-ırkçılık  
-eşitsizlik
-adalet 
-haksızlık 
-tecavüz 
-idam 
-siyahi 
-iftira 
-avukat 
-merak 
-mahkeme
Yine sıkıcı bir hastane gününde ortalıkta dolaşıyorum. Artık yorulmaya başlamıştım. Kendimi ilk gördüğünüm koltuğun üzerine attım. Yavaş yavaş gözlerim kapanıyordu. Tam o sıra bir anonsla herkes acile gidiyordu. Herkes ordan oraya koşuyor panikliyordu. Merakla acile doğru gittim.  Yoğun kalabalığın arasından iri yarı adamı seçmek çok zor olmadı. Hastanenin sahibi olan Murat Çakır orda yatan kızın başında duruyor, eşi de yanında ağlıyordu. Hastanede ki neredeyse bütün doktorlar kızla ilgileniyordu. Ordan burdan duyduğum kadarıyla; Yurt dışından gelen bir siyahi tarafından tecavüz edilmeye çalışılmış ama son anda etraftan geçen insanlar tarafından kurtarılmıştı. Tabi bunların hepsi bir söylenti.  O kalabalığın ortasında bir adam gözüme çarptı. Yüzü kan içinde olan bir siyahi adam köşede başı eğik bir şekilde oturuyordu. Hemen yanına gidip yarıların bakmak istedim tam adımımı atacakken biri kolumu tutup beni durdurdu. başımı çevirdigimde onun Murat Çakır olduğunu gördüm. Yüzüne şaşkınlıkla bakıyordum. Bir süre sessizliğin ardından sonunda konuşmaya başladı.
- O adamı muayene edemezsin!
-Neden?
- O adam benim kızımı ne hale getirdi görmüyor musun?
-Bu sadace bir söylenti. Adama iftira da atılmış olabilir.
-Saçmalama!
-Bu benim işim ve ben o adamı muayane edeceğim. Kim olduğu umrumda değil. 
Hâlâ kolumda olan elini sertçe ittim ve adamın yanına doğru yürüdüm. En sonunda adamı muayane etmeye başladım. Başı mahçup bir şekilde eğik öylece oturuyordu. Sadece ten rengi bizden değişik diye uğradı bu haksızlık ne kadar adil? Sonunda dayanamayıp gözlerinden yaşlar durmaksızın akarken yavaşca 'Ben yapmadım.' Dedi. 'Anlatmak ister misin?' Dedim. Uzun süren sessizliğin ardından anlatmaya başladı. 
'Türkiye'ye geleli daha 3-4 gün bile olmadı. Ne param var ne de kalacak bir yerim. Yemek veya kalacak bir yer bulurum diye gördüğüm her sokağa giriyordum. Bir sokaktan çığlık sesleri geliyordu. Hemen koşarak sesin geldiği yöne doğru koştum. Bir adamın kıza zorla sahip olmaya çalıştığını gördüm. Hemen adamı çekip kızın üstünden aldım. Beni gören adam korkuyla oradan uzaklaştı. O sıra çığlıklari duyan başka insanlar koşup yanımıza geldi. Kız yerden zar zor kalkıp 'Bana bu zenci tecavüz etmeye çalışıyor nolur bana yardım edin' dedi. Şaskınlıkla bir kıza bakıyordum bir ordaki insanlara. Adamlar yavaş yavaş üstüme doğru gelmeye başladılar. Gözümü tekrar açtığımda burada kendimi otururken buldum.'
Duyduklarim karşısında kala kaldım. Yapılan tam anlamıyla ırkçılıktı. Sadece siyahi diye atılan bu ifitira çok acımasızcaydi. O andan itibaren onun yanında olmalıydım. Bu ırkçılığa  ortak olamazdım. 
Kız yavaş yavaş kendine gelmeye başladı. Polis yanına yaklaştı ve olayı anlatmasını istedi. Kız yavaşça doğruldu ve anlatmaya başladı.
