Tuğçenaz bir eczacıdır. Kendi geliri ona yetmiyor fakat aylarca çalışıp değeri bin lirayı zor geçen bir maaş alıyor. Şule ve Nergiz adlı arkadaşları da bu durumdadır fakat Şule’nin çalıştığı fabrikanın sahibi olan Erdem hepsinin maaşlarının toplamından kat kat fazla para alıp hiçbir şey yapmıyor hep sekreterlerine ve işçilerine işinizi yapın diye kızıyordur. Tuğçenaz, Şule ve Nergiz gibi emeklerinin karşılığını alamayıp sokaklarda çürüyen insanlar vardır. Fakat Erdem gibi emek harcamadan başkalarının maaşına zam yapmaktansa azaltan insanlara da vardır. Bunları engellemek için sorunu kökten çözmeye çalışan Tuğçenaz ve arkadaşları Cumhurbaşkanına bir mektup yazmayı planlıyor ve bu etkinliğini tüm sosyal medya uygulamalarından paylaştık ve böylece herkesle beraber Cumhurbaşkanına mektup yazdık ve düzelmeye çalışacaklarına dair bir dönüş aldık ve inşallah bunu düzeltirler.

 

         2 arkadaş sahilde yürürken karşılarına bir labirent çıkmış. Labirent çok çok büyükmüş. ‘’Yaparız ya, ne kadar büyük olabilir ki’’ deyip girmişler. Girmişler girmişlerde biraz gözleri korkmamış değil. Atlattık yaptık falan derken çıkışa yakın bir anda önlerinde 6 tane yol belirmiş. Şuradan gidelim buradan gidelim derken her şey birbirine girmiş. Sonra kesin ilkidir demişler ilki olmamış, o zaman sonucudur demişler o da olmamış. Sonra 4. Yoldan gitmişler o olmuş. O yoldan dümdüz gidince zaten labirent bitmiş. Labirent bitince gördükleri karşında şok olmuşlar. Bir sürü dev gibi çikolatalar, şekerler, tatlılar, tuzlular… Dayanamayıp hepsini yemişler. Eve gittiklerinde ise çok halsiz ve yorgun hissettikleri için hastaneye gitmişler. Durumu anlatmışlar. Doktor çok yediklerinden kaynaklı olduğunu, biraz daha böyle yemeğe devam ederse zehirlenebileceğini hatta ölebileceğini söylemiştir. 2 arkadaşta bir daha ne yiyip ne içtiklerine dikkat edeceklerine söz vermiştir.

 

 

EGE KUTAY AKYILDIZ

 

    Merhaba ben Şule.21 yaşındayım; bir ablam var adı Nergiz o da 32 Yaşında. Ama bugün size başka bir şey anlatacağım. Bizim ailemizin klasik Ramazan Bayramı. 

     Saat sabah 5:30,saat altıda işe gitmem gerek. Bu nedenle her zamanki gibi başladım hazırlanmaya, babamın ilacını vermeliydim ama ilaç bitmişti. Cebimde para yoktu bu nedenle mutfağın tozlu dolaplarında yıllardır açılmayı bekleyen bir ihtiyaç kutusu olduğunu hatırladım. Ne yazık ki oradan da üç beş kuruş koparabildim. Umutla yürürken aklımdan şu sözler geçti: ”Allah’ım ne olur ilacın fiyatı yükselmiş olmasın”.Tuçenaz Ablanın dükkanına geldiğimde şu sohbeti yaptık:

-Abla merhaba ben geldim. Şey kumbaramda para kalmamıştı ve bilirsin cepler yine boş bizde. İhtiyaç kutusunu buldum oradan da 10 lira çıktı. Ağrı kesiciye param yetiyor mu acaba?

-Canım benim paraya gerek yok şu anlık. Sağlık her zaman önemli, daha sonra ödersin.

   Eczaneden ilacı alıp gittim ,babama ilacını verdim. Daha sonra Nergiz Ablamı bulup onu gönderdim. Ablam bir ayakkabı boyacısı ve onun işi benden erken başlıyordu.

Bu kadar koşuşturma içindeyken ben saati fark etmemişim. Babama protein suyu hazırlarken gözüm duvar saatine ilişti. ”Eyvah!” dedim “Yine geç kaldım, Erdem Bey beni öldürecek”.

  Suyu hazırladım ve babama verdim hemen montumu giydim ve çıktım. Otobüs bekledim, gelmeyince kaybedecek zamanım yok diye düşündüm ve başladım yürümeye.

Ve o an şöyle düşündüm : ”Şule nasıl unutursun işi! Elifin başına gelenlerden ders çıkarmadın mı?! Kız 10 dakika geç kaldığı için aralıksız 9 saat çalıştı ve sonrada kimyasallardan hasta oldu! Ama kızım sen hasta ol bi hem ablan hem de baban çok kötü olur bu yüzden KOŞ! ”

  Fabrikaya geldiğimde kapıda Erdem Bey vardı. O an anladım ki çok büyük azar işitecektim.

İlaç fabrikasına doğru iki üç adım attığımda Erdem Bey konuşmaya başladı:

-Neredesin Sen! Saat kaç olmuş hanımefendi bir bak istersen. Oh ne ala biz bekleyelim Şule Hanım gelmesin!

