9 jaar lang maakte ik deel uit van het fantastische team van trajectbegeleiders. Sinds maart vorig jaar ben ik teamverantwoordelijke bij het topteam trajectbepaling. Mijn persoonlijke missie bij Atlas? De samenwerking tussen trajectbepalers en trajectbegeleiders versterken en zien groeien en bloeien. ❤️

20 jaar geleden verhuisde ik met mijn Deense man naar België. Samen hebben we 2 tienerzonen en een pluizig 🐶 dat momenteel als enige nog altijd dolblij is om tijd met ons door te brengen. 😉

In mijn vrije tijd laad ik op aan de zee, in de bergen, of gewoon chillen in de zon op mijn terras. ☀️

Aan allen die aanwezig zijn, proficiat. Aan allen die niet aanwezig zijn, ook proficiat. Ik neem aan dat de meesten mij ondertussen al wel kennen, maar aangezien we onszelf moeten voorstellen, wil ik wel een poging doen om te vertellen wie ik ben. Ik ben Hayat Amyay en ondertussen bijna 5 jaar teamverantwoordelijke binnen trajectbegeleiding. Intussen ben ik ook al 10 jaar in dienst bij atlas en heb ik een achtergrond als trajectbegeleidster. Zoals je ziet, ligt mijn hart écht bij trajectbegeleiding.  Ik ben als teamverantwoordelijke gezegend met een fantastisch team dat ik mag ondersteunen en aansturen. Een team trajectbegeleiders waar ik heel veel van ontvang, leer en waar ik voldoening van krijg. Mensen die de atlaswaarden ademen. Dat is niet zo vanzelfsprekend en dat koester ik iedere dag.  Ondersteunen, coachen, verdiepende gesprekken voeren is mijn voeding en ook al lijk ik niet altijd even sociaal, ik ben écht wel graag bezig met mensen 😊. Ik heb een heel grote liefde voor katten, koffie, matcha’s, wandelen, reizen en humor. Ik zet mezelf niet zo graag vast als het om expertise gaat want ik geloof erin dat iedereen meerdere kwaliteiten heeft, de een al wat meer dan de ander uiteraard. Zo ben ik bijvoorbeeld heel graag bezig met het welzijn van de mens, maar daarnaast verdiep ik mezelf ook graag in technische zaken zoals JCC, Connect/Allis, planning en nog zoveel meer… Fotograaf: Johan Ruysseveldt

Ik ben Veerle, trotse coördinator van het geweldige team TBP 😍. Ik startte in 2009 als student covaar bij HvN, na een omweggetje startte ik daar als intaker en bij de inkanteling van HvN in Atlas werd ik meteen coördinator van "topteam TBP". Ook de regie NT2 zit in mijn takenpakket (bv. aanvragen van klassen bij de CVO), en samen met Wing, Ilaria en Eva ben ik verantwoordelijk voor alles wat met NT2 Richtgraad 1 te maken heeft.

Ik ben mama van drie "Belgicaantjes" 🌮: mijn man heeft Mexicaans bloed en samen hebben we twee zonen: Rafa en Leon en een dochtertje: Lou. Ik ben binnen ons team gekend als één van de grote snoepers: met overschotjes kunnen collega's altijd naar mij komen 🍰. (Verse) sapjes, en zeker op het strand, tussen de dieren, vind ik ook zalig 🍹

In mijn vrije tijd zit ik graag met mijn handen in de klei. Naast keramiek is ook wandelen en lezen de ultieme ontspanning voor mij. Mijn hart ligt in Latijns-Amerika. Ik ging op uitwisseling in Argentinië en mijn partner is afkomstig uit Mexico. Ik probeer de Latijns-Amerikaanse manier van leven als 'tegengif' te gebruiken tegen de gejaagdheid die de Vlaamse samenleving vaak kenmerkt, al lukt dat zeker niet altijd (hallo, Allis!).

Ohja, ik kan uren praten over katten. Heb je een kattenweetje? Let me know!

Ik ben de tel kwijt hoelang ik al verantwoordelijk ben voor trajectbegeleiding. Heel wat jaren dus... Ik ben heel trots op wat het team trajectbegeleiders, teamverantwoordelijken en staf TB doet en betekent voor de inburgeraar. Ik kan echt genieten van verhalen van inburgeraars die vertellen hoe belangrijk hun trajectbegeleider is geweest voor hun toekomst in Vlaanderen. En toch ook straf dat sommige trajectbegeleiders een collega als begeleider hadden toen ze hun inburgeringstraject in Atlas volgden.

