2) Ik laat de student eerst uitgebreid zelf een probleem uitleggen en vat het vervolgens samen met de vraag of ik het goed heb begrepen.

3) In het begin van de inhoudelijke discussie leg ik de nadruk op het divergeren: welke opties zijn allemaal denkbaar? Pas daarna op het convergeren: met welke oplossing voelt zich de student het meest op zijn gemak?

4) Ik eindig met de vraag, of het doel van het gesprek bereikt is. Dus of de student bijvoorbeeld een antwoord heeft op een vraag, een conclusie kan trekken of genoeg tools/informatie heeft om een weloverwogen keuze te maken. Ook kijken we samen of een vervolgafspraak nodig is.

In een gesprek begin ik nu bijvoorbeeld vaak zelf over verschillende opties, om een probleem op te lossen. Vervolgens vraag ik de student of zij/hij nog andere opties in gedachte heeft en welke richting hem/haar het meest aanspreekt. Daarna voeren we daarover discussie.

In het vervolg wil ik de student in zo een situatie vooral met het stellen van open vragen motiveren om zelf met verschillende opties te komen en deze antworden alleen hier en daar aanvullen ("Ik hoor je twijfelen, of optie XY gaat lukken, klopt dat? Welke andere strategie is mogelijk?" of "Wat heeft je tot nu toe belemmert om dit te proberen?")

2) Ik wil de student navragend confronteren met discrepanties die ik bemerk en haar/hem zo de mogelijkheid te geven om er zelf op te reageren, voor ik het zelf invul. Ik denk namelijk dat ik zelf vaak al een analyse van de discrepantie presenteer.

Bewust ingezet, communiceer je hoge verwachtingen door

1) het geven van kort feedback, met de nadruk op de poitieve punten, bijvoorbeel over de vooruitgang

2) het stellen van open vragen, die de student aan het denken zetten over de inhoud, hun leerstrategieen en emotie

3) terughoudendheid bij het geven van instructies, zo dat de student gestimuleerd word om zelf na te denken.

4) vriendelijkheid en aandacht

2.       Ik leg de focus tijdens de LA-gesprekken op wat er goed gaat en gebruik dit als kapstok om samen met de student positief te kijken naar wat nog wat minder goed gaat. Hiermee probeer ik te laten zien aan de student dat ik positieve verwachtingen van ze heb en ze zelf in te laten zien dat het niet betekent dat ze niet competent genoeg zijn wanneer een onderdeel minder goed gaat.

3.       Ik heb de cursus studentbegeleiding gevolgd en daar veel geoefend met actief luisteren, samenvatten en doorvragen. Het is voor mij soms nog steeds een uitdaging om niet direct met een oplossing te willen komen, maar rustiger de  tijd te nemen om open vragen te stellen om de student zelf tot inzicht te laten komen. Hierbij maak ik gebruik van de voorbeeldvragen die in h. 2 van de theorie aan bod komen.

2.       Zoals ik in mijn vorige stukje al schreef, probeer ik in mijn LA-gesprekken de focus te leggen op wat er al goed gaat en dit als kapstok te gebruiken om samen met de student positief te kijken naar wat nog wat minder goed gaat. Hiermee probeer ik te laten zien aan de student dat ik hoge verwachtingen van ze heb.

Pygmalion effect is moeilijk fenomeen, in sport gebeurd het ook vaak. Die ene speler die beter is, ga je meteen ook zo behandelen, en die andere speler die minder goed is, benader je ook zo op die manier. Ik ben me hier erg bewust van.

Ook in het verloop van een gesprek is de fasering essentieel, als vooraf de structuur of aard van het gesprek niet door mij is duidelijk gemaakt dan loopt het gesprek niet soepel. Dit heeft ook te maken met de drie dimensie van gesprekken; relatie, inhoud en procedure.

Ten slotte, als psycholoog, ben ik opgeleid met gespreksvaardigheden. Het actief luisteren en de juiste vragen stellen is key voor een comfortabel gesprek.

Ruimte voor ontwikkeling:

1. Hoge verwachtingen neerleggen bij de student.

2. Niet te snel hulp bieden op inhoud. Juist de vraag stellen en daarna stil blijven.

3. Coachende vragen stellen. Ik heb een paar goede vragen die ik stel, maar ik merk dat ik behoefte heb aan een groter repetoir.

4. Vaker structureren. Te veel vrijheid geven aan studenten is geen vrijheid.

5. Meer actief bewustzijn van de twaalf interventiemogelijkheden van sterk structurerend tot weinig structurerend.

Fasering van gesprekken:

Er wordt tijdens coachingsessies een roulerende gespreksleider gekozen door de studenten. De rol van de gespreksleider en de taken is vooraf met de groep besproken en afgestemd. Deze brengt structuur aan, verzamelt agendapunten, houdt de tijd in de gaten, laat iedereen aan het woord komen, voorkomt te ver afdwalen, houdt een To do lijst bij en waar nodig verdeelt taken en stelt deadlines. Als coach neem ik een meer passieve rol aan en laat ik de studenten meer elkaars vragen beantwoorden.

