Στις Συρακούσες βασίλευε ο πονηρός Διονύσιος, βασιλιάς ισχυρός που όλοι φοβούνταν, όλοι κολάκευαν αλλά και μισούσαν, φθονούσαν και κατηγορούσαν.
 Ο Διονύσιος είχε έναν υπήκοο και αυλικό του, τον ζηλόφθονο Δαμοκλή.
 Ο Δαμοκλής έβγαζε συνεχώς μπροστά στον Διονύσιο ατέλειωτους λόγους περί της ευτυχίας των βασιλέων. Και τι δε θα ‘δινε για να φτάσει κι αυτός σε κάποια μελλοντική ζωή του σε θέση παρόμοια μ’ αυτήν που κατείχε ο βασιλιάς του εκείνη τη στιγμή…
 Κουρασμένος πια ο Διονύσιος, αποφάσισε να συμμορφώσει τον αυλικό του. Διοργάνωσε ένα μεγάλο συμπόσιο και διέταξε τον Δαμοκλή να πάρει τη θέση του στο θρόνο.
 Ντυμένος με βασιλικά ρούχα σαν αληθινός μονάρχης, ο Δαμοκλής ένιωσε περήφανος με τέτοια τιμή.
 Δεν μπορούσε να πιστέψει στην τύχη του! Το όνειρό του είχε εκπληρωθεί, έστω γι’ αυτές τις λίγες στιγμές.
 Και γιατί να χαρεί μόνο λίγες στιγμές; σκέφτηκε.
 Ο βασιλιάς του είχε παραχωρήσει τη θέση του κι είχε διατάξει να τον υπακούν σ’ ό,τι έλεγε, σαν να ήταν αυτός ο ίδιος βασιλιάς. Δεν ήταν δύσκολο να μιλήσει στον αρχηγό της φρουράς και να του ζητήσει να εξαφανίσει τον προηγούμενο βασιλιά… οριστικά.
 Αυτά συλλογιζόταν, όταν οι υπηρέτες του τον ειδοποίησαν ότι το φαγητό είχε σερβιριστεί.
 Σχεδιάζοντας να μιλήσει με τον αρχηγό της φρουράς στη διάρκεια του δείπνου, ο Δαμοκλής κάθισε στο θρόνο του, μπροστά στο τραπέζι που ήταν γεμάτο με εξωτικές λιχουδιές.
 Ποιος ξέρει γιατί, στην καλύτερη στιγμή του δείπνου, ο Δαμοκλής σήκωσε το βλέμμα πάνω από το κεφάλι του.
 Και τότε το είδε!
 Ένα κοφτερό και μυτερό σπαθί κρεμόταν ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Το συγκρατούσε μονάχα ένα λεπτό κι αδύναμο νήμα που έμοιαζε πως θα κοβόταν από στιγμή σε στιγμή. Πολύ αργά, σχεδόν χωρίς ανάσα, ο Δαμοκλής σηκώθηκε από το βασιλικό κάθισμα και πήγε προς το κέντρο της σάλας. Έκπληκτος διαπίστωσε ότι το σπαθί μετακινιόταν μαζί του, και η μύτη του σημάδευε διαρκώς την κορυφή του κεφαλιού του.
 Ο Δαμοκλής πανικοβλήθηκε κι αποφάσισε να μείνει εντελώς ακίνητος. Φοβόταν ότι και η παραμικρή κίνηση του κεφαλιού του θα μπορούσε να κόψει τη λεπτότατη κλωστή που συγκρατούσε το σπαθί.
 Ο νέος βασιλιάς έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να φωνάζει δυνατά τον Διονύσιο. Τον ικέτευε να τον βοηθήσει.
 «Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε ο Διονύσιος.
 «Κοίταξε» είπε ο Δαμοκλής, δείχνοντας ψηλά και κουνώντας το δάχτυλό του πολύ απαλά.
 «Το σπαθί;… Αααα, πάντα εκεί βρίσκεται. Νόμιζα ότι το είχα συνηθίσει, αλλά ευχαριστήθηκα τόσο πολύ αυτές τις ώρες, που σκέφτομαι να σε αφήσω στο πόστο μου για πάντα… Ήθελες τόσο πολύ να γίνεις βασιλιάς.»
 «Α, όχι, Μεγαλειότατε. Ήταν μια απλή φαντασίωση. Σε παρακαλώ, άσε με να βγάλω την κορόνα και να φύγω από εδώ… Σε παρακαλώ…»
 Ο βασιλιάς δέχτηκε την παραίτηση του Δαμοκλή, όμως, με τον όρο πως στο εξής δεν θα τον ενοχλούσε με τα σχόλιά του και με το τι θα ήθελε να γίνει στις επόμενες ζωές του.
 Ο σοφός δεν επιδιώκει τίποτα: ούτε να είναι καλός, ούτε δυνατός, ούτε υπάκουος, ούτε επαναστάτης, ούτε αντιφατικός, ούτε συνεπής… Θέλει μόνο να είναι αυτός που είναι. Κι είναι αυτή η μοναδική του επιθυμία – τόσο φυσική, τόσο δροσερή-, που μας γοητεύει.
 Η ανατολίτικη ιδέα του σοφού που μοιάζει με γελαστό παιδί και μας καλεί να σκεφτούμε τον πολυπόθητο συνδυασμό αθωότητας και απόλυτης ελευθερίας.