O an ağızı bile açmadan içeri girmek istedim. Daha sonra işe koyuldum. Bir kaç dakika sonra Erdem Bey geldi ve bizi izlemeye başladı. Etiket görevlisi Yusuf korkuyla ve azıcık umutla Erdem Bey e şöyle dedi:

-Erdem Bey karım ve çocuklarım beni bekler ben biraz daha erken çıksam, sonuçta bu gün bayram.

Erdem Bey ”Yusuf iş azaltmaya gelmez hem bayram bizim neyimize! Dedi.

Yusuf sessizce oturdu. Ben o an ayağı kalkıp” Erdem Bey, Erdem Bey izin verin artık bari Ramazanda!”

Diye bağırmamak için ağızımı iki parmağımla sıktım. Tam ağızımı sıkarken Erdem Bey e bir bildirim geldi. Sonra artık o bildirim neyse söyle dedi:                                                                -Evet arkadaşlar sıkı çalışın ben sizi bekleyemem ki! Benim birkaç saat sonra Ramazan tatili uçağım var haydi azıcık yaşlı teyzelik sendromundan çıkın! Bakın ben gittim diye sakın iş bitti sanmayın ha! Birinin işten kaytarmaya çalıştığını bir duyayım yemin ederim çok fena olur!”                                         Ben o an içimden şöyle düşündüm: ”Haklı, bayram bizim neyimize, bayram patronun hakkı!”

 

    

Bir gün Mahmut Bey işe giderken apartmanının yanındaki şekercinin önünde yerde yatan bir sokak çocuğu görmüş. Ve önüne bir miktar para bırakmış. Çocuk adamın yüzüne minnettar bir şekilde bakmış. Ardından Mahmut Bey yoluna devam etmiş. Bir hafta boyunca çocuk her gün şekercinin önünde yatmış. Fakat kimse çocuğa yardım etmemiş.

Bir gün Mahmut Bey yine işe giderken çocuğu bir yabancıdan para çalarken görmüş. Hemen yanına gidip ona ne yaptığını sormuş. Çocuk çok korkmuş ve korkudan cevap verememiş. Ardından Mahmut Bey çocuğun elindeki parayı geri adamın cüzdanına koymuş ve çocukla bir banka oturmuş. Çocuğa tekrardan sormuş. Çocuk gözleri dolu bir şekilde “Çok özür dilerim, fakat benim de biz çarem kalmadı. Arkadaşlarım, kardeşim ve ben günlerdir açız. Yemeğe bile paramız yetmiyor. İnanırmısınız ben hayatımda hiç şeker yemedim param yetse onlara şekerde alacaktım. Fakat ben onların en büyüğüyüm ve onlara yardım etmek zorundayım.” 

Mahmut Beyin gözleri doldu. “Tamam oğlum, seninle anlaşalım, eğer ki bir daha çalmamaya bana söz verirsen hepinize yemek ısmarlıyacağım. Sonra da şeker alacağım. Ama bana söz vermek zorundasın!” Sözleşdikten sonra Mahmut bey ile spariş vermişler sonra elleriyle şeker seçmişler. Çocuk çok mutlu bir şekilde elinde paketlerle arkadaşlarının yanına dönmüş. Ve hepsi Mahmut Bey sayesinde kurtulmuş.

Kuzey Masal Özleyen

 Adam çocuğa yaklaşarak sormuş:

 -Bu deniz yıldızlarını neden denize geri atıyorsun?

 Çocuk cevap vermiş:

 -Güneş yükseliyor. Birazdan sular çekilecek ve bu deniz yıldızları susuzluktan ölecekler.

 Adam bu duruma şaşırmış:

 -Sahil çok uzun ve çok fazla deniz yıldızı var. Hepsini kurtaramazsın. Ne fark eder ki?

 Çocuk adamı dinlemiş. Daha sonra sahilden bir deniz yıldızı daha alarak denize bırakmış. Sonra adama dönerek:

 -Bak görüyor musun bu deniz yıldızı için fark etti demiş.

 

Bir varmış bir yokmuş… Bir köy varmış ama herkes şikayetçiymiş durumundan. E zaten haklılarmış.  Bir kısa bir uzun aynı yere bakamaz, farklı bir şekilde bakarlar ve bu durumda genellikle kavga çıkar.

Herkesin Erdem abi diye bildikleri bir adam varmış. Fabrika sahibiymiş. Adam çok nazik olup, herkesi eşit görürmüş lakin insanlar ona kötü bir gözle bakarmış. Çünkü çok az iş yaparak para kazanıyormuş. Bundan mutlu değilmiş. Bir de Fabrika işçisi, Şule varmış. Şule ise Erdem’in tam tersiymiş ama tabii ki onu sevenlerde varmış. Mesela Tuğçenaz. O çok anlayışlıymış ve Şule’nin içinde iyilik olduğuna inanıyormuş. Son olarak köyün en fakiri, ayakkabı boyacısı Nergiz varmış. O daha 10 yaşındaymış ve ona hiç kimse gelmezmiş. Çünkü kimsenin böyle bir ihtiyacı yokmuş.   

