_{อยุธยายศล่มแล้ว     ลอยสวรรค์  ลงฤๅ
สิงหาสน์ปรางรัตน์บรร   เจิดหล้า
บุญเพรงพระหากสรรค์   ศาสน์รุ่ง เรืองแฮ
บังอบายเบิกฟ้า            ฝึกฟื้นใจเมือง}

ถอดความได้ว่า...กรุงศรีอยุธยาล่มสลายไปแล้ว กลับลอยลงมาจากสวรรค์อีกครั้งหนึ่ง  พระราชอาสน์ พระปรางค์ ประดับประดาด้วยแก้วมณีงามเด่นในโลก เป็นเพราะผลบุญของพระมหากษัตริย์ได้ทรงกระทำไว้แต่เก่าก่อน พระพุทธศาสนาจึงได้เจริญรุ่งเรือง ช่วยปิดทางแห่งความชั่ว เปิดทางสู่ความดี ฟื้นฟูจิตใจราษฎรให้พ้นจากความงมงายในบาปต่างๆ

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ปฏิพากษ์  การใช้ถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้ามหรือ ขัดแย้งกันมากล่าว อย่างกลมกลืนกัน เพื่อเพิ่มความหมายให้มีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น เช่น ในบทนี้ใช้คำว่า "ล่ม" กับ "ลอย" และ "บังอบาย" กับ "เบิกฟ้า" เป็นต้น

ครูหนิง

รัก บ่ หายตราบาย หกฟ้า

สุริยะจันทรขจาย จากโลก ไปฤา

ไฟแล่นล้างสี่เหล้า หอนล้างอาลัย

ถอดคำประพันธ์

แม้ภูเขาจะพังทลาย สวรรค์ทั้ง ๖ ชั้น ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ จะหายไปจากโลกนี้ ไฟไหม้ทั้งสี่ทวีป จนหมด แต่ความรักความอาลัยของพี่ที่มีต่อน้อง จะไม่มีวันหมดไป

วิเคราะ

เป็นบทที่กล่าวถึงความคิดถึงของผู้ชายที่ต้องจากแฟนสาวไปนานๆ ซึ่งมีการเปรียบเทียบแบบกับฟ้าดินว่า "ถึงแม้จะเกิดแผ่นดินไหว ดวงอาทิตย์ดับ พระจันทร์หาย หรือแม้กระทั่งไฟไหม้พื้นทวีป ก็ไม่สามารถ ทำให้เขาอดคิดถึงแฟนสาวไม่ได้เลย"

นายคุณธรรม ทองทิพย์ เลขที่19

นายธนกร เอมสรรค์ เลขที่20

รินรสพระธรรมแสดง ค่ำเช้า

เจดีย์ระดะแซง เสียดยอด

ยลยิ่งแสงแก้วเก้า แก่นหล้าหลากสวรรค์

ถอดความได้ว่า

ความรุ่งเรืองของศาสนานั้นมีมากไปทั่วยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ ผู้คนได้รับพระธรรมจากการฟังธรรมอยู่เป็นประจำ เจดีย์มากมายได้ถูกสร้างขึ้นสูงตระหง่านฟ้ายอดเจดีย์สวยงามยิ่งกว่าแสงนพเก้า เสมือนเป็นหลักแห่งโลกและเป็นที่มหัศจรรย์แห่งสรวงสวรรค์

วิเคราะห์คุณค่า

โคลงบทนี้ยกย่องพระรัตนตรัยว่าเป็นหลักของโลกที่ให้ความสว่างแก่ชีวิตยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ ใช้ภาษาสละสลวย สัมผัสอักษร และจินตนาการภาพเจดีย์ที่มากมายงดงาม

นาย ภรัณยู ภิญญธนาบัตร เลขที่2

นายเอกกวิน อิ่มผ่อง เลขที่ 18

จำใจจากแม่เปลื้อง. ปลิดอก อรเอย

เยียวว่าแดเดียวยก. แยกได้

สองซีกแล่งทรวงตก. แตกภาค ออกแม่

ภาคพี่ไปหนึ่งไว้. แนบเนื้อนวลถนอม

ถอดความได้ว่า

ต้องจำใจจากกับคนรักด้วยความอาลัย ราวกับพรากหัวใจไป ถ้าสามารถแบ่งหัวใจเป็นสองซีกได้ ซีกหนึ่งจะไว้กับตัว และอีกซีกหนึ่งไว้กับคนรัก

