En iyi avcılar arasından seçilmiş olmalarına rağmen, o gün hiçbir adamı bir şey avlamayı başaramamış… Hayal kırıklığına uğramasına rağmen ümitsizliğe kapılmayan Cengiz Han, ava tek başına devam etmek için diğerlerinden ayrılmış. Ancak uzun süre tek başına dolandıktan sonra yorgun ve susuz düşmüş. Yaz sıcakları yüzünden oraların zaten güçsüz akan dereleri de kuruymuş.

Sonunda nihayet bir mucize olmuş, tam önündeki büyük bir kayanın üzerinden hafif bir şırıltı eşliğinde incecik bir su akmaktaymış. Hemen kolundaki şahini uçurmuş, her zaman yanında taşıdığı kadehini çıkarmış ve suya kavuşmanın verdiği keyifle yavaş yavaş doldurmaya başlamış… Suyu tam dudaklarına götürdüğü sırada şahin üzerine doğru pike yaparak tek hamlede kadehi ellerinden almış ve uzak bir yere doğru yuvarlamış.

Zaten çok sabırlı bir adam olmadığı bilinen Cengiz Han, çok sinirlenmiş, ancak şahinin kendisinin en sevdiği hayvanı olduğunu hatırlayarak ve muhtemelen onun da çok susamış olduğunu düşünerek kendini yatıştırmaya çalışmış. Böylece kadehi yerden almış, bulandığı toz topraktan temizlemiş ve yeniden doldurmuş. Ancak kadeh yarısına kadar dolmuşken, şahin yeni bir pikeyle kadehi devirip suyu kuru toprağa dökmüş. Büyük Cengiz Han, yüreğinin sıkıştığını hissetmiş, çünkü kendisine harika avlarda eşlik etmiş, ona büyük memnuniyetler yaşatmış bu hayvanı hakikaten çok severmiş.

Ama bir imparator olduğunu da unutamaz, hiçbir koşulda, hiç kimsenin kendisine saygısızlık etmesine müsaade edemezmiş. Böylece, ağır hareketlerle kuşağındaki kılıcı çıkarmış, kadehi yeniden eline almış ve bir gözü kaynakta, bir gözü şahinde yeniden doldurmaya başlamış. Kadeh neredeyse tamamen suyla dolmuş ve Han tam içmeye yeltendiği anda şahin bir kez daha alçalıp kendisine doğru pike yapmış. Han tek vuruşta hayvanın başını gövdesinden ayırmış ve kuş ayaklarının dibine düşmüş.

Cengiz Han, suyun kaynağını aramak üzere kayanın tepesine tırmanmış ve büyük bir şaşkınlıkla suyun geldiği küçük kuyuyu ve içinde ölü yatan küçük yılanı görmüş. Yörenin en zehirli türlerinden biriymiş yılan ve eğer birkaç dakika önce o suyu içmiş olsaymış artık yaşayanlar dünyasında olmayacakmış!

Cengiz Han kampa kucağında ölü kuşla dönmüş. Sonradan da kuşun altından bir heykelinin yapılmasını emretmiş. Heykelin bir kanadının üzerine: “Sana hoş gelmeyen bir şeyler yaptığında bile dostunun dostu olmaya devam et.” diğerine ise: “Kızgınlıkla yapılan her eylem, başarısızlığa mahkûmdur!” sözlerinin kazınmasını istemiş.

Bİr insani yolda tanirsin ve cok gezen bilir cumlelerine imza atan bir film. Oscara da adaydi. Almis da olabilir hatirlayamadim. Ama gecen duygu cok keyifli. Mekan secimleri , kostumler, muzik ve kamera haraketleri ile buyuleyici bir film.  Arkadaslik, insanlik, humanizm hatirlatmasi yapan efsane bir film

NOT: Bu tarz bir araştırmaya katılıp ömrüm yeter de bir pamuk nine olursam tüm hayatımı ekran karşısından izleyebilmeyi çok isterdim :)

Dostluk insanlığın en önemli erdemleriden biridir. Bu  yüzden binlerce yıllık insan deneyiminde kendine yer bulmaktadır.

Sherlock(BBC version) gibi bir sosyopatın bile doktor Watson gibi vazgeçilmez dostluğunu  veya  Ash ile Pikachu’nun dostluğunu düşünelim.

Nazım Hikmet boşuna şu satırları yazmamıştır : 

Namuslu bir kitap gibi güler / alnımızın terini silersin./O gider, bu gider, şu gider, / dostluk, sen yanı başımızda kalırsın

Intouchables’da bence en temel noktalardan biri; Phillepe’in Driss’in ona acımamasına vurgusuydu. Yani dostluk birbirinin acizliğine yuvalanmaz, birbirlerinin samimiyetine sığınır.