Actief luisteren en vragen stellen:

Tijdens deze gesprekken doe ik aan actief luisteren en focus ik op het aanmoedigen en parafraseren van wat de studenten zeggen. Vaak vraag ik extra toelichting of een voorbeeld om dingen duidelijker te maken.

Ook vraag ik veel Hoe en Wat en wanneer vragen en probeer ik zoveel mogelijk vragen terug de groep in te slingeren. Voorbeeldvragen zijn :

Wat heb je nu nodig om deze keuze te gaan maken?

Wat zou een volgende stap zijn die je verder zou helpen in je proces?

Hoe ga je dit realiseren?

Hoe kun je aan de die benodigde informatie komen?

Hoe zou je dat kunnen onderzoeken?

Wanneer ga je dit precies doen en hoeveel tijd heb je daar voor nodig?

Waar zou je deze informatie kunnen vinden?

Wat is het doel van...

Wat is je hulpvraag?

Confronteren:

Studenten elkaars werk laten beoordelen aan de hand van de rubric en dit bespreken. Focus op de vragen: Wat gaat er al goed en wat kan er beter?

Vragen stellen zoals: Wat hebben we vorige keer besproken? Hoe zie ik dat dit gelukt is/waar zie ik onze afspraak in terug.

Hoe merken studenten dat ik hoge verwachtingen van ze heb?

Ik weet heel eerlijk gezegd niet hoe ik deze vraag moet beantwoorden.

-          Toen ik net startte als leraar nam ik heel snel over en deed ik de dingen voor. Tegenwoordig probeer ik de student te prikkelen om zelf op onderzoek uit te gaan. Ik geef handvatten waar de student informatie kan vinden en ik probeer de student de koppelingen met de andere vakken te laten zien om zo de vraag op te lossen.

-          Ik probeer studenten te motiveren om niet alleen de opdracht op te lossen maar ook in te laten zien dat er meerdere wegen mogelijk zijn en deze wegen ook te onderzoeken.

-          Als ik feedback geef op een verslag dan begin ik altijd met dingen die ik goed vind waarna ik de dingen die voor verbetering vatbaar zijn benoem en uitleg dat een verslag in ons vakgebied vaak het visitekaartje naar de opdrachtgever is.

Ik merk wel dat ik nog regelmatig te veel doe of teveel dingen voor zeg of voor doe.    

Dan ga ik vervolgens een actualiteit bespreken, hetgeen dan een brug is naar de juridische praktijk waar de studenten op worden voorbereid. Ik probeer ze dan te laten nadenken en actief bezig te laten zijn met kwesties die relevant zijn voor de juridische sector. Ik heb dit ook al gedaan door een activerende quiz in te zetten. Dit zorgde ervoor dat er gesprekken op gang kwamen en dat de studenten gemotiveerd werden om te discussieren. Ook door foute antwoorden leerden de studenten. Ik geef daarbij ook vaak aan wat het doel is en dat ik dat doe om bewustzijn te creeren over de juridische praktijk.

Het is dan vervolgens een link naar de stof die de studenten moeten behandelen. Ik probeer dus echt duidelijk te maken waarom ze bepaalde opdrachten moeten doen, wat het doel is.

Ik ga vervolgens in de les terug naar wat er tot dan toe is gedaan/bereikt en kijk daarna vooruit.

Bij het maken van opdrachten probeer ik de studenten zelf oplossingen te laten bedenken voor een probleem.

Ik luister actief naar wat ze zeggen en probeer niet te oordelen. Als een vraag wordt gesteld, probeer ik te sturen/te begeleiden naar een antwoord door vragen te stellen. (Natasja)

Ontwikkeling:

1. Ik kan nog vaker structuur aanbrengen met de studenten, zodat er niet teveel vrijheid ligt bij de student en meer gevoel van autonomie komt.

2. ik kan nog beter open vragen stellen in plaats van de inhoud induiken als expert.

3. Langer luisteren naar de student door het stellen van open vragen en het niet te snel willen invullen.

2) Halverwege merkte ik dat de animo voor het project verdween. Open gevraagd hoe dat kwam en of ik kon helpen. Hier kwam deels het drukke programma van de student zelf (stages, bijbaantjes, vakken én de minor) naar voren. Wat doe je dan als docent (coachend?)

3) Het wijzen op ideeën of bronnen die ze kunnen raadplegen: hoe zorg ik ervoor dat ik de informatie zendt, maar ook ontvangen wordt? Meer van divergeren (welke opties zijn er allemaal) naar convergeren (met welke opties voelen de studenten zich het meest geholpen of aangesproken toe)?

4) Het gesprek eindigen met concrete afspraken voor die week erna: bij wie ligt dan het initiatief om dit samen te vatten? Als docent begeleidt ik de studenten daar nu mee

Tegenwoordig probeer ik wanneer maar kan een open tegenvraag te stellen waarbij de studenten zelf tot nadenken worden aangezet. Ook probeer ik eventuele feedback kort en conreet te houden. Ik laat vaak studenten elkaars vragen beantwoorden of elkaar kritische vragen stellen. Daarbij probeer ik zoveel mogelijk mijn mond te houden.
Als studenten wat in de put zit, probeer ik ze aan te moedigen en te bevestigen dat ik in ze geloof dat ze het kunnen.