Tuğçenaz eczanede akşama kadar çalışmasına rağmen hiç çalışmayan Erdem çok para kazanabiliyordu. Buna herkes şikayetçiydi ama söylemiyorlardı çünkü onlara yardım etmeye çalışan Erdem’in üzülmesini istemiyorlardı. Şule’nin” Bugün çok çalıştım ama hakkımı aldım.” “Ay çok yoruldum.” Gibi cümlelerinden ve Nergiz’in işlerinin iyi gitmemesinden sokakta kalmasından bıkmışlardı. 

O gün sıkıntılı günlerden biriymiş. Bu sefer erdem onların sıkıntılarını görmüş ve “Noldu nedir bu sıkıntının sebebi?” diye sormuş. Şule her zamanki tavrıyla “Her şey yolunda” diye cevap vermiş.                                -Sana değil diğerlerine soruyorum. Herkes aynı anda bir şeyler gevezelenmiş. Sonra Nergiz “Bu eşitsizlik ne olacak?” diye atılmış. 

-Benim aklımda bir fikir var.

-Nedir?

-Yarın parkta buluşalım ve bu yaşantılarımızla, sorunlarımızla ilgili bir dilekçe yazalım. 

-İyi fikir!

-O zaman yarın görüşürüz.

        ----------- Ertesi gün---------

Şule “Herkes geldi mi?” diye sordu cevabı bilerek. “Başlayalım o zaman.” Tuğçenaz “Öncelikle yaşadıklarımızı, sıkıntılarımızı yazalım.” dedi. Şule “Sonra ne istediklerimizi yazalım” dedi. Nergiz “Lafınızı bölmek istemem ama dilekçe ne demek?” diye sordu. Şule bilmiş bilmiş tavrıyla açıkladı: İnsanların bir isteğini veya şikayetini duyurmak veya herhangi bir konuda bilgi vermek için yazılan şeye dilekçe denir. Nergiz” Yani istediklerimizi yazdıktan sonra şikayetimizi yazıp, nelerin daha doğru nelerin daha yanlış yazıp bitirebilir miyiz?” Tuğçenaz “Elbette hemde çok iyi olur.” Erdem” Siz söylerken bitirdim dilekçeyi şimdi gönderiyorum.” “Tamam” dediler hep bir ağızdan…                                                                                                                                                                                                                 

Ne şanslısın! Sana bakacak ve karnını doyuracak insanlar, gece güvenle uyuduğun bir yuvan var. Bu halinden ne kadar da memnun görünüyorsun.

Köpek, kurda doğru merhametli bir bakış atarak kurdun bu çelimsiz haline üzüldü. Yaşadığım yerde yiyecek bulmakta zorluk çekmiyorum, düzenli bir hayatım var dedi. Eğer sen de benim gibi düzenli bir hayat istersen benimle gelebilirsin. İstediğin kadar doyarsın ve kulübemi paylaşırız.

Bu teklifi büyük bir sevinçle karşılayan kurt, köpekle birlikte yola düştü. Geceleri evin korunmasında köpeğe yardım edecek böylece düzenli kalacak bir yeri ve bol miktarda yiyeceği olacaktı.

Merhaba ben Nergiz. 20 yaşındayım.Ailem ile birlikte küçük bir kasabada yaşıyoruz.Zamanında kafamızı sokabileceğimiz küçük bir evimiz olsun diye bu kasabadan bir ev almıştık.İyi ki de buradan almışız. Burada harika bir hayatım var.2 ev yanımızda en sevdiğim arkadaşım Şule oturuyor. Benim çalıştğım yer buraya çok yakın, kasabadaki herkes ile çok samimiyiz. Komşularımız birbirleri ile her zaman yardımlaşıyor. Ama bizim şöyle bir sorunumuz var ki  ailecek çok iyi durumda değiliz, kısaca sıkıntıdayız. Babam emekli maaşı ile evin geçimini sağlıyor, annem ev işlerini yapayım derken bize bile vakit ayıramıyor, ben ise evin geçimini sağlamak için okulumu bırakıp işe girdim. Mesleğim ise ayakkabı boyamak. En azından bu meslek ile her ay eve üç beş kuruş getirebiliyorum. Arkadaşım Şule ise oldukça varlıklı bir kız. Benimkinden çok daha iyi bir işi var. Büyük bir fabrikada çalışıyor. Bu işten de oldukça iyi para kazanıyor. Benim bir yıl boyunca çalışıp kazandığım maaşı o 1 ay çalışsa kazanabiliyor.Ama Şule bu aralar biraz hasta,bu sebeple işe gidemiyor.Ben de yine normal bir sabah kalktım,tam işe gitmek için hazırlanıyordum ki Şule benden eksik olan ilaçlarını almamı istedi.Birazcık para verdi bana ve bu para ile kağıda yazmış olduğu ilaçları eczaneden almamı istedi.Ben de tabiki kabul ettim ve işe gitmeden Şulenin ilaçlarını almaya eczaneye yola koyuldum.Eczane bize çok yakındı hatta yakın zamanda bu eczaneye yolum yine düşmüştü.Açıkçası eczanede çalışan Tuğçenaz ablayı pek sevmiyorum.Biraz paragöz bir kadın.1 kuruş eksik verirlerse tozu dumana katabilir.Neyse ben eczaneye geldim.Tuğçenaz ablaya günaydın dedikten sonra biraz acelem olduğunu söyleyip kağıtta yazan ilaçları bana verebilirmisiniz diye sordum.Pek de sıcak karşılamadı bu isteğimi.İçinden off,poff ettiğini bile duydum.Ardından kağıtta yazan ilaçları bana verdi.Ben de parasını ödedim.Tuğçenaz ablaya iyi günler diyip dükkandan acele ile çıktım.Hemen kasabaya koşup Şulenin kapısını çaldım.Kapıyı açtığında ona ilaçları verdim.Bana teşekkür etti.Burada benim yaptığım bir şey yoktu ki deyip tam işe gidecekken Şule, annemin onun evine gelip eğer Nergiz’i görürsen ona bugün onun işinin tatil olduğunu söylermisin dediğini söyledi. .Ama hemen ardından neden işe gitmediğimi de söyledi.Bu günlüğüne Şulenin iş yerinde onun işlerini yapmalıymışım.Ben de kızı zor durumda bırakmamak için mecburen kabul ettim.Şule bana işyerinin nerede olduğunu söyledi.Orada yapmam gereken işleri patronu Erdem bey bana anlatacakmış.Ben de hemen onun iş yerinin yolunu tutum.Geldiğimde ise gördüklerime inanamadım.Bina çok uzundu.Kaç katlı olduğunu düşünmeye başladım ama hemen ardından içimden bir ses işe geç kaldığımı söyledi.Hem binaya girdim.Şulenin çalıştığı yere çıktım.Oradaki bir çalışana Erdem beyin nerede olduğunu sordum.Onlar da bana Erdem beyin ofisini tarif etti.Tam koridorda koşuyorken yanlışlıkla birisine çarptım.O kişi şöyle dedi:Sen Nergiz olmalısın,ilk işin ofis kurallarını öğrenmek olacak,ardından yapman gereken işler Şulenin ofisinde.Onları tamamlayınca bana göster,eğer onaylarsam gidebilirsin ama eğer onaylamazsam bütün akşam buradasın.

