Pozostałe dzieci nie wierzą ani jednemu słowu Łucji. Dla nich dziewczynka była nieobecna zaledwie chwilę, chociaż sama Łucja upiera się, że spędziła w Narnii kilka godzin. Rodzeństwo bada szafę ale nie znajduje niczego niezwykłego. Dochodzą do wniosku, że Łucja wszystko to sobie wymyśliła. Szczególnie okrutnie szydzi z niej Edmund, doprowadzając dziewczynkę do łez. 

Mija kilka dni. Dzieci ponownie bawią się w chowanego. Łucja raz jeszcze chowa się w szafie. Tym razem widzi to Edmund i wchodzi za nią, aby ostatecznie ukazać jej kłamstwa. Jakie jest jednak jego zdumienie, kiedy w środku nie tylko nie znajduje Łucji, ale sam przenosi się do ośnieżonej Narnii. Spotyka tam samą Białą Czarownicę, która w towarzystwie złośliwego karła  krainę podróżuje w saniach zaprzęgniętych w renifery. Częstuje Edmunda czarodziejskim ptasim mleczkiem i wypytuje, skąd pochodzi i jak się tutaj znalazł. Szczególnie zainteresowana wydaje się faktem, iż dzieci jest czwórka. Odsyła Edmunda do domu z poleceniem, aby sprowadził do jej zamku pozostałą trójkę. Edmund godzi się spełnić jej prośbę. 

Po powrocie do domu Edmund wciąż twierdzi, że to jedynie wymysł Łucji, ale w końcu potwierdza istnienie Narnii. Zdezorientowane dzieci nie wiedzą, co robić. W końcu udają się po radę do Profesora. Mądry staruszek mówi im, że wydarzyć może się wszystko, tylko trzeba mocno w to wierzyć. 

Ostatecznie cała czwórka postanawia udać się do Narnii razem. Po przejściu do magicznej krainy spotykają parę sympatycznych bobrów. Dzieci dowiadują się od nich, że do Narnii powraca Lew Aslan, Władca Puszczy, aby rozprawić się z Białą Czarownicą. Jednakże zgodnie ze starożytnym proroctwem ostateczne zwycięstwo zapadnie dopiero wtedy, gdy na poczwórnym tronie Narnii zasiądzie dwóch Synów Adama i dwie Córy Ewy. Wszystko wskazuje na to, że chodzi o czwórkę młodych wędrowców. Aslan czeka już na nich przy miejscu zwanym Kamienny Stół. Bóbr ma tam ich zaprowadzić. 

Edmund wymyka się z chaty Bobra i udaje do Zamku Białej Czarownicy. Ta, rozwścieczona, że przybywa sam, traktuje go w sposób zimny i okrutny. Edmund zaczyna zastanawiać się czy postąpił słusznie, dając wiarę jej słowom. To już nie blada piękność, która częstowała go ptasim mleczkiem. Wyciąga od niego informacje o spotkaniu przy Kamiennym Stole, każe karłowi zakuć go w kajdany i wyrusza spotkać się z Aslanem. 

Tymczasem pozostałe dzieci podążają za Bobrem do Kamiennego Stołu. Po drodze widzą topniejący śnieg i pierwsze oznaki nadciągającej wiosny, Oznaczało to, że moc Czarownicy zaczyna słabnąć. Spotykają również św. Mikołaja, który na dalszą drogę obdarza ich prezentami – Piotr otrzymuje tarczę i miecz, Zuzanna łuk oraz róg, którym będzie mogła wzywać pomocy, a Łucja buteleczkę z magicznym eliksirem, leczącym wszelkie rany. 

Przy Kamiennym Stole, w otoczeniu świty magicznych stworzeń, oczekuje już na nich sam Aslan. Wyjawia dzieciom, że dzień rozprawy z Czarownicą jest już bliski. W chwilę później przy Stole pojawia się ona sama i zgodnie ze starożytnym prawem żąda Edmunda, jako zdrajcy, dla siebie. W ten sposób przepowiednia nie może się spełnić. Aslan nie godzi się na to. Wybacza Edmundowi oraz pasuje Piotra na rycerza i odsyła go wraz ze swoją armią do Zamku Króla, a sam udaje się do Czarownicy, by ta wykonała na nim wyrok śmierci. Gdy triumfująca Czarownica pozbawia Aslana życia, zwołuje armie potworów i pewna wygranej rusza na armię Piotra. Nie wie jednak, że zgodnie z jeszcze starożytniejszym prawem Aslan nie może umrzeć. Lew odradza się potężniejszy niż do tej pory, uwalnia zaklęte w kamień leśne stworzenia i wraz z nimi śpieszy na pole bitwy, by w ostatniej chwili zamienić klęskę w wielkie zwycięstwo. 

Dzieci pozostają w Narnii i zasiadają na czterech tronach Królestwa. Aslan znika ponownie, a wraz z upływem czasu Narnia osiąga szczyt rozkwitu. Kiedy po wielu latach czwórka rodzeństwa odnajduje drogę do własnego świata, okazuje się, że minęło tam zaledwie kilka minut.