı hazırlıyorlardı. Çınarda annesine yardım edip sofrayı hazırladılar. Hep birlikte kahvaltı yaparken amcasının oğlu mehmet geldi. Mehmet “ cinar hadi gezelim”  dedi. Çınar ve mehmet dışarı çıktılar. Bir süre yürüdükten sonra tahıl ambarlarının  olduğu meydana gelmişlerdi. Çınar “mehmet hala buraya tahıl koyuyorlar mi dedi. Mehmette" çok eskiden koyuyorlarmış, artık koymuyorlar” demis. Mehmet “ cinar sana babanın doğduğu şehri gezdirmemi ister misin demis. Çınar büyük bi sevinçle eveeeeeeet demis. Mehmet, babasi ve cinar arabaya binip yolculuga baslamislar. Yol uzerinde manazan magarasini goren cinar cok sasirmis. Cok buyuk ve yüksek olduğu için cinar oraya çıkmak istememiş. Taşlardan yapılmış bir sürü bölümün olduğu binbir kiliseye gelmişler. Biraz daha gittikten sonra karşılarına birer ikişer atlar çıkmaya başlamış. Mehmet “ cinar burası karadağ, O gordugun atlar da yilki atlari.osmanlı devletinde yaşlanan atlar buraya getirilir ve doğa ya birakilirmiş. O zamandan bu zamana yilki atları burada yaşar” Demis. Atları seyrederken çınarın karnından sesler gelmeye başlamış. Amcası ve mehmet bu sesi duyunca çok gülmüşler. Amcası hadi bakalim çocuklar gidiyoruz birinin karnı çok acikmis demis. Hep birlikte arabaya binip bir evin önünde kadar gelmişler. Çınar “mehmet burası neresi” demis. Mehmet “ burası benim annanemin evi demis. Kapıyı calmislar ve kapiyi yaşlı sevimli bir nine açmış. Mehmet nineeeee diye boynuna sarilmis. Mehmet  nine bu benim kuzenim cinar cok acikmis. Bizde senin o güzel yemeğini yemezdi için çınarı buraya getirdik demis. Ninesi de hemen mutfağa gitmis ve yemeği hazırlamaya başlamış. Çınar hımmmm mis gibi kokular gelmeye başladı. Ne yemeği bu demis. Mehmette  bu bizim yöresel yemeğimiz arabası demis. Ninesi az sonra yemeği hazırlayıp getirmiş . Mehmet bu hamur kaşığına alıp çorbadan alacaksın demis. Çınar hemen biraz hamur alıp çorbasına daldırmış kaşığı. Bu yemek çınarın çok hoşuna gitmis. Çorbasını bitirmiş hemencecik. Ellerine sağlık ninecim demis. Çocuklar nine ile vedalaşıp arabaya binmişler. Babası bu defa kocaman bi cinar ağacının yanında getirmiş çocukları. Burası aktekke camı. Cok eski bi cami. Içinde de hz. Mevlananın annesi ve çocuklarının  mezarı var demis. Çınar ve mehmet camiye girip camiyi de incelemişler. Caminin bahçesine çıkmışlar. Az ileride ki yer cinarin dikkatini çekmiş. Orası neresi demis. Mehmette hafi gel gidelim  demis. Hep birlikte yürümüşler ve büyük bir kapının önüne gelmişler. Mehmet “ cinar burası hatuniye medresesi, osmanlı devleti zamanında  burası bi okulmus insanlar buraya gelir ve ilim öğrenirlermiş demis. Ne kadar güzel değil mi cinar demis. Çınarın sesini duyamayınca mehmet çınarı aramaya başlamış. Bi baksa ki cinar bi sandalyenin üzerinde uyuyakalmış. Amcası çınarı kucaklamış ve köye doğru yıla çıkmışlar. Eve gelmişler amcası tam çınarı kucaklayacakken cinar gözlerini açmış aaaaa buraya ne zaman geldik demis. Mehmet sen o kadar yoruldun ki gezi sırasında uyuyakaldin  bizde seni uyandırmamak için eve getirdik demis. Çınar karamanda ne kadar güzel tarihi yerlerimiz olduğunu öğrendim çok teşekkür ederim demis.