Açıkcası korkmuştum. Galiba yapacağım çok şey vardı. Hemen yapmaya koyuldum. İşler biter bitmez Erdem beye gösterdim ama hiç beklenmedik bir şekilde onay verdi. Ben de ofisten çıkıp evime doğru yürümeye başladım. Eve vardığımda ise ilk Şulenin evine uğradım. Sabahki halinden biraz daha iyi gözüküyordu. Demek ki ilaçlar işe yaramış diye düşündüm.Ardından kendi evime gittim.Annem günümün nasıl geçtiğini sordu. Ben de iyi geçtiğini söyledim. Ardından annemden garip bir haber aldım.Tuğçenaz abla grip olmuştu.Ben de annemin yanında söylemedim ama odama gidince yatağıma yatıp dedim ki: Gün gelir,devran döner!

 

Merhaba ben Şule bir fabrika çalışanıyım. Bugün bir farkındalık yaratmak istediğim için bu yazıyı yazıyorum. Size bugün yaşadığım ve üstüne bolca düşündüğüm bir konu var. Yanlış düşünüp düşünmediğimi çokça sorgulayıp bu yazıyı yazmaya karar verdim.

 

Saat 5:00 kalktım ve kahvaltı hazırladım. Beraber yaşadığım ev arkadaşım Tuğçe ile oldukça uykulu ve sessiz bir kahvaltı yaptık. Tuğçe eczanede çalışıyor. Her akşam nöbetçi ve bugün annelerimiz bizi ziyarete gelecek. Onları uzun bir zamandır görmüyoruz. O hasretle Tuğçe’ye izin alıp alamayacağını sordum. Son lokmamı ağzıma atarken gözüm saate ilişti ve hızla evden çıktım. Yolda ayakkabı boyayıcısını gördüm. Karşı komşumuz Nergis yani. Selam verip otobüse bindim. Tıkış tıkış bir şekilde iş yerinin yolunu tuttum.

 

Geldiğimde patron sinirli idi. Ürünlerden birine şikayet gelmiş. Erdem Beyin her zamanki sinirli hali. Başladım çalışmaya. Annemden bir arama yola çıktığına dair. İşimi sevinçle moralimi bozmadan yapmama yardımcı oldu. Erdem bey yanımıza doğru geliyor. Tam sözüne başlarken telefonu çaldı ve arayan çocuğunun hemşiresi idi. Çocuğu elini sıkıştırmış diye hemen telaşlandı ve konuşmaya baş

Erdem Bey:

-Acil bir durum oldu ben çıkıyorum. Şule bana bir şey diyecektin…

-Eee Erdem bey bugün mesaiye kalmadan erken çıksam olur mu diyecektim de

-Sebebini almadan izin vermem işinden seni ayıran bu özel durumu açıklar mısın?

Erdem beye olayı açıkladım ve bana izin alacak kadar önemli olmadığını söyledi o anda içimde fırtınalar koptu o her gün nur yüzünü gördüğü kızı sırf elini sıkıştırdı diye sevgili işinden ayrıl ama biz 1 buçuk yıldır görmediğimiz annemizi gecenin 4’ünde yatağından izleyelim

Günlerden Cuma 13.12.2021 ,saatler iş  çıkış saati. Tuğçenaz Erdem Şule Nergiz evlerinde dinlenip parka gittiler .