Green book’da Tony Lip’i Doktor’u tanır, kalbini açar, ancak ne onu değiştirmeyi ne kendisi değişmeye çalışır. Tony Tony’dir, Doktor Shirley ise Doktor Shirley’dir.

İşte insanın böylesine  dostluğa ihtiyaç vardır.

Günlerden bir gün ben de sinirle arkadaşım Selahattin’in evine geldiğim de saatlerce öfkeyle kendime kızarken ve böyle bir insanın “onun dostu olamayacağını” söylerken o bana çok basit sorur sordu:

“Yani…Ne öğrendin?”

Harvard’ın o yaptığı inanılmaz çalışmayı da düşündüğümüzde  mutluluğunu, derdini kendini en güvende hissettiğin, koşulsuz bir dürüstlüğün oldu bir ortamda paylaşmak insanın hayatı için su gibi değerlidir. 

Sohbetin, muhabbetin ardından konser alanına geçtiğimizde ve konser başladığında herkes omuz sallayarak eğleniyordu. Fakat kimse dans etmiyordu.

Bu 4 arkadaş omuz omuza verip garip bir Sirtaki halayına başladığımızda ve çığlıklar attığımızda (KALASHNIKOV!) insanlar da garip garip bakıyordu.

Şu noktada bu 3 adamla beraber ben kendimi o kadar özgür hissediyordum ki çılgınca hareketler yapıyor, şarkıları bağıra bağıra söylüyordum. Ardından bir orta yaşlı kadın gelip “çok güzel eğleniyorsunuz, size katılabilir miyim?” dediğinde verdiğim cevap “ee tabiki”. Ardından izne çıkmış iki asker bize katılıp “biz de katılalım size dediğinde “ eee tabiki” dedim. Gecenin sonunda biz 4 adam ortada dans ederken çevremizde 40-50 kişi çılgınca dönüyordu. Gecenin sonunda birçok insan bize sarıldı ve teşekkür etti.

Bunu biz başlattık çünkü dostlarımızla eğlenmeyi ve birbirimizi çok seviyorduk ve bu enerji bir çok insanın da kalbine girdi. Ertesi gün ALES olmasıydı, daha iyi olurdu. 😊

Türkiye, UNICEF. “Herkese İlham Verecek 10 Arkadaşlık Hikâyesi.” Onedio, Onedio, 7 July 2021, onedio.com/haber/-emergencylessons-friendship-unicef-723670. 

 

 

İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru
altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:
– Teğmenim. Fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?..

Delirdin mi? der gibi baktı teğmen…
– Gitmeye değer mi?. Arkadaşın delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile.. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakın..

Asker ısrar etti ve teğmen “Peki ” dedi.. “Git o zaman..”
İnanılması güç bir mucize. Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı. Onu sırtına aldı ve koşa koşa döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Teğmen, kanlar içindeki askeri muayene etti..

Sonra onu sipere taşınan arkadaşına döndü:
– Sana değmez, hayatını tehlikeye atmana değmez, demiştim. Zaten ölmüş..

– Değdi teğmenim. dedi asker..
– Nasıl değdi? dedi teğmen. Bu adam ölmüş görmüyor musun?..
– Gene de değdi komutanım. Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı..

Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim için.. Ve arkadaşının son sözlerini hıçkırarak tekrarladı:

– Geleceğini biliyordum!.. demişti arkadaşı…

GELECEĞİNİ BİLİYORDUM…

Philippe ile Driss toplum tarafından konulmuş pek çok niteliğe göre farklı olsalar da herkesin kendisine acıyarak bakmasından ve engelinin kendine sürekli hatırlatılmasından bunalan  Philippe, Driss'in merhametsiz tutumundan etkileniyor ve ona bir şans vermek istiyor. Bu noktadan sonra aslında iki karakter birbirini hem dönüştürüyor hem de özbenlikleri ile tekrar buluşmaları konusunda birbirlerine destek oluyor. Samimi bir itiraf: Bu filmi yıllar önce izlediğimde böylesi etkilenmemiş hatta filmi bitirmemiştim ama bu kez iyi ki izledim dedim. Demek ki insanın bazı filmler için de hazır olması gerekiyor...

