ตะกร้อ by กฤติธี พลรบ 113

-พรชัย เค้าแก้ว เริ่มต้นจากการฟาดตะกร้อไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งในหมู่บ้าน ที่ตกหลุมรักกีฬาฟุตบอลก่อนการเล่นเซปักตะกร้อ ผมชอบเตะฟุตบอลมากที่สุด แต่ส่วนใหญ่จะหาคนมาเล่นด้วยไม่พอ ก็เลยไปเล่นตะกร้อตามพวกรุ่นพี่ ตอนนั้นเราก็เล่นไปสนุกๆ ตามประสาเด็กไม่ได้คิดอะไร โค้ชเซปักตะกร้อของโรงเรียนเมืองพลพิทยาคม ที่มีชื่อเสียงด้านกีฬาหวดลูกหวาย ได้เห็นแววของ พรชัย จึงดึงตัวเด็กหนุ่มรายนี้ไปศึกษา และปลุกปั้น จนเจ้าตัวได้กล่าวว่าจุดเริ่มต้นในการเป็นตัวฟาดของเขาเกิดขึ้นที่นี่ ด้วยความผมถนัดเท้าซ้าย ก็เลยเริ่มจากตำแหน่ง หน้าขวา เป็นตัวชงให้เพื่อนก่อน อาศัยยืนให้ครบทีมเฉยๆ ไม่ค่อยมีบทบาทกับทีมเท่าไหร่ พอเล่นไปสักพักก็รู้ตัวว่าชอบตำแหน่งตัวฟาด มากกว่าตัวชง ช่วงนั้นผมให้น้ำหนักกับ การฝึกฟาดมาก เพราะตัวฟาดเป็นตำแหน่งสำคัญที่คอยทำคะแนนให้กับทีม ผมใช้เวลาถึง 2 ปี ฟาดถูกบ้าง ผิดบ้าง ล้มบ่อยมาก เป็นแผลช้ำ ถลอกเต็มตัว แต่ก็ไม่เคยหยุด เพราะอยากทำให้ได้ สุดท้ายอาจารย์ก็ให้โอกาสเปลี่ยนจากตัวชง มาเป็น ตัวฟาด แล้วก็ได้เล่นตำแหน่งนี้มาจนถึงทุกวันนี้ ตอนเด็กๆผมเคยดูตะกร้อทีมชาติไทยในทีวี ก็เคยฝันไว้ว่า อยากจะเล่นให้เก่งเหมือนพี่เกรียงไกร มุทาลัย โชคดีที่ตอนผมเป็นเด็ก มีรายการแข่งขันเยอะมาก ก็ได้พัฒนาฝีมือตัวเองมาเรื่อย ๆในตำแหน่งตัวฟาด แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าวันหนึ่งจะถูกเรียกติดทีมชาติไทย ในตอนติดทีมชาติครั้งแรกก็คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะพัฒนาได้ไกลแค่ไหน