Pytania do tekstu:

- jakie rzeczy znalazły się w koszyczku?

- z czego zrobiony jest wielkanocny zajączek?

- z czego zrobiony jest wielkanocny baranek?

Zabawa, przy której jest sporo śmiechu, a dzieciaki lubią ją powtarzać i bić swoje rekordy. Nazwa może bardziej Wam się skojarzyć z grą planszową, ale tym razem to nie to! Pamiętacie ze szkolnych zajęć gimnastycznych woreczki z grochem? Będziecie ich potrzebowali! Bardzo łatwo je uszyć, ale jeśli jednak z igłą i nitką Wam nie po drodze, wsypcie groch lub kaszę do woreczka na mrożonki. A teraz reguły gry! Na mecie ustawia się jedno lub więcej dzieci w pozycji na czworaka (mama czy tata również mogą). Każdy zawodnik na plecach ma balast w postaci woreczka. Każdy porusza się na czworaka najszybciej jak potrafi. Gdy woreczek spadnie zaznaczamy od miejsca dokąd żółw dotarł. Dzieciaki lubią poprawiać swój rekord i próbować dojść za każdym razem dalej. I tak zabawa może trwać naprawdę długo.

Wyobraźcie sobie, że przez Wasz pokój przepływa rzeka. Długi rwący potok rozciąga swoje brzegi od stołu, aż do kanapy lub od ściany do ściany, w zależności od rozkładu mieszkania. Musicie przejść na drugą stronę skacząc po kamieniach, ale tak, aby nie wpaść do wody. Czym są kamienie? Poduszkami jaśkami lub innymi kawałkami materiału. Rozłóżcie je na podłodze tak, aby przejście po nich nie było zbyt łatwe. I po każdym prawidłowym przedostaniu się na drugi brzeg zmieniajcie ustawienie. Oczywiście na trudniejsze, tak jakby to był kolejny level do przejścia w grze.

Pozdrawiamy i życzymy dużo zdrowia :) 

Czas Świąt Wielkanocnych związany jest z tradycją malowania pisanek. Zwyczaj ten znany jest w wielu krajach Europy i poza nią.

W Holandii dzieci szukają jajek ukrytych w domu, we Francji - w ogrodzie. W Niemczech pomalowane na zielono jajka wręcza się przyjaciołom. W Bułgarii czerwone wielkanocne jajka maluje się w Wielki Czwartek albo w Wielki Piątek. Pierwszym umalowanym na czerwono jajkiem babcia kreśli znak krzyża na czołach dzieci, żeby były zdrowe i rumiane przez cały rok.

W Polsce Jajo – króluje na wielkanocnym stole, jest symbolem życia i odrodzenia. Tradycja pisanek i dzielenia się święconym jajkiem sięga daleko w przeszłość.

Czekamy na nadesłane zdjęcia pisanek, które opublikujemy na padlecie ! Wesołych Świąt !

Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podróży. Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.

- Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę.

- Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A miast koni i źrebiąt – dwa traktory. Traktorów chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata.

Mama tylko się uśmiechnęła.

- Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem supermamą.

- Będą też kury, gęsi, kaczki, indyki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem.

Samochód wjechał na podwórko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast zaczęli się rozglądać za zwierzętami.

- Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce i czwórce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść. Wybrała się więc na spacer po podwórku.

- Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada z powagą odpowiadał im: ,,dzień dobry!”, ,,witam państwa”, ,,przybijemy piątkę?”.

- Ojej, jaka piękna kózka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy.

- To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek.

- Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama.

Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok.  Obgdakały ja z każdej strony… i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.

- Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.

- Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata.

Kogut nastroszył pióra i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami.

- Nie przepada za czerwonym. Kiedyś skoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu – powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco.

Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało jej na krok.

- Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak magnes. 

- Nie bój się, mamo – Ada dodała mamie otuchy.

- Dam sobie radę. – mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokój. Kogut wciąż był tuż-tuż i wojowniczo stroszył pióra.

- Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu.

- No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.

Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrócił do kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć do uli w sadzie.

Ada unikała pszczół od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać się pośród żółtych kaczuszek, które nie użądlą i sa mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krów, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki prowadzącej do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot. 

Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinająca się na ogrodzenie. Pokonanie płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował.

- Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony.

- To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama.

Chwilę później Ada zobaczyła koguta, który bez trudu przefrunął nad płotem i wylądował w sadzie.

 

Rozmowa nt opowiadania:

- czy mama Olka i Ady była wcześniej na wsi?

- Z kim bawił się Olek?

- co robiła Ada?

- jaki ptak zainteresował się mamą? Dlaczego?

- Czym zajęli się tata z wujkiem?

- jak mama przechytrzyła koguta? Czy jej się to naprawdę udało?

