In deze lichaamsdelen zitten hele kleine draadjes die naar je hersenen gaan. Deze draadjes noemen wij zenuwcellen. Je hebt er in je lichaam een heleboel van. Als wij iets horen of ruiken dan noemen wij dit een prikkel. Bijvoorbeeld je oor denkt dan dat er iets in de omgeving is wat hij normaal niet hoort. Iemand zegt iets en je oren willen dit doorgeven. Dit geluid noemen wij de prikkel. Dit wordt als een soort elektrisch stroompje via de draadjes van je oor naar je hersenen geleid. Je hersenen krijgen dan de boodschap dat je iets hoort en op welke toon. Zo weten wij dat er in je omgeving een geluid is. 

Een tong bestaat uit buigzame spieren. Je proeft er niet alleen mee, maar je gebruikt je tong ook om te zingen en praten. Je tong helpt je ook met eten, door je eten in je mond van de ene kant naar de andere kant te laten gaan waardoor je tanden het eten fijn kunnen kauwen. Dan duwt je tong je eten naar de achterkant van je mond om het door te slikken.

Er zijn 4 basissmaken die je met je tong kan proeven: zoet, zout, zuur, bitter. Bittere smaken zijn bijvoorbeeld koffie, witlof, spruitjes en pure chocolade. Het meeste dat je 'proeft' ruik je eigenlijk. Als je je neus dichtknijpt en dan een ui en een appel eet proef je geen verschil. Als je je neus weer loslaat proef je het wel. Je zintuigcellen zitten vermengd over je hele tong. 

Snoep fabrikanten geven snoepjes vaak een kleur, die kleur geeft ook een smaak aan behalve alleen een mooi kleurtje. Een snoepje met citroensmaak heeft dan ook een gele kleur en een snoepje met sinaasappelsmaak een oranje kleur.

Baby's en kleine kinderen kunnen beter proeven dan volwassenen. Dit komt omdat zij niet alleen op hun tong smaakpapillen hebben, maar ook in hun wangen.

Er zijn een hele boel kleine 'geurige' chemische stoffen in de lucht. Je kunt ze niet zien maar wel ruiken. Als je de lucht op snuift, dan raken de 'geurige' chemische stoffen geur detectoren (geur verklikkers)boven in je neus. De geur detectoren geven de boodschap dan door naar je hersenen.

Als er iets in de binnen kant van je neus prikkelt dan ga je niezen. Als je niest probeer je iets weg te blazen.

Er zitten lekkere geuren bij, maar ook hele vieze geuren. Niet iedereen vind het zelfde geuren lekker ruiken. Maar van bloemen geuren houden de meeste mensen wel. Maar ze vinden poep en rottend eten niet lekker ruiken. Dat we bedorven en giftig eten vinden stinken was heel lang geleden heel belangrijk voor de mensen. Er zat toen namelijk nog geen houdbaarheid datum op het eten, dus moesten ze het ruiken als het giftig of bedorven was. Zelfs dokters gebruiken hun neus, want sommige ziektes hadden een eigen geur. Het lijkt nu alsof onze neus niet belangrijk is, toch is die heel belangrijk en doen we er heel veel mee. Een baby die herkent haar moeder dan ook meteen aan de geur die de moeder heeft. Mensen slapen veel beter als er lavendelgeur (lavendel) in de slaapkamer is. De geur van de lavendel werkt zelfs beter dan een slaappil. Mensen kunnen zelfs verliefd worden door de geur die iemand anders heeft.

Als je ruikend proeft, zorgt dit ervoor dat je beter kan proeven. Probeer maar eens met je neus dicht te eten, dan proef je een stuk minder! Je kunt als mens ook sommige geuren onthouden. Zo doet de geur van popcorn je snel denken aan de bioscoop. Je maakt dan bij een bepaalde geur en herinnering.