 

 

Parkta sohbet ettiler. Konu direkt maaştan açıldı. Tuğçenaz:

 -Ya insanlar su ekmek alamaz oldu, diye yakındı ilk başta.

Erdem:

-Şuna bak ayın sonunu borçlu geliyor. Şimdi mallar az üretildiği için pahalanıyor fakat maaşlarımız yetmiyor, dedi.

Şule: 

-Ülkede insanlar iki kuruş  kazanmak için neler yapıyorlar, ama insanlar toprağı verimli şekilde kullanmıyorlar, dedi.

Nergiz:

-Ben bile bekar olduğum halde kendi karnımı zor doyuruyorum çöp toplayan insanlar nasıl doyuracak, dedi ve arkadan “Hak ,adalet  ,ülke adaletsiz” diye sesler geldi .Arkadaşlar başlarına iş açmamak için eve gittiler ve haberlerden izlediler.

 

 

Evde iyi ki  eve gitmişim dediler çünkü polisler sonradan gelip gaz  bombaları ve göz yaşartıcı spreyle bloke etmişler.

Günlerden Cuma 13.12.2021 ,saatler iş  çıkış saati. Tuğçenaz Erdem Şule Nergiz evlerinde dinlenip parka gittiler .

 

 

Parkta sohbet ettiler. Konu direkt maaştan açıldı. Tuğçenaz:

 -Ya insanlar su ekmek alamaz oldu, diye yakındı ilk başta.

Erdem:

-Şuna bak ayın sonunu borçlu geliyor. Şimdi mallar az üretildiği için pahalanıyor fakat maaşlarımız yetmiyor, dedi.

Şule: 

-Ülkede insanlar iki kuruş  kazanmak için neler yapıyorlar, ama insanlar toprağı verimli şekilde kullanmıyorlar, dedi.

Nergiz:

-Ben bile bekar olduğum halde kendi karnımı zor doyuruyorum çöp toplayan insanlar nasıl doyuracak, dedi ve arkadan “Hak ,adalet  ,ülke adaletsiz” diye sesler geldi .Arkadaşlar başlarına iş açmamak için eve gittiler ve haberlerden izlediler.

 

 

Evde iyi ki  eve gitmişim dediler çünkü polisler sonradan gelip gaz  bombaları ve göz yaşartıcı spreyle bloke etmişler.

“Büyüklerimizi tanımayanlar, Onların hizmetlerini takdir etmeyenler,

Onlara hürmet hissi beslemeyenler, Hiç kimseden hürmet bekleyemezler ”

Bu derlemede, Mehmet Akif Ersoy’un meslek haya­tı, veteriner hekim kimliği, üniversite öğreniminin, mesleki bilgi, görgü ve uygulamaların, onun duygu ve düşünce dünyasına katkısı tarihsel süzgeçten geçirilerek değerlendirilmesi amaçlandı.

Veteriner Hekimliği Öğrenimi Dönemi

Türkiye’de ilk bilimsel veteriner hekimliği okulu 1842’de İstanbul’da açılmış; ancak bu okulda yal­nız askeri veteriner hekim yetiştirilmiştir. Aynı dönemde İstanbul başta olmak üzere halkın elindeki hayvanlarda da salgın hastalıkların yaygın olması nedeniyle sivil bir veteriner okuluna ihtiyaç duyul­maktaydı. Türkiye’de bu anlamda ilk gelişmeler Pasteur’ün 1885’de kuduz aşısı tatbikatını dünyaya duyurmasının ardından 1886’da Dr. Zoeros Paşa başkanlığında Dr. Hüseyin Remzi ve Veteriner Hekim Hüseyin Hüsnü’den şekillenen bir grubun kuduz aşısı tatbikatını öğrenmek amacı ile Paris’e gitmesiyle başladı. Altı aylık staj sonunda yurda dönüşte Dr. Zoeros Paşa Kuduz Müessesesini açtı. Bu kurum benzerleri arasında Doğu’da açılanların en eskisi, dünyada açılanların dördüncüsüydü. Bu­rada kuduz aşısı hazırlanmasının yanında sığır vebası ile ilgili bakteriyolojik muayeneler de yapıl­dı. Araştırma kurumları ile bilim hayatımıza giren bakteriyoloji, 2 Şubat 1893’de çıkan bir padişah buyruğu ile sivil ve askeri veteriner okullarında öğretilmeye başlandı. Dersin verilişi için Fransa’da bakteriyoloji üzerine çalışan Dr. Rıfat Hüsamettin görevlendirildi. Kuduz Müessesesi ve buradaki çalışmalar kamuoyunda ilgi uyandırmaktaydı. Bu ortamda 1888’de ikinci kez yayın hayatına giren “Vrsıth-i Servet” adlı bilimsel veteriner hekimliği ve ziraat dergisinde, özellikle Mehmet Ali Bey tarafından kaleme alınarak yayımlanan yazıların da etkisiyle Türkiye’de ilk Sivil Veteriner Okulu 1889’da açılmıştır. Mehmet Akif bu okula kaydolan ilk öğrencilerden birisidir

“Büyüklerimizi tanımayanlar, Onların hizmetlerini takdir etmeyenler,

Onlara hürmet hissi beslemeyenler, Hiç kimseden hürmet bekleyemezler ”

Bu derlemede, Mehmet Akif Ersoy’un meslek haya­tı, veteriner hekim kimliği, üniversite öğreniminin, mesleki bilgi, görgü ve uygulamaların, onun duygu ve düşünce dünyasına katkısı tarihsel süzgeçten geçirilerek değerlendirilmesi amaçlandı.