-'Ben evime doğru giderken birden önüme çıktı ve bana saldırdı. Bana tecavüz etmeye başladı. O anda çıgliklarimi duyan ınsanlar hemen yanımıza geldi. Beni o zencinin elinden kurtardılar. Şikayetçiyim memur bey'
Polisler adamı yaka paça karakola götürdüler. Ona yardım edeceğim sözünü verdim. Daha kapıdan çıkmadan avukat arkadaşımı aradım ve olayı anlattım bize yardım etmeyi kabul etti. İkimizde adaletin yerini bulması için elimizden geleni yapacaktık.
Mahkemeye artik 2 gün kalmıştı. Son kez konuşmak için karakola doğru yola koyuldum. Tam kapının içerisinden giricektim ki bir sedyeyle içerden her yeri kan içinde David çıktı. Öylece yatıyordu. David'i ambulansa taşıyıp hastaneye götüyorlardı. Ama artık onun için yapacak bir şey kalmamıştı. Ruhunu çoktan teslim etmişti. Giden ambulansın arkasından bakarken polis elime bir kağıt parçası sıkıştırdı. Kağıdı açtım ve okumaya başladım.
'Bu utançla daha fazla yaşayamam. Artık bu duruma katlanamicam. İdamım kendi elimden olacak. Affet beni doktor...'
Kağıdı geri katıladım ve olduğum yere yığıldım.
Eşit olmayan bu dünyada seni koruyamadım için üzgünüm David...

Tema: ırkçılık 
Gecenin karanlığında aklımdan bir sürü düşünce geçiyor. Tüm bu yaşadıklarım artık ağır gelmeye. Aç bırakıyorlar, soğukta yatırıyorlar ve hatta işkence ediyorlar. Böyle olmak benim suçum muydu? Tenimin siyah olmasının bedeli bu kadar ağır olmamalıydı. En ağırı ise üzerime atılan iftiraydi. Bu, bardağı taşıran son damla olmuştu. Ve kararımı vermiştim, tüm bunların sonu gelmiyorsa sonunu ben getirecektim. Bu gece benim son gecemdi. Her şeyi hazırlamıştım. Keskin jileter yanı başımda bana göz kırpıyordu. Gözyaşlarım ise bana sormadan kendinden akıyordu...
Özür dilerim anne, gitmeden son bir kez sana hoşçakal diyemedm. Özür dilerim baba, sana sarılıp omuzunda tüm dertlerimi unutucağım bir an yaşayamadık. Her seyimi olduğu gibi sizi de aldılar elimden. Şuanda da tek başımayım her gece olduğu gibi bana ayırdıkları ıssız bir ormandaki küçücük kulübenin yanında oturup düşüncelerimle savaşıyorum. Ama bu gece farklı bu gece son gecem...
Sen, sen  acımasız kadın. Buna en büyük sebep sen oldun. Ben sana el sürmeye korkarken senin üzerime attığın bu iftıranin altından kalkamam. Sakın seni affetmemi bekleme, seni asla affetmeyeceğim...
Artık her şeyi kafamda kurmuştum. Hazırdım. Anne ve baba eğer beni kalbinizde hissediyorsanız, beni duyuyorsanız; sizi çok seviyorum. Siz beni affedin, ben dayanamıyorum. O an gelmişti her şeyi biteceği an. Hiç tereddütsüz jiletlerden birini aldım ve bileğime bastırdım. Acı, bir anda tüm vücuduma yayıldı. Yüzümü buruşturdum. Ay ışığı ise beni izleyen tek şeydi. Bu kez koluma derince yaralar açmaya başladım. Kollarımin görüntüsü mide bulandırıcı, acı ise dayanılmazdi. Kan, vucudumdan firar edercesine boşanıyordu. Son olarak boynumdaki damara jileti tüm gücümle sürttüm, derin izler açılmıştı. Hissediyordum, çok yaklaşmıştım. Tam böyle düşünürken gözlerimin karardığını hissettim. Jilet yavaşça elimden kaydı. Bilincim kapanıyordu. Son gördüğüm şey ise yıldızlar ve ayın pırıltısıydı....
Mutlu musunuz insanlar? Artık ben yokum. Buna sebep olan sizdiniz. Şimdi umarım rahat edersiniz.