Rzucamy szyszkami – ćwiczenia dużych grup mięśniowych

Dzieci na niby spacerują po lesie, co pewien czas podnoszą szyszkę i rzucają nią z dużym rozmachem, jak najdalej

Przedzieramy się przez leśne zarośla – zabawa ruchowa z elementem czworakowania

Dzieci poruszają się na czworakach między wyobrażonymi zaroślami, co pewien czas wstają, prostują się i maszerują do przodu.

Piłujemy drzewo – ćwiczenia ramion i tułowia

Opiekunowie stoją z dziećmi w parach, twarzą do siebie. Podają sobie ręce i naprzemiennie przeciągają je do przodu i do tyłu, z równoczesnym pochylaniem i odchylaniem tułowia – naśladując piłowanie drzewa

Wracamy z lasu – dziecko maszeruje po kole. Co jakiś czas następuje zmiana kierunków.

W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie.

- Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki!

- Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode pędy drzew iglastych.

- Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrówki. – Kiedyś wielki, dwunożny człowiek podeptał całe nasze królestwo!

- Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując puszystą kitą.

- Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy.

- Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie i butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocno szklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu!

- To straszne! – oburzyła się wiewiórka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechów i będę nimi rzucać. Pac! Pac!

W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika.

- Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się należy myśliwych, którzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca.

- Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka i szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu.

Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał:

- Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia.

- Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania.

- No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spódnicy mówiło do nich ,,moje kochane przedszkolaki” czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci. Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci.

- a nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki.

- Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć.

- O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa. 

- Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chórem zwierzęta.

Tego dnia dzieci wróciły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i norek, nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po skończonym pikniku.

- A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę o lesie.

- Tak! Chcemy!

- Ja namaluję wiewiórkę – ucieszyła się Zuzia.

- I ptaszki.

- A ja narysuję mech – postanowił Jacek.

Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować.

Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiórka, ślady kopytek, zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot.

- Co to jest? – zapytała Kasia.

- To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, ze bardziej przypomina psa niż lisa.

- A co on trzyma?

- Lornetkę – odpowiedziała Ada.

- Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żadnego lisa.

- A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał!

- Naprawdę?

- Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita.

- To dlaczego nam nie powiedziałaś?

- Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zachowywać w lesie.

- Pewnie, że umiemy! – stwierdził Franek.

Nauczycielka zebrała wszystkie obrazki i przyczepiła je do specjalnej tablicy.

- Jaki tytuł nadajemy naszej wystawie? – zapytała dzieci.

Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: ,,Czas szanować las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki.

- Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci.

- Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani.

- Przecież pani nic nie narysowało…

- Narysowałam w wyobraźni. Mój rysunek przedstawia leśną ciszę.

Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

 

- jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?

- Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?

- Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, które je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?

- co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?

- kogo narysowała Ada? Dlaczego?

- Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?

 

My, przedszkolaki na ziemskiej kuli, wiemy, że Ziemię trzeba przytulić, zadbać o lasy, powietrze, wodę, kwiaty, zwierzęta – całą przyrodę! To źle marnować wodę w kąpieli od poniedziałku aż do niedzieli. Po co bez przerwy nurkować w wannie? Lepiej z prysznica zrobić fontannę! Torba foliowa szczerzy zębiska. – Jestem z plastiku, sztuczna i śliska. Gdy będę plackiem leżeć na wodzie, fokom i żółwiom chętnie zaszkodzę! – Ja także! – wrzeszczy ze szkła butelka. – W lesie się smażę niczym iskierka, a gdy rozgrzeję się jak ognisko, pożar wywołam i spalę wszystko! – Czy wy nie wiecie, okropne śmieci, że na planecie mieszkają dzieci? Szust! Posprzątamy bałagan wielki, osobno papier, plastik, butelki! Pstryk! Pamiętamy, by gasić światło, wiemy, że pożar wywołać łatwo, a gdy widzimy sarenkę w lesie, to nie wrzeszczymy, aż echo niesie! Ten, kto przyrodę niszczy i truje, niech się kolcami jeża pokłuje!

- A po co? - spytała Lenka.

- Na jaki kolor? - chciał wiedzieć Alan.

- Na czerwony - odpowiedział Szymek.

- Nie. Na biały - sprostowała Ada.

- A po co? - ponownie spytała Lenka.

- Będziemy z nimi maszerować. Flagi byłyby dla was zbyt ciężkie - wyjaśniła pani.

- Tylko wojsko maszeruje. My nie jesteśmy wojskiem - zauważył Alan.

- Ale jesteśmy Polakami, a to dzień poświęcony naszej polskiej fladze. Z tej okazji możemy nawet maszerować - powiedziała z uśmiechem pani. - Drugiego maja przemaszerujemy przez całe osiedle.

