Stüdyonun  odaklandığı  konu  yer  ve konum  kavramlarının  karşılıklı  oluşu;  kent  dokusunun kent mekânına dönüşümü ve temsil edilişidir. Bu anlamda kentin bir parçasının “mekanlaşması” semiotik anlamlarıyla irdelenecektir. “Kent mekanı nedir?” sorusu kompleks – morfolojik   ve   sosyolojik –yönleriyle araştırılacaktır. Gündelik yaşam pratikleri: Modernite ekseninde kentlinin kent   mekânıyla   kurduğu   ilişki   ve   onu   dönüştürme olasılıkları  tartışılacaktır.  Bu  anlamda  kent  mekanının “marjinalleşmesi” kavramı tekrar düşünülecektir.
 

Sızıntı kavramı:

Geç endüstrileşmiş İstanbul’un rastlantısal morfolojisinde  bir  tersten  okuma  yapılacak.  Bu  kavram, Deleuze   ve   Guattari’nin   yoğun   bir   düşünce   pratiği geliştirerek     benzeşmeyen     elementlerin     birleşimini olgunlaştırdığı  söylemi  adres  etmektedir.  Kente  satranç gibi  önceden  yazılmış  kurallar  üzerinden  bakamayız,  bir ızgara üzerinde hareket kabiliyeti tekrardan kodlanmalı ve kaçış noktaları belirlenmelidir. Bu stüdyoda “plato” kent dokusu;  çatkısı  net  Batılı  kentten  ayrılan  homojenlikten uzak, blokajların, hiyerarşilerin, sınırlamaların olmadığı açık bir sistem olarak ele alınmaktadır. Bu durum deneyselliğe daha  yatkın  bir  saha  sunar  ve “açık  uçlu,  dinamik  bir sürece”

işaret eder (Thornton, 2018). Post-modern  göçebe;  evsiz,  gezgin  ya  da göçmen -kurgusu  olmayan  bir  hayalin  peşinde  değildir;  daha  çok hayatta    kalmanın    küçük    olasılıklarına    tutunmuştur.  Burada mekânın marjinalleşmesi dikkat çeker. Kent  dokusu  sürekli   görünen  yapısına  karşın  içinde kesintiler, çatlaklar ve açıklar bulunduran bir çatkı olarak kent   katmanlarının   ve   gündelik   yaşam   pratiklerinin üzerine serilidir. Kent ve birey kamusal olanda bağ kurar. Her ne kadar bu aralıklar kentin akışını bozuyormuş gibi görünse    de    bireyin    mekânın    sınırlarını    esnettiği mekânlardır;  değişken ve  kişiseldir.  Dönüşebilir,  uçup gidebilir  ya  da  anlamını  yitirebilir.  Bu  uçuculuk  “o  anın fotoğrafını  çeker”  gibi  anlık  müdahaleyi  mimari  olarak tanımlamaya odaklanır.