 

Από την άγνοια στη σοφία
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Στο e-Twinning: ως KONSTANTINOS RIGAS

Aπό το σχολείο μας. 1ο Δημοτικό Σχολείο Μεσολογγίου

Να φεύγεις !
 Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
 Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
 Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
 Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
 Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
 Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.
 Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).
 Αποδέξου το.

 Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
 Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
 Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
 Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

 Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
 Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

 Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
 Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
 Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
 Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς
 -οι τρίτες για τους γελοίους.

 Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
 Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει
 -σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
 Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα
 – όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
 Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
 Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

 Μενέλαος Λουντέμης

Για να αντιμετωπίσεις με επιτυχία τον αντίπαλό σου πρέπει να ξέρεις ποιος είναι. Αν δεν ξέρεις, βαράς στον αέρα και ο πιο δυνατός κερδίζει. Επειδή στην περίπτωσή μας ο πιο δυνατός είναι η Γερμανία, ο μόνος τρόπος για να κερδίσει η Ελλάδα και στη χειρότερη περίπτωση να μη χάσει είναι η ευφυϊα.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν κάνει καν τον κόπο να αποκρυπτογραφήσουν αυτούς που είναι απέναντί τους. Δηλαδή τη γερμανική νοοτροπία. Το αποτέλεσμα είναι να μεταφέρουν και στο λαό αυτή τους την αμάθεια.

Και δεν έχουν κάνει καν τον κόπο να πουν στο λαό το εύλογο: Ότι οι Γερμανοί δουλεύουν για τα δικά τους συμφέροντα και όχι για τα ελληνικά! Για τα ελληνικά (θα ‘πρεπε να) δουλεύουν οι Έλληνες. Αντίθετα, εδώ επικρατεί μια νοοτροπία απαίτησης ο δρ Σόιμπλε και η φράου Μέρκελ να μη βλάπτουν τα ελληνικά συμφέροντα! Κι αυτή, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, εδράζεται στον τρόπο που μεγαλώνουν οι δυο λαοί.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια διαλεκτική μορφή ας δούμε πώς κατασκευάζονται οι δυό εκ διαμέτρου αντίθετες νοοτροπίες.

Τα παρακάτω χαρακτηριστικά δεν είναι εξ αρχής καλά ή κακά, χρήσιμα ή επιζήμια. Έτσι είναι. Και γίνονται χρήσιμα ή επιζήμια υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Έτσι, δεν μπορεί κανείς εξ αρχής να προχωρήσει σε βιαστικά συμπεράσματα.