Het kan zijn dat een zintuig uitvalt, je wordt bijvoorbeeld blind of doof. De zenuwcellen van je zintuigen geven geen prikkels meer door aan je hersenen. Het hersendeel dat de prikkels van je zintuigen ontvangt is verdeeld in 5 delen, dus voor elk zintuigen een stukje. Als je blind bent en je ogen geven geen prikkels meer door aan je hersenen dan zijn deze zo slim om dit op te vangen. De hersenen zien dit als een stukje wat niet wordt gebruikt en laat dit stukje hersenen prikkels ontvangen van andere zintuigen. Zo kan het zijn dat als iemand blind is erg goed zijn omgeving een beeld kan geven door de geluiden die hij om zich heen hoort. Zo zijn er sommige mensen die niet meer kunnen zien die geluidjes maken (klikken met je tong) en zo horen zij hoever de afstand is tot voorwerpen. Zo kunnen mensen door geluiden te maken de omgeving verkennen en kunnen zij zonder geleide stok door de straat lopen.

Anatomie van de neus
Uitwendige neus: De uitwendige neus heeft een redelijk complex anatomie. Het bestaat uit de volgende delen: 

Neusholte: Je neusholte bestaat uit twee ruimten in je neus. Deze twee ruimten worden gescheiden door het tussenschot. Je neusholte is bekleed met slijmvliezen waarin zich ook bloedvaten en reukzenuwen bevinden. Je neusholte staat in verbinding met: 

Het slijmvlies van je neus kan weer verdeeld worden in twee delen:

Hoewel ruiken een belangrijke functie van de neus is, is het niet het enige. De neus is vooral een deel van de ademhalingsorganen. Verder speelt de neus ook een belangrijke rol bij de stemvorming. De neusholte is belangrijk bij het vormen van klanken. Dit merk je vooral als iemand verkouden is en ‘door zijn neus praat’. Daarnaast voert de neus  slijm en vocht van de neusbijholten en traanvocht af naar de keelholte. 

Je neus is een onderdeel van het ademhalingsstelsel. De lucht die je via je neus inademt, wordt verwarmd en bevochtigd. Door middel van de trilharen wordt de lucht ook gefilterd en gereinigd.  Als de lucht vervolgens hoger in je neus komt, dan komt het langs sensoren. Deze sensoren geven informatie over de geur door aan de hersenen. Op deze manier word je bijvoorbeeld gewaarschuwd voor gevaar door een brandlucht.  Maar hoe werkt dit precies? In de lucht bevinden zich zogenaamde geurmoleculen. Aan het oppervlak van je sensoren zitten zogenaamde receptoren voor deze geurmoleculen. Als een geurmolecuul precies op de receptor past, dan wordt er een signaal naar de hersenen gestuurd, anders niet. De receptoren zijn erg specifiek. Op ieder slot (receptor), past maar één soort sleutel (geurmolecuul). Als de hersenen alle verschillende prikkels hebben ontvangen in de hersenen, dan kun je de geur herkennen. 

Er zijn verschillende aandoeningen aan de neus of die te maken hebben met de neus. Een voorbeeld is een neusinfectie of een verkoudheid die een loopneus of neusverstopping tot gevolg kan hebben.

Iedereen heeft een tong. Hij zit in je mond en is heel sterk. Je kunt ermee praten en proeven. Soms brand je je tong, als je bijvoorbeeld hete thee drinkt. Ook kun je in je tong bijten, als je heel snel eet. Dat doet erg pijn.

De tong van een mens

In veel schoolboeken staat hetzelfde plaatje van de smaakgebieden op de tong. We zijn erachter dat deze niet helemaal meer klopt. De zintuigcellen die de verschillende smaken opnemen zitten namelijk over heel je tong. Het is wel zo dat sommige gebieden wat gevoeliger zijn voor een bepaalde smaak dan andere.

Op je tong zitten heel kleine bultjes, daarmee proef je de dingen die je eet en drinkt. Die bultjes noemen we de smaakpapillen. In je smaakpapillen zitten smaakknopjes. Smaakknopjes kan je niet zien. Je kan wel de uitstulpingen zien (de smaakpapillen). Elke smaakknop bevat smaakcellen en aan die cellen zitten haartjes. Als die haartjes in aanraking komen met smaakdeeltjes, sturen zij informatie naar je hersenen via de smaakzenuw. Als de informatie aangekomen is in je hersenen, wordt dat vertaald naar een smaak. Dan kunnen we genieten van ons eten. Het waarschuwt ons ook voor andere dingen, zoals giftige stoffen.

Je tong is roze. Je tong kan ook bewegen, omdat er allemaal spiertjes in zitten. De voorkant van je tong is vrij. Daarmee kan je heen en weer bewegen en de voorste rij van je tanden aanraken.