Koca yürekli Zeze …

Tek bir kitapmış gibi görünse de aslında 3 kitaplık bir seridir. Şeker Portakalı'nda kahramanımız Zeze'nin çocukluk çağı anlatılmaktadır. Devamında ‘’Güneş'i Uyandıralım, Zeze'nin ergenlik dönemini, Delifişek'te ise delikanlılık sorunlarıyla mücadelesini okumaktayız. İçinizi yakan duygusal bir hikayedir. Farklı yaşlarda okununca farklı anlamlar çıkarılan ve farklı etkileyen bir kitap. Dostluk, yoksulluk, sevgi, sevgisizlik, anlayış, paylaşım, zeka, çocukluk gibi kavramları aynı anda kavramları içerisinde barındıran ve okurken bunları okuyucuya hissettiren bir kitap. Sadece çocukların değil, her yaştan insanın okuması gereken bir kitap. Birine bir hediye alacağım zaman bu kitabı alırım genelde. Çünkü bence herkesin okuması gereken bir kitap …

Kitabı ilk okuyuşumdan beri bende iz bırakan satırlar:

‘’Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın yüreğini paralayan ve sırrını kimseye anlatmadan birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkla kafayı bir yandan öbürüne çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.’’

gerçek hayattın içinden bir masal izlemek isteyenler kaçırmasınlar

 “Mevlânâ ve Şems’in buluşması, Doğu’yla Batı’nın buluşmasıydı. Doğulu olan gelip Batı’da durmuştu. Doğu’da olan doğulu da geldi. Doğu ve Batı birleşti.”

II. Dünya Savaşı’nı sona erdirmek amacıyla, ABD’nin Hava Kuvvetleri tarafından Hiroşima’ya atom bombası atıldığında küçük kız bu şehirde yaşıyordu. Atom bombasının yaydığı radyasyon sonucu Sadako Sasaki 10 yıl sonra öldü. Sadako’nun gösterdiği cesaret, onu Japon çocuklarının gözünde kahraman yaptı. Bu Sadakonun hikâyesi’ydi.

1954 yılının bir ağustos sabahı Sadako giyinir giyinmez dışarı koştu. Japonya’nın sabah güneşi koyu renk saçında ışıltılar saçıyordu. Gökyüzü masmaviydi, buluttan eser yoktu. Bu aslında iyi işaretti.

Sadako her zaman bir şansın doğacağını umut ederdi. Evine döndüğünde kız kardeşiyle iki erkek kardeşini hala mışıl mışıl uyurken buldu. Sadako birçok iyi şans işaretleri daha bulmuştu ancak bu iyi şans işaretleri kötüye gitmişti.

Sadako okulun atletizim takımındaydı yarışa çıkmıştı.Yarış sonunda bambu sınıfından öğrenciler Sadako’nun atletizmi takımlarına girmelerini istemişlerdi.Sadako’da kabul etmişti.İkinci yarışta Sadako yedekteydi. (yedekler en son yarışırlardı) Sıra Sadako’ya gelmişti. Sadako yarışı bitirdikten sonra başı dönmeye başladı ve bayıldı.Hemen onu doktora götürdüler. Sadoka atom bombası yüzünden lösemiye yakalanmıştı.Bu acı haberi öğrenen Sadako çok üzülmüştü.

‘Kâğıttan Bin Turna Kuşu’ efsanesi der ki: Bir insan kâğıttan 1000 turna kuşu yaparsa dileği kabul olurmuş.Bunun üzerine Sadako ümidi kaybetmeyip kâğıttan 1000 turna kuşu yapmaya başladı

Ne yazık ki, bu küçük Japon kızının yaşamı 1000 turnayı katlamaya yetmeyecek ve 25 Ekim 1955 günü 644. turnayı katlarken hayata gözlerini yumacaktır. Yine de arkadaşları, eksik kalan 356 turnayı katlayıp onun için kâğıttan turna kuşu klubü düzenlemişlerdir. Turna kuşu, o zamandan beri barışın simgesidir.

Sadako Sasaki anısına Hiroşima’da bir anıt yapılmıştır ve ABD’de Seattle Barış Parkı’nda bir heykeli bulunur, elinde ise kâğıttan altın turna kuşu vardır.

Meyhane sahibi babacan, şakacı bir adam! .. Mustafa Kemal bazen:

- Barba!. .. Bu akşam param yok! dermiş. Meyhaneci de, genç subayın omuzunu okşar ve daima teklifsiz bir şekilde cevabını verirmiş:

- Mıstık sağ olsun, vre!. ..

Yıllarca sonra, Mustafa Kemal bir akşam gençliğinde devam ettiği bu meyhaneyi hatırlamış.

