การประกอบอาชีพของแต่ละบุคคล มีความสำคัญหลายประการดังนี้

     - อาชีพช่วยสร้างรายได้ 

     - ได้ใช้ทักษะและความสามารถ

     - สะท้อนบุคลิกภาพและความเป็นตัวเอง

     - สร้างคุณค่าให้แก่ตัวเอง

     ครอบครัวเป็นหน่วยสังคมที่เล็กที่สุด  สมาชิกของครอบครัวประกอบด้วย พ่อ  แม่  ลูก  ซึ่งมีภาระหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติต่อกัน  เช่น  พ่อแม่มีหน้าที่เลี้ยงดูลูกและให้การศึกษา  เพื่อประกอบอาชีพในอนาคต  ลูกมีหน้าที่ศึกษาเล่าเรียนจนสำเร็จการศึกษา  แล้วแสวงหาอาชีพ  เพื่อหารายได้มาเลี้ยงดูตนเอง  พ่อแม่  และทุกคนในครอบครัว  ให้มีมาตรฐานความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

     ครอบครัวเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนหรือสังคม  หากสมาชิกแต่ละครอบครัวประกอบอาชีพที่สุดจริตถูกต้องตามกฎหมาย  และมีอาชีพที่มั่นคง  รายได้ดี  และมีโอกาสก้าวหน้าภายในชุมชน  ทำให้ชุมชนเข้มแข็ง  เศรษฐกิจของชุมชนเจริญรุ่งเรืองสามารถพึ่งพาตนเองได้

     เมื่อประชาชนในชาติมีการประกอบอาชีพ  มีรายได้มาเลี้ยงตนเองและครอบครัว  ทำให้อัตราการว่างงานลดน้อยลง  ย่อมเป็นการแก้ไขปัญหาสังคมให้กับรัฐบาล  สภาพสังคมมีความเป็นอยู่ที่ดี  มีการใช้ทรัพยากรภายในชุมชน  รายได้เกิดการหมุนเวียน  ทำให้เศรษฐกิจโดยรวมของประเทศก้าวหน้า ผลจากการที่ประชาชนประกอบอาชีพ มีงานทำ มีรายได้ชุมชนมีความเข้าแข็งและชำระภาษีให้แก่รัฐ เพื่อรัฐจะได้นำไปพัฒนาประเทศในด้านต่างๆ เช่น การสร้างถนน สะพาน เขื่อน โรงไฟฟ้า เป็นต้น การประกอบอาชีพของประชาชน ในชุมชนและในประเทศ จึงเป็นการช่วยพัฒนาประเทศชาติได้อีกทางหนึ่ง

โดยทั่วไปเมื่อกล่าวถึงคำว่าจริยธรรม ผู้ฟังหรือผู้อ่านมักจะพิจารณาอยู่ในกรอบคิดเกี่ยวกับศาสนา ทั้งนี้ เพราะคำสอนทางศาสนามีส่วนสร้างระบบจริยธรรมให้สังคม ดังคำกล่าวของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่ว่า “จริยธรรมของสังคมไทยขึ้นอยู่กับระบบศีลธรรมของพุทธศาสนาว่า กำหนดหลักในการปฏิบัติในชีวิตประจำไว้อย่างไร หลักจริยธรรมก็จะกำหนดให้ปฏิบัติตามนั้น”

ทั้งนี้ จริยธรรมมาจากคำว่า จริย กับ ธรรมะ จริย หมายถึง ความประพฤติ กิริยาที่ควรประพฤติ ธรรมะหมายถึง คุณความดี คำสั่งสอนในศาสนา หลักประพฤติปฏิบัติในศาสนา ความจริง ความยุติธรรม ความถูกต้อง กฎเกณฑ์ กฎหมาย สิ่งของทั้งหลาย เมื่อพิจารณาตามรูปคำจากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๓๕ ให้คำนิยามว่า “จริยธรรม” คือ ธรรมที่เป็น ข้อประพฤติปฏิบัติ ศีลธรรม กฎศีลธรรม

จากความหมายดังกล่าวหากมีการจัดระดับจริยธรรม สาโรช บัวศรี ได้ให้ความเห็นว่า จริยธรรมมีหลายระดับ ซึ่งสามารถจำแนกตามระดับกว้าง ๆ ได้ ๒ ระดับ ได้แก่ ระดับของผู้ครองเรือน คือ โลกีย์ธรรม กับ ระดับของผู้ที่สละบ้านเรือนแล้ว คือ โลกุตตรธรรม

ในความหมายที่เฉพาะเจาะจงนั้น ศาสตราจารย์ ดร. สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์ เห็นว่า จริยธรรม หมายถึง ความถูกต้องดีงาม สังคมทุกสังคมจะกำหนดกฎเกณฑ์กติกา บรรทัดฐานของตนเองว่า อะไรเป็นสิ่งที่ดีงาม และอะไรคือความถูกต้อง โดยทั่วไปมิได้มีการเขียนเป็นกฎข้อบังคับให้สมาชิกทุกคนต้องยึดถือปฏิบัติตาม ซึ่งหากมีการละเมิดจะถูกลงโทษโดยสังคมในขณะเดียวกัน