Soms vragen mensen waarom ik zo weinig van job ben veranderd. Dan zeg ik altijd dat dat niet nodig was omdat de job zelf qua inhoud vaak is veranderd en omdat ik nog elke dag bijleer.

Als het niet te koud is, niet te veel regent en niet te donker is, kom ik met de elektrische fiets van mijn huis in Mechelen naar Antwerpen. Op de fiets krijg ik de beste ideeën.

In mijn vrije tijd geniet ik van tijd doorbrengen met familie en vrienden. Ik heb al heel wat hobby's gehad. Mijn huidige passie is Koreaans leren. Ik hoop binnen een paar weken mijn A2 'hangoego' (= Koreaans in het Koreaans) te behalen.

Ik werd dit jaar, door mijn leidinggevende, vergeleken met Pippi Langkous. Hier ben ik best trots op. Een beetje stoer (niet echt), ondeugend(echt wel), eigenwijs (zeer zeker), levenslustig (niet voor ik koffie heb gedronken) en met een grote fantasie (realiteit is overroepen). In mijn fantasie kan ik ook een paard optillen. :-) Ik neem mijn werk heel serieus en zet mij graag in voor onze dienstverlening. Al doe ik dat het liefst met zoveel mogelijk humor (en niet altijd goede). Ik ben in Atlas gestart in november 2014 en ik heb mij nog geen seconde verveeld. Elke dag wandel ik naar Atlas met heel veel goesting om er terug in te vliegen.

Ik ben getrouwd met mijn man. Vorig jaar vierden we ons 30 jaar samen zijn. We reizen zoveel mogelijk. We lezen graag boeken. Je kan ons soms vinden in de Zoo op een bankje met koffie en een boek. Spreek mij niet aan over film of fotografie want dan ben ik niet meer te stoppen.

Buiten het werk ben ik een trotse vader, een levensgenieter en een reislustige ziel die blijft dromen van een inclusieve wereld zonder grenzen of vooroordelen, en waar iedereen telt ongeacht afkomst, taal...

Ik geloof ook dat echte verandering begint bij verbinding, iets wat je actief moet zoeken en waarvoor je open moet durven staan. Laat ons van de trefdag een moment van verbinding maken!

Ik ben Hüseyin, recent 32 jaar geworden en ondertussen al enkele jaren een van de teamverantwoordelijken van TBP, samen met Maria en Merel. Ik ben midden in de coronacrisis gestart bij atlas (ondertussen bijna vijf jaar geleden :o) en heb in korte tijd verschillende rollen uitgeoefend binnen TBP.

Een grote incentive bij mijn sollicitatie destijds was de rijke diversiteit en inclusie binnen Atlas. Dat is iets wat ik hoog in het vaandel draag en probeer te integreren in verschillende aspecten van mijn leven en professionele context. Maria schrijft over haar persoonlijke missie binnen atlas, wat ik enorm mooi vind en wat me aan het denken zet over de mijne: het in vraag stellen, uitdagen, provoceren en bevorderen van diversiteit en inclusie binnen de organisatie – binnen de beperkte invloed die ik heb. Vaak gaat het om het planten van heel kleine zaadjes.

Mijn roots liggen onder de groene theeheuvels van een stadje in het noordoosten van Turkije, genaamd Rize (niet ver van de grens met Georgië).

Ik ben opgegroeid met een moeder met groene vingers en een vader die technisch sterk is. Het lijkt erop dat beide skills een generatie hebben overgeslagen. Waar ik wél goed in ben – en ook veel nood aan heb – is beweging, in de brede zin van het woord. Ik zoek dat dagelijks op via onder andere yoga, paaldansen, gym, het nachtleven (klinkt zo omineus), etc.

Ook ben ik iemand die graag wordt uitgedaagd, veel mentale prikkels nodig heeft en daardoor een breed interesseveld heeft. Momenteel leer ik zelfstandig gitaar spelen en zingen, spreek ik wekelijks gebrekkig Spaans met enkele vrienden, en ben ik op een levenslange spirituele zoektocht.

Con mucho amor,
Hüs

Zoals eerder aangekondigd, komen we op donderdag 5 juni samen voor het trefmoment trajectbepaling – trajectbegeleiding. 🎉

We kijken ernaar uit om er samen een fijne en verbindende namiddag van te maken!