Veteriner Hekimliği Öğrenimi Dönemi

Türkiye’de ilk bilimsel veteriner hekimliği okulu 1842’de İstanbul’da açılmış; ancak bu okulda yal­nız askeri veteriner hekim yetiştirilmiştir. Aynı dönemde İstanbul başta olmak üzere halkın elindeki hayvanlarda da salgın hastalıkların yaygın olması nedeniyle sivil bir veteriner okuluna ihtiyaç duyul­maktaydı. Türkiye’de bu anlamda ilk gelişmeler Pasteur’ün 1885’de kuduz aşısı tatbikatını dünyaya duyurmasının ardından 1886’da Dr. Zoeros Paşa başkanlığında Dr. Hüseyin Remzi ve Veteriner Hekim Hüseyin Hüsnü’den şekillenen bir grubun kuduz aşısı tatbikatını öğrenmek amacı ile Paris’e gitmesiyle başladı. Altı aylık staj sonunda yurda dönüşte Dr. Zoeros Paşa Kuduz Müessesesini açtı. Bu kurum benzerleri arasında Doğu’da açılanların en eskisi, dünyada açılanların dördüncüsüydü. Bu­rada kuduz aşısı hazırlanmasının yanında sığır vebası ile ilgili bakteriyolojik muayeneler de yapıl­dı. Araştırma kurumları ile bilim hayatımıza giren bakteriyoloji, 2 Şubat 1893’de çıkan bir padişah buyruğu ile sivil ve askeri veteriner okullarında öğretilmeye başlandı. Dersin verilişi için Fransa’da bakteriyoloji üzerine çalışan Dr. Rıfat Hüsamettin görevlendirildi. Kuduz Müessesesi ve buradaki çalışmalar kamuoyunda ilgi uyandırmaktaydı. Bu ortamda 1888’de ikinci kez yayın hayatına giren “Vrsıth-i Servet” adlı bilimsel veteriner hekimliği ve ziraat dergisinde, özellikle Mehmet Ali Bey tarafından kaleme alınarak yayımlanan yazıların da etkisiyle Türkiye’de ilk Sivil Veteriner Okulu 1889’da açılmıştır. Mehmet Akif bu okula kaydolan ilk öğrencilerden birisidir

 Kadınların Yükselen Sesi

Tekstil fabrikasında çalışan Şule,sabahın kör karanlığında ,evlerinin çamurlu sokağına çıkmış,hızlı adımlarla otobüs durağına gidiyordu. İçinden ‘’geç kalmamalıyım işe, yoksa fabrikanın sahibi Erdem bey günlüğümden keser, ustabaşından da bir sürü azar işitirim’’ diye geçirdi. Maaşına yapılan kuş kadar zam,artan gıda fiyatlarını karşılamakta çok zorlanıyordu. Eşi onu , 2 çocukla terk edeli ne kadar olmuştu,hatırlamıyordu bile.

Aynı mahallenin üst kısmında eczacı Tuğçenaz hanım, sabah eczanesini asık suratıyla açtı. Kapıya konulmuş doğalgaz faturasını görünce çok sinirlendi.Kendi kendine ‘’Bunca sene üniversite okudum, ne bir araba alabilmişti, ne de uzun süredir çok istediği Güney tatilini çıkabilmişti. 

Nergis Hanım yaşamını ayakkabı boyayarak kazanıyordu. Mahalleli önceleri bir kadını sokak sokak gezip ayakkabı boyamasını çokyadırgamıştı. Çok fakirdi,annesi ile tek göz odada yaşardı.İnsanlar artık eskisi gibi ayakkabı boyatmıyorlardı. Boyatanlar ise AVM’lerdeki mostra salonlarını tercih ediyordu.

Erdem Bey,fabrikanın camından mahalleyi seyrediyordu. Sahibi olduğu fabrika sigortasız çalıştırdığı Suriye’li, Afgan işçilerle çok büyümüştü. Vergi kaçırmak için türlü yollar yapıyordu

Bir akşamüstü,fabrikadan yorgun dönen Şule, mahallenin parkında dinlenmek için oturdu. O gün hiç siftah yapamamış ayakkabı boyacısı Nergis oradan geçerken parkta Şule’ye selam verip yanına oturdu. İkisi sohbet ederken, eczanesini kapatan Tuğçenaz, uzaktan tanıdığı 2 kadına yaklaşır ve sohbete katılır. 

2 saat boyunca dertleşen kadınlar, geçinmenin zorluklarını, emeklerinin karşılığını alamamanın verdiği zorlukları, güzelim ülkelerinde gelir dağılımı adaletsizliğini, ortasınıfın artık yok olmaya başladığını konuşurlar. 

Tuğçenaz 

-Artık yeter ,sesimizi çıkartmazsak birşeyler yapmazsak hiçbir şey değişmez .der

Nergis 

- Ne yapabiliriz ki der.