- Dostaniemy prezenty? - zapytał Hubert.

- To Dzień Flagi, a nie Dzień Dziecka - zauważył Szymek.

Hubert się naburmuszył. Jednak musiał przyznać, że Szymek ma rację. Jeśli już wręczać prezenty, to polskiej fladze, a nie przedszkolakom, którzy z pewnością nie są ani flagami, ani chorągiewkami.

Wszyscy lubią malować, więc chwilę później Ada, jej koleżanki i koledzy z zapałem przystąpili do pracy. Jednak malowanie chorągiewek nie było wcale proste. Wymagało szczególnej uwagi. Ci, którzy się zagapili i zamalowali na czerwono więcej niż połowę chorągiewki, musieli malować od nowa. Bo przecież chorągiewka w polskich barwach powinna być tylko w połowie czerwona. Ada też nie od razu była zadowolona ze swojej pracy.

- Dobrze, że na chorągiewkach nie trzeba malować komarów. Komary są strasznie trudne do wykonania - pocieszyła ją Lenka.

- Muchy też - dodała Ada. I poczuła ulgę, że nie musi malować ani mrówek, ani much, tylko czerwony pas na białej chorągiewce.

W Dniu Flagi przedszkolaki z przedszkola Ady wzięły udział w radosnym marszu po osiedlu. Każde dziecko niosło dumnie własnoręcznie wykonaną biało- czerwoną chorągiewkę. Dzieci machały nimi, aż furczało. Ada widziała las rąk przed sobą i czuła, że wszyscy, ona także, robią coś bardzo ważnego. Żałowała, że nie widzą jej rodzice i Olek, i babcia z dziadkiem. Przechodnie z podziwem patrzyli na maszerujących.

- O, widzę, że mali Polacy też świętują - pochwaliła ich jakaś pani w sukience w paski.

Ada czuła dumę, że mieszka w Polsce, że maszeruje z biało- czerwoną chorągiewką i że jest Polką - może trochę małą, ale co tam: przecież kiedyś urośnie.

- Będę wtedy maszerowała z dużą flagą, żeby ją było widać aż z kosmosu - powiedziała.

- Nasze chorągiewki też widać - zapewniła ją Lena.

Ada i Lena podniosły swoje chorągiewki jeszcze wyżej i pomachały kosmonautom i kosmitom. Niech wiedzą, że polska flaga świętuje, a z nią mali Polacy.

- po co przedszkolaki malowały flagi?

- jak czuła się Ada maszerując 2 maja z chorągiewką?

- Z czego Ada była dumna?

Opuściwszy łęczycki gród Janusz podążał w górę rzeki Bzury na południe. Przedzierał się przez błota i dalej płynął rzeczką zwaną Starą Strugą - dzisiejszą Łódką. Z trudem odpychał się jakimś drągiem od płytkiego dna. Dopłynął do miejsca, gdzie dziś stoją stare kamienice przy Zgierskiej w parku Staromiejskim. Tu Janusz poczuł, że jego stara ojcowska łódź jakby była pełna kamieni i dalej nie mógł już ruszyć. Czy tak mu zaciążył święty obrazek taszczony w tobołku, czy też jedynie dno łodzi się nadwerężyło uciążliwą podróżą i woda w niej przybrała; dość, że o dalszej podróży nie było już mowy.

Wyciągnął więc Janusz łódkę na brzeg. Wdrapał się na wzgórek, rozejrzał wokoło po spokojnej okolicy. Gdy począł przygotowywać sobie nocleg, zaczął padać ulewny deszcz. Ściął więc kilka grubszych gałęzi i ustawił na nich swą łódź - dnem do góry. Posłużyła mu ona za schronienie przed burzą. Rano posłyszał Janusz głosy puszczy. Okolica przemawiała doń swojsko i kusiła:

- (...) Tu się zadomowisz, tu oporządzisz - będzie nam z sobą dobrze, żaden książę ani biskup czy inny wielmoża nie dostrzeże cię tu. Pracę ci, choć mozolną, dam - mówiła dalej puszcza. Nie poskąpię drzewa na budulec, ni miodu z dzikich barci, a może czasem i tur, żubr lub łoś ci się trafi (...)

Przemówiło to do niego. Został. Dopiero jesienią począł ścinać kłody pod prawdziwą chatę. Tutaj też założył rodzinę i już wraz z synami i wnukami wznosił następne chaty. Dopiero przyszłe pokolenia nazwały to miejsce - Łodzia, a późniejsi mieszkańcy osady zmienili raz jeszcze jej nazwę na Łódka.