De functies van de tong zijn:

·         kauwen

·         slikken

·         zuigen

·         spreken

Je tong is nodig om te slikken en helpt met kauwen, want hij duwt je gekauwde eten naar achter, de keelholte in. Zonder je tong kan je ook geen letters uitspreken. Mensen die een korte tong hebben kunnen bijvoorbeeld moeilijk de letter R en L uitspreken.

Het eten en drinken dat door de mond het lichaam binnenkomt, wordt behandeld en in kleine stukjes geknipt. Zodoende kan het lichaam alle voedingsstoffen via de darmen opnemen in het bloed.

Vanaf de mond tot de anus is voeding 24 tot 28 uur onderweg. Het voedsel wordt klein gemalen, vermengd en voortgestuwd om zo de voedingsstoffen op te nemen in het bloed. Hieronder staat per onderdeel kort weergegeven hoe dat proces werkt.   

In de mond komt het eten binnen. De tanden, kiezen en tong malen het eten fijn. Doordat het vermengt raakt met speeksel is het gemakkelijk om het voedsel door te slikken. In het speeksel zit een enzym (amylase) dat vast kan gaan inwerken op het zetmeel. Als we aan eten denken komt er al speeksel vrij. Op een dag is dat in totaal ongeveer een liter. En afhankelijk van wat we eten verandert de samenstelling van het speeksel: eten we droog, dan komt er veel water bij, eten we iets taais, dan komt er meer slijm bij. 

Na dat je het eten hebt doorgeslikt, komt het in de slokdarm op weg naar de maag. Dat is een gespierde buis van ongeveer dertig centimeter. Doordat er spieren omheen zitten kan de slokdarm kneden en wordt het voedsel geleidelijk naar de maag geleid. Daarvoor moet het eten nog door een sluitspiertje. Deze kringspier zorgt er ook voor dat het eten uit de maag niet meer terug omhoog komt.   

In de maag komt het eten samen met het maagsap. Dit is heel zuur en daarom is de binnenkant van de maag beschermd met een slijmvlies. Het maagsap bevat onder andere spijsverteringsenzymen en daardoor komt de vertering van het voedsel verder op gang. Het zoutzuur in het maagsap doodt bacteriën die we met ons voedsel binnenkrijgen. De spieren aan de buitenkant van de maag kneden bovendien de inhoud.     

De dunne darm zorgt ervoor dat voedingsstoffen die door de vertering beschikbaar komen via de darmwand in het lichaam terecht komen. Dat gaat in een paar onderdelen van de dunne darm. Het eten komt na de maag via een sluitspier uit in de twaalfvingerige darm. In dit deel komen er verteringssappen uit de alvleesklier en galblaas bij. Daarna gaat het voedsel via de nuchtere darm en de kronkeldarm als waterdunne vloeistof door naar de dikke darm. Doordat de wand van de dunne darm sterk geplooid is, heeft het een groot oppervlakte. Dit is nodig om er voor te zorgen dat de opname van voedingsstoffen goed verloopt.   

In de alvleesklier wordt alvleeskliersap gemaakt dat aan het begin van de dunne darm wordt toegevoegd aan de voedselbrij. Hierin zitten verschillende soorten spijsverteringsenzymen, bijvoorbeeld lipase voor de vertering van vetten. In de alvleesklier wordt ook insuline gemaakt dat de suikerstofwisseling regelt.   

Op hetzelfde punt in de dunne darm komt galvloeistof bij de voedselbrij uit de galblaas. Gal wordt gemaakt door de lever. Deze vloeistof is vooral nodig om vetten te verteren.   

Tot slot draagt ook de lever bij aan het spijsverteringsproces. Dit orgaan maakt dus galvloeistof, maar staat via de poortader ook vrij direct in contact met de darmen. Alle stoffen, die net zijn opgenomen in het bloed, komen zo eerst langs de lever. De lever kan deze stoffen dan verder behandelen of het lichaam in sturen.   

Dikke darm, endeldarm en anus 

Het waterige mengsel met onverteerbare voedselresten komt in de dikke darm een mix van darmbacteriën tegen. De bacteriën zorgen ervoor dat de laatste voedingsstoffen worden opgenomen. Bovendien onttrekt de dikke darm water en zouten uit de dunne brij, zodat een soepele en toch vaste ontlasting ontstaat. Dit wordt tijdelijk opgeslagen in de endeldarm net zolang tot je aandrang krijgt en de ontlasting via de anus het lichaam verlaat. 

