ในทางนโยบาย เป้าหมายนี้จะเน้นให้มีการให้ความช่วยเหลือระหว่างประเทศ โดยการระดมทรัพยากรที่หลากหลายไปช่วยประเทศที่พัฒนาน้อยกว่า เพื่อลงทุนในโครงการที่จะยุติความยากจน (1.a) และกำหนดนโยบายในระดับต่าง ๆ โดยคำนึงถึงความละเอียดอ่อนด้านเพศสภาพและความยากจน(1.b)

สำหรับประเทศไทยมองนิยามกว้างไปกว่านั้น โดยรวมเอามิติทางด้าน ‘ปัญญา’ เข้ามาเป็นองค์ประกอบหนึ่ง ดังปรากฎในพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 ที่นิยาม ‘สุขภาพ’ ว่า “ภาวะของมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งทางกาย ทางจิต ทางปัญญา และทางสังคม เชื่อมโยงกันเป็นองค์รวมอย่างสมดุล”

การเปลี่ยนแปลงคำจำกัดความของ ‘สุขภาพ’ เป็นกระบวนการที่มีวิวัฒนาการมายาวนาน ขึ้นกับกรอบแนวคิดและกระบวนทัศน์ที่แตกต่างกันออกไป ไม่นับรวมถึงความหลากหลายจากการแปลภาษาอังกฤษจากต้นฉบับเป็นภาษาไทย อย่างไรก็ตาม เมื่อกล่าวถึง ‘สุขภาพ’ สังคมส่วนใหญ่มักคิดถึงเฉพาะการเจ็บป่วยด้วยโรคที่ถูกวินิจฉัยโดยหมอ เจ็บป่วยก็ต้องกินยาหรือไปหาหมอ ไปโรงพยายาล ซึ่งเป็นไปตามกระบวนทัศน์การแพทย์แบบตะวันตกสมัยใหม่ (Biomedicine) ที่มีอิทธิพลต่อการสร้างระบบสุขภาพสมัยใหม่ของประเทศไทย ที่สนใจเฉพาะมิติการเจ็บป่วยทางกายและโรคทางจิต

(1) สุขภาวะทางกาย (Physical Wellbeing) เช่น  การมีร่างกายสมบูรณ์ แข็งแรง คล่องแคล่ว มีกำลัง ไม่เป็นโรค ไม่พิการ
(2) สุขภาวะทางจิต (Mental Wellbeing)  เช่น การไม่เครียด  การไม่วิตกกังวล การมีความพึงพอใจในชีวิต
(3) ทางสังคม (Social Wellbeing) เช่น  การอยู่ร่วมกันด้วยดี มีสัมพันธภาพที่ดีกับคนรอบข้าง มีครอบครัวอบอุ่น ชุมชนเข้มแข็ง สังคมมีความยุติธรรม มีความเสมอภาค มีภารดรภาพ มีสันติภาพ เข้าถึงสวัสดิการ ระบบบริการสาธารณะที่ดี
(4) สุขภาวะทางปัญญา (Intellectual well-being) เข่น การมีทักษะชีวิต การเรียนรู้ต่อเนื่อง โลกทรรศน์ที่ถูกต้อง โดยท่านยังได้เสนอว่า ควรให้ความสำคัญเรื่อง สุขภาวะทางจิตวิญญาณ (Spiritual well-being) ด้วย เช่น การรู้ผิดชอบชั่วดี การไม่ยึดถือตัวตนอัตตา การเข้าใจและเท่าทันความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง ซึ่งท่านมิตินี้ทำให้มีการเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

จะเห็นได้ว่าการมีสุขภาวะนั้นซับซ้อน มีความลึกซึ้งประณีต และมีความเป็นนามธรรมสูง แม้ในต่างประเทศได้มีการพยายามพัฒนาเครื่องมือเพื่อสถานะของสุขภาวะของบุคคลขึ้น  มีการพัฒนาตัวชี้วัดเพื่อวัดคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดีส่วนบุคคล มาตรวัดเหล่านี้ยังวัดได้แค่องค์ประกอบบางส่วน คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะทำให้สังคมกว้างเข้าใจว่าสุขภาพคือสุขภาวะ และรัฐมีการสร้างระบบและพัฒนานโยบายที่เอื้อต่อสุขภาวะของผู้คนในสังคม

ดังนั้น การพัฒนาสุขภาพประชาชนด้วยพิจารณาปัจจัยทางสังคมกำหนดสุขภาพด้วย ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงวัยชรา ตั้งแต่ครอบครัว บ้าน โรงเรียน ที่ทำงาน ชุมชน และ ประเทศ การพัฒนานโยบายและระบบต้องคำนึงถึงความเป็นธรรมและทั่วถึง โดยเฉพาะนโยบายประเภทการกระจายผลประโยชน์และทรัพยากร

อย่างไรก็ตาม ยังมีประเด็นความท้าทายหลายอย่างที่ยังต้องเร่งดำเนินการต่อเนื่องและเข้มข้นมากขึ้น โดยเฉพาะในบริบทที่อนาคตจะมีโรคที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมที่เสื่อมโทรมและเป็นพิษ การมีสุขภาพแย่จากสถานการณ์ทางเศรษฐกิจของโลกที่ตกต่ำ ความเหลื่อมล้ำอันเป็นมาจากการการเมืองและพัฒนาประเทศในช่วงการเปลี่ยนแปลงที่เร็วของ ยุคดิจิทัล การก้าวเข้าสังคมสูงวัย

ประเทศไทยอาจต้องเร่งมือด้านงานลดความเหลื่อมล้ำ การเตรียมพร้อมและปรับตัวของระบบสุขภาพต่อความท้าทายใหม่ ๆ และโดยเฉพาะภาระกิจด้านสร้างเสริมสุขภาพ (Health promotion) หรือ แนวคิดที่เราเคยได้ยินว่า สร้าง นำ ซ่อม ที่ยกระดับจากการรักษารายคนไปสู่การป้องกันและควบคุมโรคในระดับนโยบาย เราต้องลดจำนวน ผู้ป่วยที่จะไปรักษาที่โรงพยาบาลให้ได้ ซึ่งการมีเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ทั้ง 17 เป้าหมาย ที่ครอบคลุมเรื่องสุขภาวะด้วยนั้น ถือเป็นการเปิดโอกาสให้หน่วยงานสุขภาพได้แสดงความสามารถเชิงรุกในการพัฒนาสังคม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม ร่วมกันทำงานกับกระทรวงอื่น ๆ ชุมชน เพื่อป้องป้องและสร้างเสริมศักยภาพประชาชนในการดูแลสุขภาพตัวเองโดยไม่ต้องมาพึ่งโรงพยาบาลมากขึ้น หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า