Po więcej legend zapraszamy na stronę Łódzkiego Urzędu Miasta:

http://archiwum.uml.lodz.pl/miasto/o_miescie/skarby_lodzi/legendy_lodzkie

Na jednej ziemi wiele państw leży

I do tej ziemi Polska przynależy.   Europa

- Co to jest Europa? (Dziecko odpowiada) - rodzic naprowadza i pomaga
Rodzic pokazuje na mapie Europę, zwraca uwagę na jej wielkość i kształt.


2.Posłuchaj drugiej zagadki

Z gwiazdkami w kole niebieską flagę mam.

Jeśli znasz me imię, proszę, zdradź je nam.   
Unia Europejska
- Na pewno słyszałeś takie określenie UNIA EUROPEJSKA?
- Czy potrafisz wyjaśnić, co to znaczy?
Niektóre kraje Europy postanowiły połączyć się w jedną wielką rodzinę państw, która nosi nazwę Unia Europejska. Unię Europejską można porównać do grupy przedszkolnej, w której jest przyjaźń, wszyscy się znają, przestrzegają. określonych zasad, wspólnie podejmują decyzje, pomagają sobie.

5. Zapoznanie z wyglądem flagi Unii Europejskiej

 

- Czy wiesz jak wygląda flaga UE?
Zadanie dla dzieci starszych (chętnych)
https://europa.eu/learning-corner/eu-puzzle_pl

- Liczba gwiazd nie jest związana z liczbą Państw Członkowskich.

- Gwiazd jest dwanaście, ponieważ liczba dwanaście jest tradycyjnie symbolem doskonałości, pełni i jedności.

- Dlatego też, flaga pozostaje jednakowa, bez względu na rozszerzenia UE

- Zwrócenie uwagi, iż każde państwo ma swoją flagę (można zapytać dziecko, jakie barwy ma flaga Polski).

Zapraszamy do zapoznania się z wierszem:
Pewna mrówka – zuch nie lada – raz wybrała się z wizytą

Do Biedronki, która była jej znajomą znakomitą.

Razem chciały zwiedzić łąkę, gdzie podobno świat ciekawy,

Gdzie niesamowite rzeczy dzieją się w gęstwinie trawy.

Wyruszyły więc o świcie, kiedy rosa trawę kryła,

Naraz mrówka w małym dołku jakieś gniazdo zobaczyła.

To pisklęta pliszki żółtej – odpowiada jej Biedronka,

Mama z tatą polecieli pewnie dla nich po jedzonko.

Popatrz tutaj, przyjaciółko – w słońcu błyszczy pajęczyna.

Pająk krzyżak już od rana polowanie swe zaczyna.

Tam, pod kępką koniczyny, stoi pani chrabąszczowa.

Właśnie nową porcję jajek w miękkiej glebie łąki chowa.

Słyszysz, jaki szum nad głową? Oto pszczoły nadleciały.

Będą nektar zbierać z kwiatów – zrobią z niego miód wspaniały

A na liściach już żeruje smok zielony – gąsienica.

Kiedy zmieni się w motyla – barwą skrzydeł swych zachwyca.

Chodżmy szybciej, tu musimy minąć łukiem kretowisko.

Za nim skowronkowe gniazdo będzie w trawie skryte nisko.

Ojej! Pełznie tu zaskroniec – uważajcie żaby, myszy!

Zapoluje na śniadanie, jeśli którąś z was usłyszy.

Uciekają żaby susem, myszy kryją się do norki,

Brzęczą w trawie muchy, osy oraz inne drobne stworki.

Ruch na łące przez dzień cały, pędzą żuki, mkną motyle,

Konik polny daje koncert – cisza nie trwa ani chwilę.

Tu się mieni oleica, tam złotawa zmrożka błyszczy.

Teraz wiem już, Biedroneczko, co w łąkowej trawie piszczy.

Wiele tu ciekawych zwierząt, pachną kolorowe kwiaty.

Pójdę, powiem wszystkim dzieciom, jak świat łąki jest bogaty.

Na podstawie wiersza odpowiedz: jakie zwierzęta można spotkać na łące?

 

bardzo mi zależy na wręczeniu Dzieciom Dyplomów oraz drobnego upominku pomocnego w czasie szkolnym. Bardzo proszę o przybycie, Togi już się szykują, a ja jako wychowawca grupy " robię" miejsce w telefonie na PAMIĄTKOWE ZDJĘCIE, BEZ KTÓREGO NIE WYJDĘ....:). POZDRAWIAM PAŃSTWA SERDECZNIE I DO ZOBACZENIA. Judyta Steglińska.💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐( każdy z Państwa dostał również wiadomość na numer telefonu, oraz na adres mailowy, podany i sprawdzony przez moją osobę nie tak dawno:))Dwoje rodziców już potwierdziło obecność Dzieci, co mnie bardzo cieszy, zapraszam serdecznie.)