บทสุดท้ายในชีวิต

:'นี่นะหรือความตาย' เขาคนนึงคิดในใจ

'ถ้าหากข้าตายเพราะมือของเจ้า

ข้าก็พึงพอใจแล้วหล่ะ'

......

ย้อนกลับไปในวันเริ่มต้นทุกอย่าง

•เห้ ตื่นออกมาได้แล้วนะ•

'หวาง่วงจริงๆ'

ในวันนึง ผมตื่นมา ไร้ซึ่งแสงไฟใดๆ ช่างมืดมิดเสียจริง

ผมพยายามลุกขึ้น โอ๊ย เจ็บ ชนอะไรวะเนี่ย

ผมผลักอะไรสักอย่างออกไป

'เห อยู่ที่ไหนเนี่ย' ผมมองรอบๆ มีภาพเก่าๆ เยอะแยะมากมาย

"ฮัด ชิีว" ให้ตายสิฝุ่นเยอะจริงๆ

ผมเดินไปเรื่อยๆ จนสามารถออกจากบัานเก่าๆนั่นไดั

'ปัั้ง' พังทลายลงมา โชคดีมากๆ เลยที่ผมออกมาก่อนที่มันจะถล่มใส่ผมได้

ผมเดินต่อไป เดินต่อไป

หวา.. ผมง่วงและพลอยหลับไป

"เห ตื่นมาได้แล้ว"

ผมตื่นขึ้นมา แต่คราวนี้ผมไม่ได้อยู่คนเดียว

ผมมองไป เจอคนๆนึง เป็นผู้หญิง ใส่แว่น มัดผมไว้ด้านหลัง พูดอะไรสักอย่างอยู่

"เห่ย คุณอ่ะตื่นแล้วก็อย่าเมินกันสิ"

'ไอหยา อะไรเนี่ย'

"คร้าบๆ ว่าไงครับคุณ พูดเสียงดังอยู่ได้"

'หน่อยไอนิ'

"ก็แน่สิ ก็ผมเรียกคุณตั้งนานแล้วคุณไม่ยอมตอบอ่ะ"

"อ่าคร้าบๆ ผมจะยอมตอบละคร้าบ มีอะไรคร้าบ"

"ดีมัก คุณคือใครอ่ะ ทำไมไปสลบ อยู่แถวซากโบราณแบบนั้นหล่ะ รู้ไหมถ้าแม่ของผมไม่เดินทางผ่านไปแถวนั้นหล่ะก็ คุณก็คงโดนซากทัพตายไปแล่ว"

"เอาจริงๆ มะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"เห้อให้ตายเถอะ จะคาดหวังคำตอบอะไรจากคนบ้าที่ไปนอนแถวนั้นได้หล่ะเรา ผมชื่อ alicabe คุณชื่ออะไรหรอ "

'ให้ตายเถอะเด็กนี่ไม่มีมารยาท สะมัดเลย'

'แต่นั้นสิ ชื่องั้นหรอ ทำไมเรานึกชื่อตัวเองไม่ออกกันน้อ'

" ไม่รู้อ่ะ "

"ห่ะ อะไรของคุณเนี่ย นอกจากจะไปนอนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว ยังไม่รู้ชื่อตัวเองอีก "

" อ่ะงั้นฉันตั้งชื่อให้นายละกัน fool "

'มันแปลว่าคนโง่ไม่ใช่หรอหน่ะ แต่ช่างเถอะ'

"ตามใจคุณเลยละกันงั้น

'โห เรียกว่า ไอโง่ก็ไม่โกรธกันเลยด้วย น่าสนุกจัง'

'ปิ้งป่อง'

"อลิเซีย มาเปิดประตูหน่อย"

"ค่า คุณแม่"

"พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นยังไงบ้าง"

"เขาตื่นแล้วหล่ะค่ะ แต่พูดจาอะไรไม่รู้เรื่องเลย"

"งั้นหรอ เดี๋ยวแม่ไปหาเขาเองดีกว่า"

'เธอเป็นผู้หญิง ยังอายุไม่ได้เยอะมาก ตัวค่อนข้างสูง ดูท่าทางแข็งแรง ใจดี และน่าจะคุยง่ายกว่าไอหนูเมื่อกี้เยอะเลย'

"สวัสดีจ้า ชื่ออะไร หรอจร่ะ"

"..."'ตัวผม

"หมามี้ ไม่ต้อวถามคำถามพวกนั้นหรอก หนู ถาม ไปหมดแล้ว ทั้งชื่อแซ่ ทำไมถึงไปอยู่นั่น จำอะไรไม่ได้สักอย่าง"

"..."ตัวผม

"อ่าเคเลย แม่วานลูกไปหยิบน้ำชามาหน่อยสิ สักสองสามแก้วหน่อยสิ"

"ได้ค่า"

"ขอโทดแทนลูกของฉันด้วยนะคะ ถึงจะโตจนเป็นผู้ใหญ่แล้วยังทำตัวแบบนี้อยู่ได้"

'ห่า ไอหนูนั้นเป็นผู้ใหญ่แล้วหรอ'

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงซะก็เหมือนผมจะรบกวนคุณเยอะอยู่มั้งครับ"

"แหมเอาจริงๆก็ไม่หรอก"

"แต่ว่าก็ว่านะครับ เจ้าหนูนั้น ปากร้ายจังเลย"

"อ่อ ไม่แปลกหรอกคะ พ่อของเขาเป็นคนประมาณนั้นหน่ะ แล้วรีบจากกันไปอีก ดิฉันก็ต้องไปทำงาน ไม่ค่อยว่างอยู่เล่นด้วย แต่เอาจริงๆเด็กคนนั้นเป็นคนอ่อนโยนแล้วก็ใจดีนะคะ"

"อืม ก็คงงั้นแหละ"

"ผมไม่อยากรบกวนคุณมากเท่าไหร่อ่ะ เดี๋ยวพอผมดื่มชาที่ หนูนั้นเอามาให้ผมก็ขอออกไปเลยได้ไหม"

"อ่าหะ แล้วถ้าออกไปคุณจะไปอยู่ไหนหล่"

" ก็ สักตรงแหละ "

" ไม่มีเงิน ชื่อก็ไม่รู้ แถมยังไปนอนในที่ตรงนั้นได้ ฉันว่าคุณอยู่นี่ดีกว่านะ "

'ไอหยาเหมือนคุณลูกเลย'

"อ่ายังไงก็ได้ แต่เรื่องค่าใช้จ่ายหล่ะ คุณจะมาแบกผมไว้อีกคนจะดีหรอ"

"ไม่มีปัญหาหรอก เรื่องแค่นั้นเอง แต่ฉันไม่ได้ให้คุณอยู่ฟรีหรอกนะ ช่วยดูแลลูกของฉันหน่อยสิ"

"มันก็ได้อยู่หรอก แต่ลูกของคุณไม่ต้องไปทำงานหรอ"

" ก็ไมจนถึงวันพรุ่งนี้นี่แหละ ลูกของฉันเนี่ย ดูแล้วจะทำงานกับคนยาก น่าดู ฉันฝากคุณตามไปดูแลหน่อยสิ"

"ห่ะ ให้ผมไปดูแลลูกของคุณในที่ทำงานอ่ะนะ แล้วไหนบอกชื่อแซ่ก็ไม่มีใครจะรับผมหล่ะ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีทางของฉันอยู่ ก็ขอฝากๆคุณหน่อยละกันนะ"

'ให้ตายเถอะ นี่เราโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ย'

สักพักชาก็มา แล้วก็ดื่มกันแล้วคุยเล่นกันนิดหน่อย

"อ่านี่ห้องของคุณนะ"

"โอ้ เหมือนเคยมีคนเคยอยู่มาก่อนเลยแหะ เป็นระเบียบเชียว"

"ก็เคยมีคนอยู่อ่ะสิ แต่ที่ยังเป็นระเบียบอยู่ เพราะฉันมาเก็บเาื่อยๆไง"

"เพราะงั้นอยู่แล้วก็อย่าทำรกหล่ะ ถ้าคุณทำรก ผมบีบคอคุณแน่"

"เหอะๆ"

"เอาน่าๆ แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานนะจะ"

"ใช่แล้วๆ ราตรีสวัสดิ์ นะจะ คุณหนูอลิสเซีย"

"อย่าเติมคำว่าคุณหนูมานะ ผมไม่ชอบ"

แล้วก็ตุ๊บป่องไปเลย

"คุณก็อย่านอนดึกหล่ะ พรุ่งนี้ฝากลูกฉันหน่อยนะ"

'ไอหยาลืมสนิทเลย กุตัองไปด้วยนี่หว่า'

'เห้อ ห้องนี้ คงเป็นห้องของคุณพ่อของเจ้าหนูนั้นสินะ ก็น่าสงสารอยู่หรอก แต่เด็กเปรตก็คือเด็กเปรตหล่ะนะ'

'แต่ว่าก็ว่าเถอะ ทำไมเราถึงได้มาอยู่ที่นี่กันนะ'

'ช่างมันเถอะ ยังไงอยู่นี่ก็สบายกว่าการอยู่ข้าวถนนอยู่ละแหละ "มั้ง" '

......หลับไป......

"เฮ้ย แกนะ แก"

ชง เฉ่ง ช้ง เช้ง(เสียงฟันดาบ)

"แกนะแก ไอคนทรยศ"

'....'

"เห้ย คุณ ตื่นได้แล้ว ถ้าผมนะ ต้องไปทำงานสายวันแรกเพราะคุณหล่ะก็นะ ผมบีบคอคุณแน้"

"อ่าเค ผมขอโทษที แต่เหลือเวลาอีกเท่าไหร่เนี่ย"

"ฉันมีเวลาให้คุณเตรียมตัว 40 นาทีจัดการตัวเองให้เรียบร้อยฉันจะไปทำข้าวกล่อง"

"เดี๋ยวพวกเราไปกินข้าวกันบนรถ"

"อ่าจ้าๆ"

"ฉันไม่ได้บอกให้นายตอบฉันสักหน่อยไปจัดการตัวเองได้แล้ว"

"จ้าๆๆ"

แล้วผมก็ตื่นขึ้นมา

หลิวหุวลังจุง

✸ • *. °

· ☀️ 🌎 ° 🌓 • .°•

🚀 ✯✯ ★ * ° °·

. • °★ •▁▂▃▄▅▆▇▇▆▅▄▃𒆜𒆙𒈞𒋨𒈒𒁂𒈔𒅒𒇫𒅃𒄆𒂝𒁎𒀱𒅌𒐫﷽𖤍 ᴀɴᴅ ᴛʜɪs 🀫🀪🀩🀨🀧🀦🀥🀤🀣🀢🀡🀠🀟🀞🀝🀜🀛🀚🀙🀘🀗🀖🀖🀔🀓🀒🀑🀐🀏🀎🀍🀌🀋ɪ ᴄᴀɴ ᴅᴏ ᴛʜɪs𓂀𓁹♫シ𖨆☽☾𓃟𓅷𓆏𓃠𓃒𓆙𓆈𓃗𓃱𓄁𓃰𐂃𓅿۞⍟❁⌘𖦹۞𓇽𖣘✫☆᯽✰✯☼𝓱𝓪𝓱𝓪𝓱𝓪𝓱𝓪𝓱𝓪𝓱𝓪𝓱🀊🀉🀈🀇🀆🀅🀄︎🀃🀂🀁🀀🃟🃞🃝🃜🃛🃚🃙🃘🃗🃖🃕🃔🃓🃒🃑🃎🃍🃌🃋🃊🃉🃈🃇🃆🃅🃄🃃🃂🃁🂾🂽🂼🂻🂺🂹🂸🂷🂶🂵🂴🂳🂲🂱🂮🂭🂬🂫🂪🂩🂨🂧🂦🂥🂤🂣🂢🂡🂠

ʙᴀsɪᴄʟᴇᴛ's ᴄᴏᴜɴᴛ 1 ᴛᴏ 1000 ,ᴜsᴄɢᴄɪғ ʏᴏᴜ ᴄᴀɴ'ᴛ ᴅᴏ ɪᴛ, ᴛʜʀᴏᴡ ʏᴏᴜʀ ᴄᴘ ғɪʀsᴛ

//"""""""""""""'''\\

🔍//🥷_____🧑‍🎄 \\🔎.

╱╱______________╲╲

[⭕⭕__[|||] [|||]__⭕⭕]

[ [ ᴘᴏɢɪ ᴋᴏ ]

\,,,,,,----||||||||||||||||||----,,,,,,,,/ ʙᴀsɪᴄ(⁠☞⁠ ⁠ಠ⁠_⁠ಠ⁠)⁠☞(Æ) 科技期盼 的科學顎骨 ɪᴛᴏ ᴋᴀʏᴀ ᴍᴏ 🙂 🤫🧏🏽‍♂️