Şule

- Sesimizi yükselteceğiz. Mahallede ki tüm kadınlarla konuşalım. Sigortasız çalıştırılan, tazminatsız işinden çıkarılan, maaşları zamanında ve tam ödenmeyen, emeği çalınan tüm kadınlar için birlik olalım. Kendimiz için olmasa bile, çocuklarımızın yarını için en azındanbir adım atalım der.

O gün 3 kadın ilk defa birlik olmanın, beraber hareket etmenin ,topluma faydalı olabilme düşüncesinin mutluluğunu yaşarlar.

‘ne olmuş ki ben hiçbir şey duymadım.’  Nergiz sadece doktorların maaşına zam yapıldığını ve diğerlerine yapmadığını ve yapmayacağını anlatmış. Tuğçe Naz çok sinirlenmiş ve arkadaşı Nergiz’le dükkandan dışarı fırlamış. Dışarıda fabrikada çalışan Şule’yi,  fabrika sahibi Erdem Bey’i ve halktan diğer esnafları görmüş. Bütün halk protestolar eşliğinde parkları, iansanların evleri ve işyerlerini dolaşarak isyan etmişler ve başkanda herkesin maaşına zam yapmayı kabul etmiş.

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir kız varmış. Adı Neşe’miş . annesi onun hep pilot olmasını isterdi ama Neşe hayvan hocası olup hayvanlara eğitim vermek istermiş. Ne yazık ki babasi covid 9 hastalığı yüzünden  hiç kızını görmemişti . bir gün annesi kızına çok kızmıştı. Neşe’de o gece evden kaçmıştı ama yemek yemediği için çok açtı. Bir an bir tilki çıkmış başta Neşe’den çok korkmuş ama onun sadece aç oldunğunu görünce onunla sobbet etti. Neşe meyerse tilkinin adı Pofuduk’muş ve okula gidiyormuş. Neşe’de o okula kayıt olup öğretmen olmak istiyormuş. 1 saat sonra Neşe işe girdi ve hoca olup Pofuduk ile arkadaşlarına eğitim vermis. 

 

Günlerden Salı günüydü Tuğçenaz eczanede çalışıyordu ve gelirinden hiç memnun değildi.Akşam eve dönerken arkadaşları Şule ve Nergiz ile karşılaştı hemen yandaki parka doğru ilerleyip bir banka oturdular.Şule fabrika işçisiydi ve fabrika sahibi Erdem çok cimri bir adamdı çalışanlarına hiç iyi davranmaz çalışanlarına ayrımcılık yapardı. Şule geçimini zor sağlıyordu ve gelirinden memnun değildi.Bu yüzden isyan ediyordu fakat hiçbir işe yaramıyordu. Nergiz ise ayakkabı boyacısıydı ve gelirinden memnun olmadığı belliydi. Nergiz’in bir kızı var ve geçimi zor olduğu için hayat onun için çok zordu.Artık adaletsizlikten bıkmıştı bazı insanların hiçbir şey yapmadan bile geliri çok iyi olabiliyordu fakat diğer insanların gelirleri niye adaletsizdi bunu bilmiyordu bu konuda hiçbir şey yapamıyordu ve bu onun canını çok sıkıyordu.Hava iyice kararmıştı yavaştan dağıldılar.Tuğçenaz eve gitti ve uyumaya çalıştı fakat uyuyamadı. Bir türlü uyuyamıyordu onu uyutmayan bir şey vardı oda adaletsiz gelirdi biraz düşündü ve aklına süper bir şey geldi arkadaşlarıyla beraber protestolara katılacaktı ve hakettiği geliri alacaktı.Sabah olunca hemen arkadaşlarını parka çağırdı Şule ve Nergiz gelince planını anlattı onlarda onayladı ve çok heyecanlandılar.Hemen protestolara katıldılar ve adaletin yerini bulmasını umdular.Bu arada Erdem’e büyük bir ders verdiler yaptığı şeyin ne kadar yanlış olduğunu anladı ve büyük bir utanç yaşadı.I

          Bizim komşumuz Eczacı Tuğçe Naz teyze geçen anneme iş sahibi olduğumuz halde zam üstüne zam gelmesi bizi o kadar zorluyor ki diye dert yakıyor. Annemde Tuğçe Naz teyzeye sen böyle diyorsan fabrika işçisi Şule ne yapsın aldığı asgari ücret onunla kira mı ödesin, mutfak masrafını mı  karşılasın, allah'tan kardeşi Nergis boyacılık yapıyor da destek oluyor. Yoksa bu aldıkları parayla geçinmeleri zor. Şükret bence sen diyordu.

          Tuğçe Naz teyze anneme fabrika sahibi Erdem beyin işlerinin yolunda gitmediğini işçilerin askeri ücretinin zar zor ödediğini söyledi. Şuleyi inşallah işinden olmaz. 

          Annem Tuğçe Naz teyzeye adaletsiz gelir dağılımı olduğu sürece işçi kesimin hep haksızlığa uğrayacağını söyledi.

KEREM CEM BAYRAM 6/B

        

 Ülkede bulunan bilge bir kişiyi huzura çağırmış ve nasıl mutlu olabileceğini sormuş. Bilge şöyle cevap vermiş:

 -Saygıdeğer kralım eğer mutsuzluktan tamamen kurtulmayı istiyorsanız mutlu bir adam bulmanız gerek. O adamın gömleğini giydiğiniz zaman mutlu olursunu.

