Τελικά η αυτογνωσία είναι μια στατική κατάσταση ή ένα ταξίδι;

Μέσα από την συζήτηση και τις εργασίες μας σε ομάδες, με αφορμή δικές μας εμπειρίες, ποιήματα, τραγούδια, πίνακες, βιβλικά και πατερικά κείμενα, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα:

-Η αυτογνωσία είναι μια διαρκής πορεία αναζήτησης του εαυτού μας. Για την επίτευξή της απαιτούνται η λογική και όλες οι αισθήσεις του ανθρώπου. 

-Τελικά γνωρίζω τον εαυτό μου σημαίνει συναντώ τον άλλο πραγματικά. Ή αλλιώς "υπάρχω μόνο όταν συνυπάρχω".
Με βάση τα όσα μάθαμε να σχολιάσετε τις παρακάτω φράσεις:

«Μα όταν κανείς γνωρίζει καλά έναν άλλον, είναι σα να γνωρίζει τον εαυτό του» (Σαίξπηρ, Άμλετ, V. II. 138-140)

 «Είδες τον αδελφό σου, είδες τον Θεό σου» (αββάς Απολλώς, Γεροντικόν). 

-          αξιολογούν τις θέσεις της Ορθόδοξης χριστιανικής  παράδοσης για την επικοινωνία με τον «άλλο».)

Στην προηγούμενη ενότητα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η στέρεη και βαθειά γνώση του εαυτού μας μας βοηθάει στην έξοδο από τον εγωκεντρισμό και στη συνάντηση με τον άλλον, τον Θεό, τον συνάνθρωπο, τη φύση.
Με ποιο τρόπο όμως μπορεί να γίνει η συνάντηση με τον άλλον;

Με την επικοινωνία.
Τι σημαίνει αυτή η λέξη;

 Ποια είναι τα συνθετικά της;

 Ποια είναι η αντίθετή της λέξη;

Μέσα από την συζήτηση και τις εργασίες μας σε ομάδες, με αφορμή δικές μας εμπειρίες, ποιήματα, τραγούδια, πίνακες, βιβλικά και πατερικά κείμενα, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα:

Το περιεχόμενο του όρου

Η λέξη Εκκλησία είναι σύνθετη και δηλώνει την «πρόσκληση» όλων των πιστών για συγκέντρωση στον ίδιο τόπο («εκ-καλώ» σημαίνει «προσκαλώ»). Η λέξη αυτή έχει τις ρίζες της στην εκκλησία του δήμου της αρχαίας Αθήνας. Χρησιμοποιήθηκε, όμως, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, διότι εξέφραζε με τον καλύτερο τρόπο μια βασική αλήθεια για τους χριστιανούς: τη συμμετοχή τους στη Θεία Ευχαριστία, δίνοντας έμφαση στην έννοια της κοινότητας («οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Μτ 18, 20). 

Τα μέλη της πρώτης Εκκλησίας έδειξαν με τον τρόπο της ζωής τους ότι η πίστη στο Χριστό μπορούσε να αλλάξει τους ανθρώπους και την κοινωνία. Διαβάζουμε στις Πράξεις (2,42-47. 4,32-37) ότι ήταν όλοι αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των Αποστόλων, στην μεταξύ τους ενότητα, στην τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και στην προσευχή. Είχαν όλοι μια καρδιά και μια ψυχή. 

Ήταν τόσο δυνατή η αγάπη μεταξύ τους, ώστε κανείς δε θεωρούσε ότι κάποιο από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά (κοινοχρησία, κοινή χρήση των αγαθών). Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα αναγκαία. Κάθε μέρα μαζεύονταν στο ναό των Ιεροσολύμων για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για να προσευχηθούν. Κάθε βράδυ συγκεντρώνονταν σε σπίτια, έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους («Αγάπες») και τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία. Η χάρη του Θεού και η έμπρακτη μεταξύ τους αγάπη γινόταν η αφορμή, ώστε όλο και περισσότεροι να γίνονται μέλη αυτής της νέας κοινωνίας και έτσι να αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των χριστιανών.

Με βάση τα όσα μάθαμε για την έννοια και το περιεχόμενο της Εκκλησίας τι θα απαντούσατε σε κάποιον χριστιανό που υποστηρίζει "Δεν χρειάζομαι την εκκλησία: μπορώ να ζήσω πνευματικά μόνος/η μου και στο σπίτι μου"; (Για τους χριστιανούς η Εκκλησία δεν αφορά απλώς την ατομική σωτηρία της ψυχής, αλλά σχετίζεται πρωτίστως με την από κοινού συμμετοχή στην Θεία Ευχαριστία, δηλ ένωση με τον Χριστό, ένωση με τον συνάνθρωπο, μεταμόρφωση του κόσμου )