Ik ga een stukje vertellen over het boek De honden door Allan Stratton. Het boek werd voor het eerst gepubliceerd in 2015 door Andersen Press, Londen. Thema’s van het boek zijn: ouders, moord en geesten. Het vertelperspectief is door het hele boek een ik-persoon, waarbij de lezer in de gedachtes van de hoofdpersoon duikt.

Zelf vond ik dit een zeer spannend, en ook zeker interessant boek. Je wordt gelijk meegetrokken met het verhaal en het is moeilijk om het boek neer te leggen. Bijvoorbeeld toen de vader van Cameron de naam Cody noemde (Blz. 247), terwijl hij Cody niet hoort te kennen. Of toen Cameron voor het eerst de stem van de geest hoorde, (Blz. 62).

Nu komen we aan bij het einde van mijn verhaal. Ik heb erg genoten van het schrijven van deze blog, en hoop dat jij genoten hebt van het lezen van deze blog. Lijkt dit je een leuk boek om te lezen, zou ik hem zeker aanraden. Veel leesplezier!

Ik was eerder nog een stuk vergeten te noemen, namelijk spanning. Daarom schrijf ik hier nog een stukje over.

Om een lezer geïnteresseerd te houden, maken auteurs hun boek spannend. Zo ontstaan er in een verhaal spanningsbogen. Omdat De Honden een thriller is, zit er natuurlijk veel spanning in. Zoals wanneer Cameron uit de auto van zijn vader ontsnapt en in de sneeuw wordt achtervolgd door zijn vader. “Ik stort me op hem, grijp het stuur en geef er een harde ruk aan.” (Pagina 276). De spanning eindigt op pagina 280. “Hij laat mijn benen los. Hij is verlamd van schrik. De honden nemen een sprong. Pa schreeuwt het uit." (Pagina 280)