 

      Ayakkabı boyacısı Nergiz’in oğlu parkta oynarken bayıldı. Annesi telaşla oğlunu doktora götürdü, oğlu yetersiz beslenme sebebiyle hasta olmuştu, doktor ilaçlar verdi ve iyi beslenmesi gerektiğini söyledi.  

     Doktordan evine giderken Nergiz yolda ne yapacağını düşünüyordu, çünkü parası olsa oğlu bu duruma gelmezdi. Ne ilacı alacak, ne de onu yeterli besleyecek parası yoktu.  

    Nergiz akşam fabrikada işçi olan arkadaşı Şule ile dertleşti, Şule’de Nergiz’den farklı değildi, o da evini geçindirmekte zorlanıyordu. Ikisi de artık istediklerini alamamaktan çok sıkılmıştı. Çok mutsuzlardı.                      

   Tuğçenaz eczacıydı. Nergiz’e gereken ilaçları ücretsiz verdi. Erdem Bey fabrika sahibiydi. Şule ve Nergiz’e yardım etti. 

 

Bir varmış bir yokmuş..

Bir yaşlı adam varmış.Bu adam aç ve susuzmuş.Yolda giderken bir saraya raslamış,Bu saray adeta hayal etsek bile bu kadar güzel olucağını düşünemediğimiz bir saraymış,Adam bu sarya girmek isiyormuş,fakat girememiş çünkü güvenlikler zaten onun kılığından fakir olduğunu,buralı olmadığını anlamışlardı.Adam içeriyi çok merak ediyordu,bu yüzden bir yol bulup sanki o da zengin biri gibi gelmesi gerektiğini düşünmüş,Hava kararmış adam evine dpğru yürümüş,ve giderken bi an fırtına esmeye başlamış,Tüm ağaçlar vesayre kökünden kopucak gibi sallanıyordu,Adam tedirgin olmuş ama daha çok durursa üşüyüceğini düşünmüş ve zorda olsa evine varmış.Gece olmuş yatağına yatmış.Sabah uyandığında ise kendini sarayda bulumuş.Adam başta nerede olduğunu anlamamış cama çıkmış ve o hayal kurduğu,girmek istediği sarayın içindeydi.Sanki bu sarayın kralıyla rol değiştirmişlerdi.Çünkü herşey eskisi gibi aynıydı,benlikleri dışında.Adam tabi kısa süre içinde ortama alışmış….Bu olaydan sonra üzerinden yıllar geçmiş olsa bile adam hala bunun nasıl olduğunu çözememiş.Herkese sormuş;ben kaç senedir burdayım?,beni tanıyor musunuz?,hiç başka birini gördünüz mü?diyip durmuş tüm sene.Artık adam pes etmiş ve kendi hayatına alışmaya devam etmiş.Bu olaydan sonra eski yaşadığı kötü şeylerin hiç birini yaşamayıp tam aksine kötü şeyleri iyi olarak geri geliyordu sanki fakat bu kadar şanslı olsa bile hayatı boyunca yalnız kalmış…

Onlarda yetkili kurumlara bildirdiler. Erdem Bey yetkili kurumlar tarafından uyarı almış. Bir dahaki uyarıda fabrikasının kapatılacağı söylenilmiş. Erdem bey bu yüzden bir daha çalışanlarına haksızlık yapmamış. Sonrasında benim babama aldığım ilaçlar babama iyi gelmiş ve iyileşmişti. Bunu duyunca çok mutlu oldum. Babam iyileştiği için ayakkabı boyacılığı işini de bıraktım.

Ve artık şule hanım buna katlanamaz olmuştu çünkü çalıştığı kadar olan parayı bir türlü alamıyordu.Halbuki çok emek sarfederek yapıyordu işini.Hem 2 çocuğuda vardı onlara gıda lazımdı sıcak ve huzurlu bi ev lazımdı.Fakat bu maaşla bunları yapması biraz zordu.Ama fabrika işçileri de bu durumdan hoşnut değillerdi.Ama Şule hanım o kadar iyi biriydiki kimsesiz parkta ayakkabı boyacılığı yapan nergiz’e (14 yaşında)maaşından biraz verirdi.Aradan 3 yıl geçti ve parkta ayakkabı boyacalığı yapan Nergiz 17 yaşında oldu ve iyi gelirli bir iş bulmuştu…Derken bir gün Şule hanımın çocukları çok ciddi bir hastalığa yakalandılar fakat Şule hanımın maaşı o ilaçları alması için yeterli değildi.Sonra Nergiz olayı farketti ve Erdem beyle konuşucakken fabrikanın önünde herkes grev yapıyordu Nergiz Erdem beyle konuştu Şule hanıma ve diğer işçilere daha fazla maaş vermesini istedi Erdem bey ilk Kabul etmedi fakat sonra Kabul etti çok ısrar gelince tüm problemler çözülmüştü. Erdem beyle Nergiz Şule hanıma sürpriz yapmak istediler Erdem bey iyi gıdalar sıcacık kıyaffetler aldı,Nergizse eczaneci Tuğçenaz hanımdan gerekli olan ilaçları aldı ve Şule hanımın evinin yolunu tuttular ve sürprizi yaptılar Şule hanım ÇOK Mutlu oldu ve çok teşekkür etti.VE Mutlu son!!! 😊