Soms zeggen mensen weleens het woord bloedsomloop. In principe is dit haast hetzelfde als het hart- en vaatstelsel. Het enige verschil is dat met bloedsomloop vaak alleen het "rondje" wordt bedoeld waarin het bloed door het lichaam heen loopt. Het hart en vaatstelsel is eigenlijk groter dan dat. Als je dat zegt bedoel je ook de functies die het stelsel heeft.

Voedingstoffen worden opgehaald in de darmhaarvaten. Via de poortader komen deze aan bij de lever. Als een soort van politieagent controleert de lever de stoffen of ze misschien giftig zijn. De lever ziet bijvoorbeeld alcohol als gif. De lever breekt dit af en maakt er een minder gevaarlijke stof van. Maar eerst gaat het "gif" nog een aantal maal het lichaam rond. De minder gevaarlijke stof komt via hetzelfde bloed terecht in de nieren, waar het uiteindelijk samen met het overtollig water en zout wordt uitgeplast. Voedingstoffen hebben ook iedere cel nodig en daarom wordt dit via het bloed rondgebracht. Via de weefselvloeistof kunnen de voedingstoffen het haar en vaatstelsel verlaten. Veel mensen eten meer voedingstoffen dan dat ze nodig hebben. Bepaalde voedingstoffen als vet kunnen worden opgeslagen in het lichaam als reservestof, maar andere blijven in het bloed tot dat ze op zijn. Sommige mineralen, zoals zout, en water moet soms het lichaam verlaten en dit gebeurt ook via de nieren.

De grote bloedsomloop is het deel van het hart- en vaatstelsel dat zuurstofrijk bloed vanuit het hart naar alle delen van het lichaam transporteert en het zuurstofarme bloed terug voert naar het hart. Vanuit de linkerkamer gaat het bloed naar de aorta. Van de aorta komt het in de slagaders.

De kleine bloedsomloop brengt zuurstofarm/koolzuurhoudend bloed van de rechter hartkamer naar de longslagader; vanuit de longslagader wordt het koolzuurhoudende bloed in de long-haarvaten geperst. De kleine bloedsomloop is de kleinste van de twee bloedsomlopen in ons lichaam. Het doel van de kleine bloedsomloop is om zuurstof op te halen in de longen. In de longen wordt ook gelijk de koolstofdioxide uit het bloed gehaald, wat wij weer uit ademen. De kleine bloedsomloop begint bij het verlaten van het linkerdeel van het hart en stopt bij binnenkomst van het rechterdeel van het hart. De longader, de longslagader en de longhaarvaten zijn de drie bloedvaten die bij deze bloedsomloop horen.

Rode en witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes

·         Rode bloedcellen, deze zorgen voor de rode kleur van ons bloed. Rode bloedcellen zien er uit als ronde schijfjes, die in het midden iets dunner zijn dan aan de rand. Vergelijkbaar met een frisbee. Rode bloedcellen worden gemaakt van hemoglobine. Dit wordt weer gemaakt van het ijzer wat we binnenkrijgen (bijv. uit spinazie). Rode bloedcellen zorgen ervoor dat het zuurstof door het bloed heen vervoerd wordt. Gedurende de reis door het bloed laten ze het zuurstof los. Hierdoor zit er altijd een beetje zuurstof in het bloedplasma.

·         Witte bloedcellen, deze beschermen ons en het bloed tegen indringers. Er zijn verschillende soorten witte bloedcellen, met elk hun eigen taak. Zo zijn er witte bloedcellen die de indringers opeten, waarbij de witte bloedcellen ook langzaam dood gaan. Andere witte bloedcellen maken antistoffen aan tegen de indringers, zodat je niet of zo min mogelijk ziek ervan wordt. Witte bloedcellen hebben geen vaste vorm.

·         Bloedplaatjes, dit zijn stukje van dode cellen. Hierdoor leven ze niet meer. Bloedplaatjes zorgen ervoor dat als je een wondje hebt, dat hier een korstje overheen komt. Bloedstolling heet dit. Bloedplaatjes komen dan in aanraking met de wand van het bloedvat op de plek van beschadiging. Op de wand zit het eiwit fibrinogeen. Dit is vloeibaar en in contact met een bloedplaatje wordt het een dun draadje van fibrine. Na een paar seconden wordt dit een heel netwerk van draadjes die de wond samen met de bloedplaatjes dichten.