Arkadaşlarına:

- Bu akşam oraya gideceğiz!. demiş.

Cumhurbaşkanının otomobillerle meyhaneye geldiği­ni gören ve bir kat daha ihtiyarlamış bulunan Barba, hemen Mustafa Kemal Paşanın eski yerini hazırlamış ve masayı donatmış. Eski bir gençlik hatırasının tazelenmesi ile neşelenen Mustafa Kemal Paşa, ilk kadehten hemen sonra meyhaneciye dönüp şöyle demiş:

- Barba!... Haberin olsun, bu akşam yanıma para al­madım!

Barba yerlere kadar eğilerek, duyduğu onurdan ve edindiği şereften bahsederek konuyu değiştirmeye kalkmış.

Mustafa Kemal Paşa, biraz sonra yeniden seslenmiş:

- Barba!. .. Sahi söylüyorum!. Yanımda para yok!. demiş.

Barba yine eğilmiş:

- Aman efendim!. .. Paranın lafı mı olur? Demiş.

Fakat Mustafa Kemal Paşa üçüncü defa olarak:

- Barba!. .. Sen inanmıyorsun ama, Vallahi parası­zım!

deyince, ihtiyar meyhaneci dayanamamış, tıpkı eski­den yaptığı gibi, büyük bir teklifsizlikle, elini Mustafa Kemal Paşanın omuzuna koyarak:

- Aldırma be Mıstık!. .. Sen sağolasın!. .. Dedikten sonra ilave etmiş:

- Zo!. .. İnla bana söyletmek istersin, değil mi? Mustafa Kemal Paşa bu cevabı alınca Barba'ya döner ve şunu söyler:
- İşte oldu Barba! ... Biz yılların dostuyuz! ... Şimdi değişmek olur mu?

Hayat her an hepimizin önüne iyisiyle, kötüsüyle farklı olaylar ve duygular çıkarmaktadır. Bazen işin içinden nasıl çıkacağımızı, ne yapacağımızı, nereye gideceğimizi, çözümü nasıl bulacağımızı bilemeyiz ve yanımızda birine ihtiyaç duyarız. Ya da bazen güzel bir haber alırız, mutlu oluruz, seviniriz ve biriyle paylaşmak isteriz. İşte bu anlarda ihtiyaç duyduğumuz kişi dostumuzdur. Dost mutluluğumuzla mutlu olan, üzüntümüzle üzülen, sabırla dinleyen, öğüt veren kişidir. Dostluk enerjiyi, umudu, pozitifliği ve güveni arttırır.  Dostluk kavramı içerisinde birçok duyguyu barındırmaktadır fakat en önemli yapıtaşları şunlardır; sevgi, empati, anlayış, fedakarlık, vefa…

Ünlü düşünür-yazar Montaigne, çok sevdiği dostu La Boétie için, “Böyle bir şans insana üç yüz yılda bir rastlar,” ifadesini kullanmıştır. Balzac’ın tespiti ise, “Felaketin bir iyiliği varsa, hakiki dostlarını tanımasıdır,” olmuştur. Oscar Wilde, dostluktaki çok farklı bir erdemden söz eder: Bir dostun üzüntüsünü herkes paylaşabilir fakat başarılarına içtenlikle sevinmek bir ruh özelliği gerektirir. Romalı ünlü bilim ve devlet adamı Cicero dostluğu, “Karşılıklı doğal çekime ve erdem sevgisine dayalı, karakter benzerliğinden kaynaklanan samimi bir ilişki” olarak idealize eder ve “Kutsal ve insani her konuda tatlı bir duygu birlikteliği içeren ve bunu nazik duygular ve bağlılığın da eklendiği bir ilişkidir,” şeklinde tanımlar.

Günümüzde egonun ve bencilliğin artmasıyla dostluk kavramı ne yazık ki gittikçe azalmaktadır. Oysaki dost insan için güvenli bir sığınaktır, sadakattir, paylaşımdır. Yaşamın farkındalık düzeyini renklendiren manevi kapısıdır. Dostluk yaşamın umududur. Bu nedenle dostluğa ve dostlarımıza sahip çıkmalıyız.

*Mentörlük
*Seçim Kurulu 
*Lilly Oyun Sabahı kolaylaştırıcı
*Oyun kolik oyun gecesi etkinligi kolaylaştırıcı
*Turkishwinn oyun gecesi kolaylaştırıcı
*Yeni gönüllülerimiz için oyun ve tanışma gecesi kolaylaştırıcı
Ve bir çok buluşma toplantısı