Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζει η γιορτή του Πάσχα, νοσταλγώ το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων στις Σέρρες, την πόλη που μεγάλωσα. Πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα οι νοικοκυρές καθάριζαν τα σπίτια τους και ασβέστωναν τα πεζουλάκια από τα πεζοδρόμια. Ο πατέρας μου είχε φροντίσει να φυτέψει εγκαίρως τις τουλίπες στον μικρό μας κήπο, για να είναι ανθισμένες το Πάσχα.

Ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις μου κατέχει η Μεγάλη Πέμπτη. Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης η μητέρα μου έβαζε στα κάγκελα του μπαλκονιού ένα κόκκινο πανί και, πριν ακόμη ξυπνήσουμε εγώ κι ο αδερφός μου, με το πρώτο κόκκινο αβγό που έβαφε μας σταύρωνε λέγοντας κάποια ευχή κι έβαζε το αβγό στο εικονοστάσι. Στη συνέχεια, ξεκινούσε τη διαδικασία με τα τσουρέκια. Αν θέλαμε να μπούμε στην κουζίνα που έκαιγε η σόμπα, που ήταν αναμμένη γι’ αυτόν τον σκοπό, έπρεπε να κλείσουμε γρήγορα την πόρτα, για να μη φύγει η απαραίτητη ζέστη για το φούσκωμα των τσουρεκιών. Κι όταν αυτά ψήνονταν, μοσχοβολούσε το σπίτι από τη μυρωδιά τους, που δυστυχώς δεν μπορούσαμε να δοκιμάσουμε, επειδή νηστεύαμε. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης παρέες παιδιών γυρνούσαν στις γειτονιές κόβοντας λουλούδια από αυλές και γλάστρες για τον Επιτάφιο, σπάζοντας όμως στον δρόμο και πολλές από τις γλάστρες. Το πρωί της επόμενης μέρας οι γυναίκες έψαχναν στις σπασμένες γλάστρες τις δικές τους, προσπαθώντας να σώσουν ό,τι λουλούδι είχε απομείνει.

Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, πριν από την περιφορά του Επιταφίου, βοηθούσαμε τη μητέρα μου και τον πατέρα μου, που ήταν πολύ καλός μάγειρας, στην προετοιμασία της μαγειρίτσας και του κοκορετσιού. Το βράδυ, με τον αδερφό μου και τα ξαδέρφια μου, ακολουθώντας τον Επιτάφιο με τα αναμμένα κεριά μας, τρέχαμε για να κόψουμε δρόμο μέσα από τα στενά της πόλης, έτσι ώστε να βγούμε μπροστά και να είμαστε κοντά στον Επιτάφιο.

Το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση ζητούσαμε συγχώρεση από τον μπαμπά και τη μαμά και με ανυπομονησία ξεκινούσαμε για την εκκλησία. Θυμάμαι τον πατέρα μου, όταν ο παπάς έλεγε το «Δεύτε λάβετε φως», να προσπαθεί να πάρει από τον ιερέα το Άγιο Φως, για να ανάψουμε τις λαμπάδες μας. Κι όταν ο παπάς έψελνε το «Χριστός Ανέστη» και τα βεγγαλικά φώτιζαν τη νύχτα,  έτρεχα γρήγορα μέσα στην εκκλησία, γιατί πάντα  τα φοβόμουν. Παρακολουθούσαμε όλη την Αναστάσιμη Λειτουργία, κοινωνούσαμε και, όταν τελείωνε, ανυπομονούσαμε να επιστρέψουμε στο σπίτι για να φάμε την παραδοσιακή μαγειρίτσα, μετά τη μακρόχρονη νηστεία. Ο πατέρας μου αγόραζε για μας τα παιδιά αβγά φραγκόκοτας, που είναι πιο γερά, για να σπάζουμε στο τσούγκρισμα τα αβγά των άλλων!

Την Κυριακή του Πάσχα το απόγευμα, φορώντας τα καινούρια μας ρούχα και παπούτσια, παρακολουθούσαμε στη Μητρόπολη τον Εσπερινό της Αγάπης. Οι ιερείς διάβαζαν το ευαγγέλιο σε διάφορες γλώσσες και ανυπομονούσα πότε θα έρθει η σειρά του ιερέα παππού μου για να τον ακούσω να διαβάζει το ευαγγέλιο σε μία από αυτές τις γλώσσες. Στο τέλος, ο δεσπότης μας μοίραζε ένα κόκκινο και ένα χρυσό αβγό, που ήταν δεμένα σε ένα τούλινο πουγκί.

Σήμερα, αν και πολλά έχουν αλλάξει, οι αναμνήσεις από το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων μένουν ζωντανές  στην καρδιά μου και προσπαθώ να αναβιώσω με την οικογένειά μου τις παραδόσεις του Πάσχα και να μεταδώσω έστω ένα μικρό κομμάτι από τη μαγεία που ένιωθα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Επιμέλεια: Χριστίνα Σ. Α3