Het stofje wat de nieren maken met al die afvalstoffen is urine, ofwel jouw plas. Nieren zijn het belangrijkste filter in ons lichaam. Ze filteren het bloed, waardoor afvalstoffen en vocht het lichaam verlaten. De meeste mensen hebben twee boonvormige nieren, ongeveer zo groot als een citroen. Ze zitten aan de achterkant van het lichaam, ter hoogte van de onderste ribben aan beide zijden van ruggengraat.

De nieren zijn via de urineleider verbonden met de blaas. Hier wordt de urine verzameld. Als de blaas vol is, krijgen we aandrang om te plassen. 

Het eerste vak is groenten en fruit. Door veel verschillend groenten en fruit te eten zorg je ervoor dat je minder snel ziek wordt. Het is de bedoeling dat je per dag een beetje groenten eet en fruit.

Het tweede vak is smeer en bereidingsvetten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de boter die je op je brood smeert of de boter waar je vlees in bakt. In boter zit vet. Het is de bedoeling dat je de juiste vetten eet.

 Het derde vak is vis, peulvruchten, vlees en ei. Door elke dag iets van deze producten te eten zorg je ervoor dat je minder snel ziek wordt. In het eten zitten erg voedingstoffen en vitamines.

 Het vierde vakje is brood, graanproducten en aardappelen. Door van het bovenstaande eten te kiezen voor volkoren, denk dan aan volkorenbrood, verlaag je de kans op ziektes. Ook zit in dit eten veel energie en dat heeft je lichaam nodig.

 Het vijfde vakje is dranken. Het is belangrijk om genoeg te drinken. Zo kunnen alle stoffen die je lichaam niet nodig heeft uitgeplast worden. Het beste wat je kan drinken is zwarte en groene thee. Door dit te drinken blijven je aders schoon. Het drinken van frisdrank en andere dranken is niet goed voor je lichaam, omdat daar teveel suiker in zit.

De belangrijkste bouwstoffen zijn eiwitten en mineralen als kalk (calcium), ijzer, kalium en fosfor. Natrium, ook een belangrijk bestanddeel in het lichaam, krijgen we, meestal meer dan genoeg en gezond is, binnen via het zout in ons voedsel.

Koolhydraten: Suikers, zetmeel en vezels zijn vormen van koolhydraten in onze voeding. Suikers en zetmeel zijn koolhydraten die een belangrijke bron van energie zijn voor het lichaam.

Eiwitten: Eiwit is belangrijk. Het levert calorieën en aminozuren. Aminozuren zijn bouwstenen voor het eiwit in lichaamscellen. Sommige aminozuren kan het lichaam zelf maken. Andere moeten uit het eten komen. Deze aminozuren heten essentiële aminozuren. 

Er zijn dierlijke en plantaardige eiwitten. Dierlijke eiwitten zitten vooral in vlees, vis, melk, kaas en eieren. Plantaardige eiwitten zitten vooral in brood, graanproducten, peulvruchten, noten en paddenstoelen.

Olie: Oliën bestaan volledig uit vet. Ze worden gebruikt bij het klaarmaken van eten of verwerkt in voedingsmiddelen. De meeste oliën bevatten veel onverzadigd vet. Dit type vet is goed voor de gezondheid. 

Oliën met veel onverzadigd vet staan in Schijf van Vijf. Olie levert energie en is een bron van de in vet oplosbare vitamine E.

Vetten: Vet is een bron van energie. Er bestaat onverzadigd en verzadigd vet. Vet in voedingsmiddelen bestaat altijd uit een combinatie van beide.

Verzadigd vet vergroot de kans op hart- en vaatziekten. Verzadigd vet kan namelijk het cholesterolgehalte in je bloed laten stijgen en daardoor kunnen je bloedvaten verstopt raken. Kies vooral producten met weinig verzadigd vet en vervang ze door producten met onverzadigd vet.

Hoe minder  verzadigd vet je eet, hoe beter. Vaak kun je op het etiket van een product zien hoeveel verzadigd vet erin zit. Lees daarom het etiket als je boodschappen doet en vergelijk de hoeveelheid verzadigd vet.             

