drzeworyt groszkowy (śrutowy) – powstał w XV wieku, stosowany na terenie Niemiec i Niderlandów; formę uzyskuje się przy pomocy puncy dającej efekt tekstury;

drzeworyt tonowy (białoryt) – powstaje na zasadzie negatywu – druk odbywa się białą farbą na czarnym tle, stosowany np. przez Altdorfera;

drzeworyt faksymilowy – używany do tworzenia szczegółowych reprodukcji, szczególnie rysunków, gdyż dawał efekt swobodnych linii;

chiaroscuro (drzeworyt światłocieniowy) – pojawił się w XVI w. we Włoszech i Niemczech; uzyskuje się go z dwóch matryc (czarny kontur linearny to jedna płyta, druga to obszary światła – druk szrafirunkowy jasną farbą) oraz barwionego papieru (który jest trzecim walorem – półcieniem).

Ulryka Bonnera zatytułowaną „Edelstein”, ozdobioną licznymi drzeworytami, będącą 

najstarszą drukowaną książkę ludową napisaną po niemiecku. Drzeworyt doskonale nadawał się do łączenia go z drukiem. Jego mocno zarysowa-

ne linie, w połączeniu z wyrazistymi konturami czcionki, nie tylko tworzyły jednolitą 

całość, ale dawały również poczucie głębokich wartości dekoracyjnych.