Ο μέσος Γερμανός, λοιπόν, γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε μια λογικά ελεγχόμενη συμπεριφορά. Η συμπεριφορά αυτή στοχεύει να κατασκευάζει πολίτες με μειωμένη ατομική συνείδηση προς όφελος της κοινωνικής. Το εγώ υποχωρεί για να εξυπηρετεί το εμείς. Το εγώ υπάρχει ως ισχυρό κομμάτι ενός συγκεκριμένου συνόλου.

Ακριβώς αντίθετα, ο μέσος Έλληνας γεννιέται και πεθαίνει σε μια συναισθηματικά μη ελεγχόμενη συμπεριφορά. Η οποία στοχεύει στην προστασία του απογόνου. Όχι γενικώς του ατόμου. Μ αυτό τον τρόπο κατασκευάζει πολίτες με αυξημένη ατομική συνείδηση σε βάρος της κοινωνικής. Το εγώ υπερισχύει του εμείς.

Ο μέσος Γερμανός πιστεύει ότι είναι ο πιο άξιος και έξυπνος λαός του κόσμου. Οι άλλοι λαοί πρέπει να το ακολουθούν.

Ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι είναι ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου. Οι άλλοι λαοί ας μην τον ενοχλούν.

Ο μέσος Γερμανός παίρνει από τους γονείς του τόση αγάπη όση νομίζει το κοινωνικό σύνολο ότι του χρειάζεται για να μη γίνει ασθενής και εξαρτώμενος από την οικογένεια, ώστε να αντιμετωπίζει καλύτερα τις απαιτήσεις μιας δύσκολης ζωής και μιας ανταγωνιστικής και απαιτητικής κοινωνίας.

Ο μέσος Έλληνας παίρνει από τους γονείς του τόση αγάπη όση έχουν να του δώσουν. Σ αυτό δεν υπάρχει κοινωνικός στόχος. Στόχος είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προστασία του απογόνου. Συχνά, η όσο το δυνατόν λιγότερη ψυχική καταπόνηση του γονιού.

Ένας ψυχίατρος θα χαρακτήριζε και τις δύο συμπεριφορές προβληματικές εκ του αποτελέσματος. Και δεν θα τις χαρακτήριζε αγάπη. Ο μέσος Γερμανός στερείται ενός ποσοστού πραγματικής αγάπης και ο μέσος Έλληνας παίρνει τόση ποσότητα που είτε λίγη είτε πολλή, ουσιαστικά τον αποδυναμώνει.

Ο μέσος Γερμανός μεγαλώνει σε ένα καθεστώς σχεδόν απόλυτης πειθαρχίας σε κανόνες. Κάθε είδους. Ο κανόνας πρέπει να τηρείται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα κι αν βλάπτει κάποτε τον άνθρωπο. H πειθαρχία στους κανόνες είναι υποχρεωτική και η απειθερχία τιμωρείται με αυστηρότητα. Εξαιρέσεις είναι σπάνιες και μόνο όταν βλάπτεται το διεθνές status της χώρας. Η έννοια του ελέους είναι άγνωστη και η εφαρμογή του σπανιότατη.

Ο μέσος Έλληνας μεγαλώνει σε ένα καθεστώς όπου οι κανόνες υπάρχουν για να υπάρχουν. Τηρούνται μόνο αν και όποτε συμφέρουν τα άτομα ή μια ομάδα σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Η τιμωρία είναι προαιρετική και εξαρτάται από πολλές συγκυρίες και από την ισχύ του παραβάτη. Η επίκληση του ελέους είναι ο κανόνας και η εφαρμογή του επίσης.

Ο μέσος Γερμανός έχει ως ευαγγέλιο την έννοια της πειθαρχίας από τη μέρα που θα γεννηθεί. Η παρέκκλιση από την πειθαρχία είναι καταδικαστέα και θεωρείται προσβολή προς το σύνολο. Χωρίς πειθαρχία δεν υπάρχουν κανόνες και χωρίς κανόνες δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή.