“Het lichaam wordt het verhaal en de plek voor het uitwerken van vragen en strategieën. Tijd en ruimte worden ervaren, niet weergegeven.”

 

“Performer and audience experience the process simultaneously, as something done together, putting the hierarchy of artist/ audience in a vortex.”
 

“Het is van cruciaal belang dat studenten, de makers en consumenten van de nabije toekomst, creatieve tools en technieken krijgen die kneedbaar en toepasbaar zijn voor die toekomst. We kunnen ze verdrinken in theorie en kritiek, of we kunnen ze instrumenten geven om een ​​dialoog met de fysieke wereld te creëren, waarbij we geest en feit, gevoel en gevoeligheid, verleiding en disjunctie incorporeren. We leiden niet alleen kunstenaars op, maar ook burgers die nieuwe manieren nodig hebben om te reageren op en te reageren op cultuur.”

 

“Human beings are multivocal; we walk and talk, speak both literally and figuratively, and conflate fantasy and reality with ease. Performance is a way of reinvigorating and reassessing that skill; bringing back our innately complex creative urges”

"Although most of the work I do is solo, and my teaching emphasizes solo work as a final product, I find group exercises essential to the initial development of a workshop. A new language, however complex, needs to have extensive group input. Students in a performance class often come from varied discipline-based back- grounds, and we have to till this new soil together to know what we can grow. The placement of the teacher within this group work can take several forms. Some teachers prefer to place themselves within the exercise, acting as an equal participant. In my own teaching, I am in a flux, moving inside and then outside of an exercise, keeping watch on the process. I have to beware of letting the process become too theoretical, too high-concept, and not grounded in action. In a workshop mode, the teacher follows a non-authoritative, suggestive mode (the art-school model more than theatre/dance technique?), the sharing of a process. The workshop itself is the primary environment, the primary source, and the teacher must fully explore it first."

"Performance, like much teaching, is a series of questions. Joseph Beuys created a kind of "social sculpture"; performance as a dialogue with nature and a series of questions explored through action, material, and the sharing of space and time. It is this questioning of materials, this delving into the raw to recreate, that distinguishes performance."

According to performance artist/teacher JeffAbell: "Performance artists are some of the best creative problems solvers ... to find someone who can figure out how to do something, however wild, with only the barest of resources, get a performance artist."4 The inherently multidisciplinary approach of performance gives the artist a broad sense of options and opportunity; the blocks to one approach are the raw material for another kind of solution

Performance is a method which can incorporate the language of pop in a dialectical framework to dissolve its hegemony and question its assump- tions. It does so not through theory, but through practice.

Performance brings us back into a more radical sense of "play," arranging the elements of reality in a flux where permanence is questioned, and the human presence is the most essential product. Life is an improvisation, and our creative acts are the evidence of these permutations. Located in the body of the artist and not locked in a "text," performance can travel and change. It is the most dynamic of arts, as change is the very core of its form

APA: McMahon, J. (1995). Performance Kunst in het Onderwijs. Tijdschrift voor Podiumkunsten, 17(2/3), 126–132. https://doi.org/10.2307/3245786

"Daarom starten de educatieve activiteiten van Maas eigenlijk altijd vanuit de mogelijkheden van het lichaam. Dat geldt ook voor de projecten die Maas bij Rotterdamse basisscholen uitvoert en voor de doorlopende leerlijn die het gezelschap samen met die scholen ontwikkelt."

--> BonteHond en Artemis, twee andere gezelschappen die met hun performance/theater de leerlingen vragen of fysiek mee te experimenteren.

APA: Dieleman, C. (2020, 14 april). Leren doe je met je hoofd? Nee. Leren doe je met je hele lichaam, weten jeugdtheatergezelschappen. LKCA. https://www.lkca.nl/opinie/leren-doe-je-met-je-hoofd-nee-leren-doe-je-met-je-hele-lichaam-weten-jeugdtheatergezelschappen/

In het werk "Yard" verbouwde Kaprow een autokerkhof door allerlei gebruikte autobanden op een niet-bepaalde manier neer te leggen. De bezoekers mochten binnen de grenzen die Kaprow stelde onderdeel uitmaken van het kunstwerk. De beschouwer werd op deze manier onderdeel van het stuk.

Helen Molesworth (hielp mee met het organiseren van Kaprow's happenings):

"Maar het was ook een strijdkreet voor kunst om een ​​nieuw fysiek sensorium te creëren, een verlangen naar lichamen die bewogen, aanraakten en ruiken, een verlangen naar lichamen die vies werden - lichamen die speelden."

Onderdelen die ik mee neem:
- Het vervagen tussen maker en beschouwer: de beschouwer is hier onderdeel van het werk, alhoewel de maker wél kaders heeft gesteld.
- Het vervagen tussen de grens van kunst en de leefwereld: bekende elementen, buiten-museum context
- Het ervaren met lichaam, het ervaren van het lichaam
APA: Schechner, R., & Kaprow, A. (1968). Extensions in Time and Space. An Interview with Allan Kaprow. The Drama Review: TDR, 12(3), 153–159. https://doi.org/10.2307/1144364

 
Carsten zegt hierover: "Ik houd van het moment dat wanneer je iets als vanzelfsprekend gaat zien, je de grond onder je voeten voelt wegglijden. Het is alsof je opnieuw moet uitvinden wat ‘het’ nou werkelijk is. Iets waarvan je dacht dat je het reeds lang geleden had opgelost. Je vastgeroeste gewoontes, je bent gewend om maar door te gaan. Als dat allemaal wegvalt, die niet alleen de fundamenten zijn van hoe je je gedraagt in een sociale context, maar ook die van het denken over jezelf." (Tate, 2019)

--------------------------------------
Notitie:

Dit werk bestaat zonder toeschouwer. De toeschouwer voert niet een handeling uit die nodig is voor het kunstwerk om te bestaan. Een geluid, een aanraking (dit mag overigens wél), een andere handeling.

-----> Klopt dit eigenlijk wel? Wanneer het onderzoek van de kunstenaar gaat over die fysieke ervaring, is de beschouwer dan wel misbaar?

De ervaring met het lichaam, door het lichaam staat in dit werk centraal, wat mij heel erg aanspreekt. De vervaging tussen kunstenaar en maker, misschien niet. Misschien ook wel, omdat je toch in een kunstwerk staat...?

Eigenlijk stel ik mezelf hierbij dezelfde vraag als ik eerder stelde. Wat maakt de vervaging tussen kunstenaar en beschouwer mogelijk? Kan dat alleen door een letterlijk fysieke toevoeging?

Tate. (2019). Carsten Höller: Interview. https://www.tate.org.uk/whats-on/tate-modern/exhibition/unilever-series/unilever-series-carsten-holler-test-site/carsten

Tate. (2018). ‘Sliding Doors’, Carsten Höller, 2003. https://www.tate.org.uk/art/artworks/holler-sliding-doors-t12295