Бел боо күрөшүнүн тарыхына карай турган болсок ал бизди  тээ байыркы убактарга кайрып барат. Күрөштүн бул түрү кыргыздардын эң байыркы спорт оюндарынын бири болгон.

Бел боо күрөшүнүн 6000 жылдык тарыхынын бар болгондугун далилдеген тарыхый фактылар катары көптөгөн артефакттар (Багдадда таблыган эки балбандын статуясы) бар. Бел боо күрөшү тууралуу далилдерди Европанын жана Азиянын 70тен ашык өлкөсүнүн адабиятында кезиктирүүгө болот. Бирок күрөштүн элементтери жазуу түрүндө алгачкы жолу “Манас” эпосунда айтылган: Кошой менен Жолойдун кармашы алыш күрөшүнүн эрежелери боюнча өткөн. Тарыхый жактан бул кармаш өтө баалуу болуп саналып, кыргыздар канча жашаса, алыш да ошончо бар болгондугунун далили болгон.

Орто кылымдарда Абу Али ибн Сина медициналык жактан дене тарбия көнүгүүлөрүнүн мааниси канчалык деңгээлде жогору экендигин илимий негизде далилдеген. Улуу окумуштуунун бел боо күрөшү боюнча да эскерүүсү бар. Ал эки балбандын бири-биринин бел боосун кармап алып күрөшкөндүгүн сүрөттөп берет.

Азыркы убакта бел боо күрөшү бир гана Борбордук Азияда эмес, дүйнөдөгү көптөгөн өлкөлөрдө өтө жакшы темпте өнүгүп жатат.  Мына ушуга байланыштуу Ала-Тоо жергесинде эл аралык федерацияны түзүү демилгеси пайда болгон.

Бул жакта ат минген кишинин да, аттын өзүнүн да шамдагайлыгы жана күчү маанилүү. Эр эңишке чыга турган ат чыдамкай ж

Кыргыз турмушунда жылкы минсе — ат, жүк артса — унаа, сааса саан болуп кызмат кылган, сойсо чүйгүн эт болгон. Жылкынын төкмө жорголору, коо бузар күлүктөрү өтө жогору бааланып, аларды байгеге кошушкан.

Саяпкерлер чабыла турган аттарды бир — эки ай кермеге байлап азыраак жем -чөп берип, анда — санда терин алып, таң ашырып таптаган.
Чабыла турган күлүктөрдүн көкүлдөрү шүйүлүп, куйруктары түйүлгөн. Күлүктөрдү 8 — 14 жаштагы чыйрак балдар чапкан. Ат чапчу балдардын башына жоолук байлап, тердеген аттын көзүнө жуккан чаңды сүртүшү үчүн колуна ак чүпүрөк беришкен.

Аттар айдалар алдында чубатууга салынып, байгеге кошулчу аттардын саны аныкталган. Анан эки же үч ат айдоочу адам дайындалып, алар ат чапкан балдарды белгилүү жерге жеткирет да күлүктөрдү сапка тизип, жарышып жөнөөгө белги берген.

Ат чапкан балдар адашып, тетири жолго түшүп кетпес үчүн, эки айрык, үч айрык жолдордун тоомдоруна нускоочулар, жаңдоочтор коюлуп, алар ат чапкан балдарды туура жолго салып турушкан.
Аттарга сайылган байгелер калыс адамдын карамагына берилип, ал даекчи деп аталган.

Чабылган аттарга жолдон ат кошуп койбос үчүн, жолдун марага жакын жерлерине кароолчулар коюлган.
Аттар сүрөлүп да, сүрөлбөй да чабылган. Түпкү сүрөөлгө барган ат сүрөгүчтөр чуркап келе жаткан күлүктү капталдан качырып сүрөбөстөн, атты алдыга өткөрүп жиберип, аркасынан кууп жетип сүрөшкөн.