Onverzadigd vet verlaagt het cholesterolgehalte in je bloed en verkleint daarmee het risico op hart- en vaatziekten. Onverzadigd vet levert ook vetzuren. Dat zijn vetzuren die het lichaam niet zelf kan maken, maar ze zijn wel nodig voor een goede gezondheid. Daarom moeten we ze via de voeding binnenkrijgen. Visvetzuren hebben een positief effect op hart en bloedvaten. Daarom is het advies om twee keer per week vis te eten, waarvan minimaal 1 keer vette vis, zoals makreel, zalm en haring

Vitamines: Vitamines zijn net als mineralen stoffen die in kleine hoeveelheden voorkomen in eten en drinken. Ze zijn onmisbaar voor een goede gezondheid en normale groei en ontwikkeling. Ze leveren geen energie. 

Het lichaam kan zelf geen vitamines maken, met uitzondering van vitamine D, maar dat is niet voor iedereen, en onder alle omstandigheden voldoende.

Vitamines zijn onmisbaar voor je lichaam. Vitamines zorgen dat je goed kan functioneren en zijn ook onmisbaar voor je groei. Je hebt heel veel verschillende vitamines. Bijvoorbeeld B1, B2 enzovoort. Er zijn 13 soorten vitamines. Wanneer je veel van dezelfde vitamines binnen krijgt, kan je ziek en misselijk worden. Eet daarom gevarieerd! Je hebt ook vitaminepillen.

Vitamine A is één van de vitamines die het lichaam zelf kan aanmaken. Vitamine A zorgt voor een beter zicht. Vitamines zorgen ervoor dat de huid en het haar gezond blijven, voor de werking van het zenuwstelsel, voor het herstellen van weefsel en kan de weerstand tegen ziektes verhogen en zorgt voor het gezond houden van steunweefsel, botten, tanden en bloedvaten.

Mineralen: Mineralen zijn net als vitamines stoffen die in kleine hoeveelheden voorkomen in eten en drinken. Ze zijn onmisbaar voor een goede gezondheid en normale groei en ontwikkeling. Ze leveren geen energie. 

Ze zorgen onder andere voor groei, de overdracht van zenuwprikkels en de opbouw van lichaamsweefsel. Het verschil tussen vitamines en mineralen is dan ook vooral de herkomst. Vitamines zijn stoffen die door levende planten of dieren aangemaakt worden. Mineralen, daarentegen, zijn afkomstig uit de ‘dode’ natuur.

De meeste mineralen krijg je binnen via eten en drinken.

Als je sterke en gezonde botten wilt houden, is calcium (kalk) absoluut onmisbaar. Om er genoeg van binnen te krijgen, moet je bijvoorbeeld dagelijks 2-3 glazen melk (of melkproducten), 1 boterham belegd met kaas en voldoende groente eten. Vitamine D zorgt er vervolgens voor dat je die calcium goed opneemt en kunt gebruiken voor de botopbouw.

Magnesium is ook een voorbeeld van een mineraal. Dit mineraal is vooral belangrijk om je spieren te kunnen ontspannen. Daarnaast laat het je hart- en zenuwstelsel goed functioneren.

Voedingsvezels: Voedingsvezels (vezels) zijn belangrijke stoffen voor een gezonde spijsvertering. Ze dragen bij aan een verzadigd gevoel na het eten.  

Vezels zijn er in verschillende soorten en maten. Per dag wordt geadviseerd zo’n 30 tot 40 gram vezels te eten. Volkorenproducten, groenten, fruit en peulvruchten bevatten veel vezels. Ze leveren een beetje energie en houden de massa in de darm soepel en zorgen voor een goede doorstroom, wat de stoelgang bevordert.

Zijn E-nummers schadelijk? 

Alle E-nummers zijn onderzocht op schadelijke bijwerkingen. Alleen als uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat een stof veilig is mag het in Europa worden gebruikt. Veel van de verhalen over E-nummers die op internet en in sommige boeken worden verteld, zijn overdreven. Dat neemt niet weg dat sommige E-nummers ongezonde kanten hebben.

Alle E-nummers op een rij

E-nummers zijn onder te verdelen in soorten, afhankelijk van de werking die ze hebben in een voedingsmiddel.