In de 0-meting komt duidelijk naar voren dat veel leerlingen moeite hebben met bewegen. Kijkende naar de resultaten van hand- en oogcoördinatie valt op dat bijna de helft onder gemiddeld scoort en een aantal daarvan zelfs ruim onder gemiddeld. Daarentegen zijn er ook een leerlingen die boven gemiddeld scoren en daarvan ook een paar ruim bovengemiddeld. De gemiddelde scores van de Springplank zijn lager dan deze zouden moeten zijn kijkende naar de landelijke cijfers, er is veel ruimte voor verbetering van de beweegvaardigheid van leerlingen.

De leerlingen voeren een test uit waarbij ze zo vaak mogelijk een tennisbal tegen de muur moeten gooien en vangen in een bepaalde tijdsperiode. Ze komen 1 voor 1 de test afnemen en kunnen wachten in hoepels wanneer de leerlingen nog niet aan de beurt zijn.

 

De leerlingen gooien in 2 pogingen 30 seconden een tennisbal zo vaak mogelijk tegen de muur (binnen het vak) en vangen hem vervolgens zonder dat de bal stuitert.
Hierbij gelden de volgende afspraken:

 

 

Je kan een bewegingstechniek proberen te beheersen door de extern voorgeschreven bewegingstechniek zo dichtbij mogelijk te benaderen. Hierdoor wordt het bewegingsideaal bereikt door de bewegingstechniek er steeds beter in te slijpen. Dit noemen we ook wel traditioneel leren. Een andere manier is om de uitvoering van de bewegingstechniek te variëren zodat je kan leren van de verschillen. Hierdoor kan je de optimale bewegingstechniek zelf ontdekken. Dit noemen we ook wel differentieel leren, uit onderzoek gebleken een meer efficiëntere manier.

 

Differentieel leren gaat ervan uit dat verschillen in bewegingstechniek tussen individuen onvermijdelijk en juist niet erg zijn. Variaties in uitvoering zijn geen fouten maar verschillen in die het mogelijk maken effectief te leren. Door in een gevarieerd klimaat te leren wordt er gevonden naar een ideale oplossing van de beweging. Hoe groter de variatie des te meer je wordt geprikkeld tot het vinden van de ideale oplossing. Dit resulteert in een nog sterker leerproces. 

 

Het nadaan van voorbeeldgedrag is een basale vorm van leren bij de mens en dier. Volgens Bandura leren mensen vooral nieuwe gedragingen door te kijken hoe anderen iets doen en dit vervolgens na te doen. Dit is een vorm van leren die hij observationeel leren noemde. 

 

Volgens Bandura verloopt het proces van observationeel leren uit vier deelprocessen: aandacht, retentie, productie en motivatie. Aandacht voor het modelgedrag is een eerste vereiste om het leerproces op gang te brengen. Bij het tweede deelproces gaat het om de mentale herhaling van het modelgedrag, hierbij is herhaling van het modelgedrag van belang. Daarna bij productie gaat het om de opgebouwde cognitieve representatie van het gedrag en de uitvoering hiervan. Als laatste bij motivatie is het van belang van voldoende prikkels die aanzetten tot het nadoen van modelgedrag. Daarbij het controleren van de belangrijkste aspecten in de demonstratie.

 

Bij een beweging hoeft een ingeslepen techniek niet altijd de beste uitvoering te zijn. De uitvoeringswijze bij bewegers vertonen regelmatig onvolkomenheden die de uitvoering beperken of aanleidend zijn voor blessures. Des te meer een bewegingsuitvoering is ingeslepen des te lastiger deze veranderen is naar een  betere bewegingsuitvoering. De old way new way is een methode om deze verandering zo effectief mogelijk aan te pakken. Deze methode kent 3 fases. In eerste fase, de preparatie fase, worden de oude en nieuwe manier van bewegingsuitvoering geïdentificeerd. De bewegingen worden geanalyseerd en ontleed en essentiële verschillen worden benoemd. In de tweede fase, de mediatie fase, wordt de beweger gevraagd beide bewegingen uit te voeren en actief na te denken over overeenkomsten en verschillen. In de laatste fase, de toepassing fase, oefent de beweger alleen nog de nieuwe bewegingsuitvoering en wordt deze vaak herhaald. Door de 3 fases is de beweger in staat de oude manier direct te herkennen, hierdoor wordt het verval naar oude manier verminderd.

 

 

 

In deze resultaten kun je zien hoe er algemeen gepresteerd is, echter weten we niet door deze resultaten of de leerlingen een progressie hebben gemaakt. Met als voorbeeld: als de beste beweger nog beter is gaan bewegen door de interventie, dan kunnen we dat niet zien in de resultaten.

 

De leerlingen die zorg waren hebben onbewust door de interventies aan de basistechnieken gewerkt. Doordat de verschillende beweegactiviteiten met verschillende spelvormen waren de leerlingen bezig met het activiteit en minder op de techniek. Niet iets moeten kunnen, maar plezier maken.

 

Als we kijken naar de verschillen op motorisch niveau tussen alle leerlingen kunnen we stellen dat de groep dichter naar elkaar is gekomen. Er is minder motorisch niveau verschil ontstaan. Dit komt mede doordat iedereen die goed of minder goed kan bewegen toch mee kan doen op zijn of haar manier aan de beweegactiviteiten. Echter zijn er nog veel leerlingen die ondersteuning kunnen gebruiken kijkende naar motorisch niveau. 

 

Validiteit: De BLOC-test oog-hand coördinatie meet hoe vaak je een tennisbal tegen de muur gooit en met een hand vangt. Ik denk dat dit een goede methode is om te meten wat je vaardigheid met een bal is. Wie dit met een tennisbal kan, kan het ook met een grote bal. Echter als iemand dit goed kan betekent nog niet dat diegene een bal van 10 meter in iemand anders handen kan gooien. 

 

Betrouwbaarheid: De BLOC-test oog-hand coördinatie is erg betrouwbaar. Deze wordt door heel Nederland gebruikt om de vaardigheid van leerlingen te meten. 

 

Reproduceerbaarheid: De BLOC-test oog-hand coördinatie is zeer reproduceerbaar. Alle gegevens kunnen worden opgeslagen en er zijn veel andere afgenomen testen om mee te vergelijken. Wanneer dit vaker wordt afgenomen dan kun je ook beter de ontwikkeling volgen. De procedure van de BLOC-test is heel simpel en overal hetzelfde. Dus de test kan altijd op dezelfde manier worden uitgevoerd.

 

Het zou mooi zijn geweest als we konden zien hoeveel leerlingen hoeveel progressie hadden gemaakt, of juist achteruit zijn gegaan. Ook kunnen we niet aantonen of een leerling heel veel stappen heeft gemaakt of maar een paar kleine stappen. Dan konden we nog een betere conclusie trekken over de interventie.