เด็กชายรัฐภูมิ พลสวาย เลขที่17

เด็กชายธนกร ครุตจักทึก เลขที่10
เด็กหญิงพิมพ์มณี สินสายออ เลขที่25

เด็กหญิงณัฏฐณิชา เลิกสันเทียะเลขที่9

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง แม่กับลูกสาวอยู่ด้วยกัน แม่ชื่อตู่ ลูกชื่อลีน่า
พอถึงฤดูกาลทำนา แม่ได้บอกให้ลีน่าไปไถปรับพื้นที่ เพื่อเตรียมปลูกข้าว
ลีน่าก็ได้ไปตามคำสั่งที่แม่ตู่บอก พร้อมกับรถไถ่เดินตาม พอลีน่าได้ไถนาไปสักพักก็เกิดอาการเหนื่อยขึ้น จึงได้ไปนั่งพักใต้ต้นไม้ และหิวข้าวมากๆ จึงบ่นแม่ว่า เมื่อไหร่จะเอาข้าวมาให้กิน หิวเว้ย 
นั่งคอยไปเป็นเป็นชั่วโมง
ระหว่างแม่เดินทางเอาอาหาร รถจักรยานได้ล้ม กับข้าวที่ห่อมาก็ได้หกออกไปบางส่วน จึงทำให้กับข้าวลดน้อยลง พอแม่ปั่นจักรยานไปถึงทุ่งนา 
ก็ได้ยินเสียงลูกสาวตะโกนเรียก ให้เอากับข้าวมาไวๆ
พอลีน่าได้เปิดกล่องข้าวออกมาดู
ก็ทำสีหน้าไม่พอใจและไม่ฟังคำแม่อธิบายเลย
ลีน่าได้หยิบไม้ที่หักอยู่ใกล้ๆที่นั่งของเขา
ฟาดแม่เข้าอย่างจัง หลายรอบ
จนเลือดไหลแล้วเสียชีวิต ลีน่าจึงได้สติ
แล้วโหมไปกอดแม่อย่างเศร้าใจ
ตำรวจก็ได้เข้าจับกุม แล้วเข้าคุกเป็นเวลา3ปี
พอพ้นโทษออกจากคุก คนในหมู่บ้านก็ไม่ลืมคดีที่ลีน่าได้ก่อเอาไว้จึงมีแต่คนเกลียดชัง ไปไหนเข้าก็ดูหนิ่นนินทรา
ลีน่าจึงใช้ชีวิตอยู่อย่างลำพังอันแสนเดียวดาย...

กาลครั้งหนึ่ง ณ.ปราสาทแห่งหนึ่งมีเจ้าหญิงสโนว์ไวองค์หนึ่งอาศัยอยู๋ วันหนึ่งเจ้าหญิงสโนว์ไวทะเลาะกับมารดาจึงหนีออกจากปราสาท สโนว์ไวหลงไปอยู๋ในป่า สโนว์ไวหลงหลับไปพอตื่นมาก็เห็นนกบินล้อมลอบตัวนางสัตว์พวกนี้รู้ว่านางเป็นใครจึงพาไปที่บ้านน่ารักสโนว์ไวเปิดประตูไปเห็นข้าวของรกนางจึงตัดสิ้นใจทำความสะอาดสโนว์ไวทำความเสร็จก็ทำอาหารทานลองท้องทานเสร็จนางก็ไปนอนพักอยู่ที่เตียงนางคิดว่าคงไม่มีอันตรายอะไรตอนกลางคืนคนแคะทั้ง7ที่เป็นเจ้าของบ้านน่ารักหลังนี้เขาปลาดใจที่บ้านสะอาดและเขาเห็นซุปจะไปทานวุปแต่เขาดันทำซุปตกเขาเดินขึ้นไปเห็นสโนว์ไวนอนอยู่นางจึงตกใจตื่นและขอโทษที่เข้ามาไม่ได้รับอนุญ่ติคนแคะทั้ง7อนุญาติให้สโนว์ไวอาศัยอยู่พร้อมทั้งบอกกฎไปคือห้ามคนแปลกหน้าเข้ามาพอคนแคะทั้ง7ไปสักพักก็มียายแก่คนหนึ่งเดินผ่านมาขอสโนว์ไวเข้าไปในบ้านยายให้แอปเปิ้ลกับสโนว์ไว้แล้วนางก็กินนางก็สลบไปจากนั้นยายแก่ก็กลายร่างเป็นแม่มดคนแคะกลับมาเห็นจึงนำศพของสโนว์ไวไปไว้บนเขาเจ้ายายผ่านมาจึงเห็นศพของนางเจ้าชายจึงจูงพิษนางจากนั้นก็ตื่นมาเป็นปกติแล้วนางก็กล่าวขอบคุณเจ้าชาย

“ลูกต้องรีบไปรีบกลับ…อย่าเถลไถลน่ะจ้า”
คุณแม่บอกหนูน้อยหมวกแดงด้วยความเป็นห่วง
หนูน้อยหมวกแดงได้ให้สัญญากับคุณแม่
แล้วเดินทางไปที่บ้านคุณยายด้วยความเบิกบาน

 

ระหว่างทาง ผีเสื้อแสนสวยตัวหนึ่งบินมาทักทาย
“สวัสดีจ้ะ หนูน้อยหมวกแดง เธอกำลังจะไปไหนเหรอจ้ะ”
หนูน้อยหมวกแดงตอบ “ฉันกำลังจะไปเยี่ยมคุณยายน่ะจ้า”
“โอ้…ถ้าอย่างนั้นเธอควรเก็บดอกไม้สวยๆไปฝากคุณยายด้วยนะ
เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่ทุ่งดอกไม้เอง”
ผีเสื้อเอ่ยชวน ก่อนบินนำหนูน้อยหมวกแดง ไปยังทุ่งดอกไม้

ขณะที่หนูน้อยหมวกแดงเก็บดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน
หมาป่าตัวหนึ่ง บังเอิญมาเห็นหนูน้อยหมวกแดง
ก็น้ำลายไหลเพราะความหิวกระหาย
เจ้าหมาป่าได้ยินหนูน้อยหมวกแดงพูดกับเจ้ากระต่ายน้อย
ว่าจะเก็บดอกไม้ไปฝากคุณยาย
จึงคิดแผนการณ์อย่างหนึ่งขึ้นมา แล้วรีบวิ่งไปที่บ้านคุณยายทันที

ไม่นานนักหมาป่าก็มาถึงบ้านคุณยาย
ซึ่งในเวลานั้นคุณยายกำลังนั่งถักผ้าพันคออยู่ริมหน้าต่าง
คุณยายเหลือบไปเห็นหมาป่ากำลังวิ่งมาหลบ อยู่ข้างพุ่มไม้พอดี
คุณยายจึงรีบวิ่งหนี ออกไปทางหลังบ้านได้ทันเวลา

เมื่อเจ้าหมาป่าได้เข้ามาภายในบ้านของคุณยายแล้ว
มันก็พยายามดมกลิ่น เพื่อตามหาคุณยาย
แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ จึงได้ปลอมตัวเป็นคุณยาย
แล้วขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นก็นำผ้าห่มมาคลุมตัวจนมิด

หลังจากที่หนูน้อยหมวกแดงเก็บดอกไม้เสร็จแล้ว
ก็วิ่งไปเล่นกับกระต่าย ไปเป่าใบไม้กับกระรอก…จนเวลาผ่านไป
“อุ๊ยตายแล้ว…เราลืมไปเลยว่าต้องเอาของฝากไปให้คุณยาย”
หนูน้อยหมวกแดงจึงรีบเดินไปที่บ้านคุณยายทันที

เมื่อมาถึงบ้านคุณยาย หนูน้อยหมวกแดงก็เคาะประตูเรียกคุณยาย
“ก็อกๆ ๆๆ คุณยายค่ะหนูมาเยี่ยมคุณยายค่ะ คุณยายเปิดประตูให้หนูหน่อยซิค่ะ”
เจ้าหมาป่าร้องตอบหนูน้อยว่า “เปิดประตูเข้ามาเลยจ้ะหลานรัก”
หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปในบ้าน แล้วจ้องมองหมาป่าที่กำลังนอนคลุมโปง
ก่อนที่จะถามว่า”ทำไมคุณยายต้องนอนคลุมโปงด้วยล่ะค่ะ”
“แคร๊กๆ ยายไม่ค่อยสบายน่ะจ้ะ”
หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย แล้วถามว่า
”ทำไมเสียงของคุณยายถึงได้แหบอย่างนี้ล่ะค่ะ”
เจ้าหมาป่าจึงตอบว่า ”ยายเจ็บคอ เสียงมันจึงแหบอย่างนี้ล่ะจ้า”

หนูน้อยหมวกแดงจึงเดินเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วถามว่า
“แล้วทำไมปากของคุณยายถึงได้ยาวอย่างนี้ล่ะค่ะ”
หมาป่าตอบว่า “ยายไอมากไป ปากจึงได้ยื่นยาวแบบนี้ล่ะจ้ะ”
หนูน้อยหมวกแดงเดินใกล้เข้าไปจนเกือบจะชิดตัวหมาป่าแล้วถามต่อว่า
“แล้วทำไมฟันของคุณยายถึงได้แหลมคมอย่างนี้ล่ะค่ะ”
แต่คราวนี้หมาป่าได้สลัดผ้าออก แล้วกระโจนเข้าหาหนูน้อยหมวกแดงทันที
หนูน้อยหมวกแดงตกใจมาก เธอร้องตะโกนเสียงดัง
พร้อมกับวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว “ช่วยด้วยคุณยายค่ะ ช่วยหนูด้วยๆๆๆ”
เจ้าหมาป่าคำรามเสียงดัง แล้ววิ่งไล่จับหนูน้อยหมวกแดง

ขณะที่หมาป่ากำลังไล่ตะครุบหนูน้อยหมวกแดง
คุณยายก็พานายพรานเข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี
“ปัง ปัง ปัง” นายพรานยิงไล่หมาป่า เสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
หมาป่าตกใจกลัว รีบผละออกจากหนูน้อยหมวกแดง
แล้วเผ่นหนีเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
หนูน้อยหมวกแดงโผลกอดคุณยายด้วยความตกใจ
แล้วกล่าวขอบคุณยายกับนายพรานที่มาช่วยเธอไว้
คุณยายกล่าวว่า
“โชคดีนะที่คุณยายมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นหลานคงถูกหมาป่าจับกินไปแล้ว”

หนูน้อยหมวกแดงจึงพูดด้วยความสำนึกผิดว่า
“คงเป็นเพราะหนูไปเก็บดอกไม้ หมาป่าเห็นเข้าจึงมาดักรอที่บ้านของคุณยาย
ถ้าหนูเชื่อฟังคำของคุณแม่ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์น่ากลัวอย่างนี้หรอกค่ะ”
หนูน้อยหมวกแดงให้สัญญาว่า
“ต่อไปนี้ เธอจะเป็นเด็กดี และไม่ทำตัวเหลวไหลอีก”
“ดีแล้วล่ะจ้ะ” คุณยายกล่าวชม
จากนั้น คุณยายก็นำขนมและน้ำชามาเลี้ยงนายพรานเพื่อเป็นการขอบคุณ
เย็นวันนี้ คุณยายและนายพรานได้พาหนูน้อยหมวกแดงไปส่งที่บ้าน…อย่างปลอดภัย