At the heart of #Newton’s universe is a God-shaped hole, a spiritual vacuum and one philosopher in particular set out to fill this vacuum. That is the third #EarlOfShaftesbury. Science explains things, but thought Shaftesbury, its account of the world is in one way incomplete. We can see the world from another perspective – not seeking to use it or explain it, but simply contemplating its appearance as we might contemplate a landscape or a flower. The idea that the world is intrinsically meaningful, full of an enchantment that it needs no religious doctrine to perceive, answers to a deep emotional need. #Beauty was not planted in the world by God, but discovered there by people.

For #Shaftesbury it does not need a work of art to present us with the beauty of the world. We simply need to look on things with clear eyes and free emotions.

Shaftesbury is telling us to stop using things, to stop explaining them and exploiting them, but look at them instead. Then we will understand what they mean. The message of the flower is the flower.

#Zen #Buddhists have said similar things. Only by leaving all our business and interests to one side do we really encounter the real truth of the flower. Seeing things that way we discover their beauty.

The greatest philosopher of the Enlightenment, #Immanuel #Kant, was profoundly influenced by Shaftesbury’s idea. Kant argued that the experience of beauty comes when we put our interests to one side; when we look on things not to use them for our own purposes or to explain how they work or to satisfy some need or appetite, but simply to absorb them and to endorse what they are.

 

We hadden vooral over het schilder-onderzoek waar je het over had en dat je geniet van de mogelijkheden en op zoek bent naar een spannend beeld , ook sprak je over hoe we al heel lang hetzelfde doen maar dat de uitvoering telkens weer anders is, afhankelijk van cultuur en tijd (Zie Post 1 Scruton). Zo beschreef je het proces van  het reliëf, en hoe je daar in bepaalde elementen kunt uitlichten en bepaalde delen niet. Je vertelde hoe dit in verschillende culturen zo anders kan zijn. Zoals het verschil tussen de Egyptenaren en Begijn. We hadden het ook over oprechtheid, een onbevooroordeelde blik. We kwamen er op uit dat een van de opties voor een essay een beeld essay kan zijn. Waarin je beelden verzamelt die je niet zo bekend voorkomen maar waar je door aangetrokken voelt hoe iets is verbeeld. Zoals de lijn uit de mond van dat Japanse beeld waar je het over had. Toen kwamen op het gesprek wat het zou zijn om een beeldverzameling aan te maken, en dan over beelden die je integreren, wat voor vreemde oplossingen er zijn gemaakt. Op deze beelden zou je tekstueel kunnen reageren wat je bijvoorbeeld eraan fascineert, je kan er ook via schetsen op reageren en daar dan weer tekstueel op reageren. Mogelijk kan het start zijn voor het maken van een werk? Dat je foto’s van het werkproces kan toevoegen. Mogelijk kun je ook notities maken van gedachten die je hebt. De associaties die opkomen als je kijkt naar de beelden. Je vraagt je ook of hoe eerlijk te zijn (zie post 2 Wallace over sincerity) . Wat is het om goed te zijn? Mogelijk dat dit verband houdt met zoeken naar onbevooroordeeldheid, dat je ook werken wil maken die spreken voor zichzelf en niet verwijzen naar symboliek, maar zijn zoals ze zijn. Je vertelde ook over het boek met alleen een chronologie aan beelden, zonder grote contextuele uitleg, dat de beelden voor zichzelf spreken. Ik heb er ook een paar documenten in gedaan over oprechtheid/authenticiteit  (zie posts 3), mogelijk is dit te veel, maar je weet het nooit, misschien vindt je het interessant.