Als je zin hebt: stel jezelf ook kort voor in de Padlet. Dat mag in tekst, een leuke foto of iets creatiefs – wat jij fijn vindt. Het is volledig vrijblijvend, maar zeker leuk om te lezen voor de trefdag. 😊

📱 Vergeet je smartphone niet én breng een flinke portie goed humeur mee! 🤩

Tot dan! 🎈

Groetjes
De LG’en TBP en TB

combinatie van senior en junior TBP ^^

·       Een goede feedbackactie kan meer zijn dan enkel een neergeschreven boodschap. Soms kan je gewoon niet alles schrijven in een feedbackactie. In sommige gevallen is het beter om ook met elkaar te spreken. Dit kan face to face. Dit kan in een videocall. Of een telefoongesprek.

·       Fouten worden gemaakt. Iedereen beseft goed dat ieder van ons fouten maakt. En ja, soms ergeren we ons aan fouten. De drukte van de agenda. Vele taken. Achterstand. Hierdoor ontstaat soms ergernis. Niet naar de collega’s persoonlijk. En dit vanuit beide teams.

·       Een TBp waardeert hard om een kleine reactie te krijgen op de feedbackactie. Een hartje kan al een dag helemaal opfleuren.  

·       Feedback is zeker welkom. Van een TBp naar een TB. Van een TB naar een TBp. We kunnen veel leren van elkaar. Iedereen was het erover eens dat de feedback gebracht moet worden op een verbindende manier.

·       We doen allemaal ons best. We gaan er elke dag voor. Laten we elkaar ook ondersteunen hierin. We doen gewoon ons best en dat is goed genoeg.

·       Een oproep aan de organisatie: investeer in een goede en gezellige gemeenschappelijke refter. Informele contacten, op een mooie gezellige plek met lekker eter, zorgen ook voor een betere samenwerking!

-            Moeilijke gesprekken: Coachen moet langs twee kanten komen. Als de klant uiteindelijk echt niet wil (tekenen, instappen, …) moeten we een moeilijk, maar duidelijk gesprek voeren met feiten als “sanctionering”. Voor veel collega’s is dat niet het favoriete soort gesprek, dit geldt zowel voor TBP als voor TB en in beide teams komt dit gesprekken helaas voor.

-            Wereld en politiek: we gaan door een moeilijke periode op gebied van (wereld)politiek en dat is te voelen in onze klantwerking. Gelukkig kunnen we bij elkaar terecht voor tips of gewoon een goede babbel.

-            Allis: nu we registreren in Allis en het systeem nog niet zo goed meewerkt, is het nog moeilijker om up-to-date te blijven van elkaars werking en afspraken. Dat een collega iets niet heeft ingevuld of niet heeft gedaan, wil niet zeggen dat die collega niet goed of hard gewerkt heeft. Misschien is er wéér iets veranderd? Of misschien is de knop gewoon verdwenen? Of misschien was de info-overload eventjes te veel. Zeker in deze periode is begrip, vertrouwen en open feedback super belangrijk! En als het eens wel helemaal correct en vlot gaat in een dossier, kunnen we extra trots zijn op elkaar! 🙌

• Grenzen stellen is belangrijk: Als een cliënt ontevreden is over dienstverlening, moeten we aanvaarden dat de cliënt dit uit. Maar: we verwachten wel dat de cliënt dit op een respectvolle manier uit. Trek dus zeker de lijn bij bv. verbale agressie of onrespectvol gedrag of uitspraken.

• Als een cliënt te diep in de emotie zit, is het moeilijk om nog een redelijk gesprek te voeren. Soms is het beter om het gesprek te stoppen en een nieuwe afspraak te maken.

• Begrip tonen helpt.

• Als je met een iets vastere doelgroep werkt, ken je de uitdagingen beter, wat kan helpen.

• Neem de verantwoordelijkheid van de keuzes van de klant niet op jou! Wijs de klant op de keuzes die hij/zij/hen heeft. Soms is de boodschap: "je bent verplicht om dit te doen volgens de wetgeving. De keuze is aan jou: de wetgeving volgen, of in sanctionering komen."

• Elke klant is anders, en aanpak die het beste werkt voor 1 klant bestaat niet. TBp heeft een eenmalig contact, een TB kan meer op maat werken en de opgebouwde vertrouwensrelatie kan soms helpen om door de weerstand te geraken, bij de ene klant vragen de dingen meer tijd dan bij de ander.

• Zowel Tbers als TBpers vinden het moeilijker als er weerstand komt bij een regel waar je zelf niet achter staat (bv. verplicht je kind naar de KO brengen op jonge leeftijd). Ook hier mag je begrip tonen, om dan ook aan te geven dat het nu eenmaal de regelgeving is...

=>solo spelen

=>antwoorden onmiddellijk te zien

=> geen login nodig