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ถ้อยคำที่อ่อนหวานและสละสลวย แสดงถึงความรักความอาทรที่แสดงต่อคนรักอย่างสุดหัวใจ

น.ส วรรัตน์ สายเมฆ เลขที่ 32

น.ส. อนัญพร พาปาน เลขที่ 35

เกรงเทพไท้ธรณินทร์ ลอบกํ้า

ฝากลมเลื่อนโฉมบิน บนเล่า นะแม่

ลมจะชายชักชํ้า ชอบเนื้อเรียมสงวน

ถอดความว่า

บทนี้เป็นการพูดถึงความงามของหญิงคนรักของนาย

โฉมที่กล่าวถึงพูดถึงสาวคนรักว่าควรฝากไว้ที่ไหนซ่อนบนฟ้าหรือในดินนายนรินทร์ไปศึกอาจดูแลได้ ฝากไว้ที่เทวดาก็เกรงว่าจะเอาไปกระทำสังวาสด้วยสาวของตน จะฝากลมพายุก็กลัวจะพัดหายไปอีกทั้งกลัวว่าลมจะโลมไล้จะทำให้เนื้อตัวสาวที่รักชอกช้ำ ทั้งๆทีนายนรินทร์แสนทะนุถนอม..

วิเคราะห์

การใช้คําและโวหารที่สระสร้วย

สามารถเข้าใจได้ง่ายแสดงความรักที่มีต่อนางกลัวว่านางจะเป็นอันตราย

17 อริยพันธ์ วิฐาพร

24 ธีธัช เชื้อแก้ว

^{พักตร์สี่แปดโสตฟัง อื่นอื้อ}

^{กฤษณนิทรเลอหลัง นาคหลับ ฤๅพ่อ}

^{สองพิโยคร่ำรื้อ เทพท้าวทำเมิน}

ถอดความได้ว่า..ไม่ว่าจะเป็นพระอินทร์ ผู้มีพันตา ผู้เฝ้าดูระวังโลก พระพรหมผู้มีสี่หน้าแปดหูที่คอยฟังสรรพเสียงใดๆ หรือจะเป็นพระนารายณ์ที่บรรทมอยู่หลังนาค เมื่อเราทั้งสองต้องพลัดพลากจากกัน เราสองคร่ำครวญอยู่ซ้ำซากแต่เทพพระองค์ก็ไม่สนใจ

วิเคราะห์คุณค่า

คุณค่าทางวรรณศิลป์ : การใช้ภาพพจน์บทนี้ใช้ภาพพจน์ในการบรรยายเทพเจ้าและการใช้ภาษาที่เน้นการพรรณนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์

นายจักรภัทร ทองสา 23

นายพรพิพัฒน์ เจียรสถิต 27

ถนัดระกำกรรมจำ จากช้า

บาปใดที่โททำ แทนเท่า ราแม่

จากแต่คาบนี้หน้า พี่น้องคงถนอม

ถอดความได้ว่า: เมื่อเห็นต้นจากที่มีลำต้นแยกออกจากกันและมีลักษณะคล้ายกับผลระกำที่เปรี้ยวขม ทำให้รู้สึกถึงความเศร้าและความเจ็บปวดจากการต้องจากลาอย่างช้า ๆ คิดว่าอาจทำผิดอะไรไปบ้างถึงต้องเจอความทุกข์เช่นนี้ แต่ก็หวังว่าครอบครัวและคนที่รักจะดูแลกันอย่างดีหลังจากที่เขาต้องจากไป

วิเคราะห์คุณค่า: ในบทนี้ ผู้แต่งใช้ต้นจากและระกำเพื่อเปรียบเทียบกับความรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดจากการต้องจากลา ความรู้สึกเหมือนต้องรับกรรมจากการทำผิดอะไรบางอย่าง แต่หวังว่าครอบครัวจะดูแลกันดี ๆ หลังจากเขาต้องไป

วรินทร 07 พงศรณ์ 10

เสนาะสนั่นดินครวญ ครุ่นฟ้า

สารสั่งพี่กำสรวญ แสนเสน่ห์ นุชเอย

ควรแม่ไว้ต่างหน้า พี่พู้นภายหลัง

ถอดความได้ว่า : พี่พร่ำพูดถึงเรื่องความรัก ความอาลัยที่ต้องจากนาง เสียงนั้นดังสนั่นจากผืนแผ่นดินถึงฟากฟ้า เปรียบเสมือนจดหมายฝาดคำคร่ำครวญจากพี่ถึงนางอันเป็นที่รัก พี่ขอฝากให้นางไว้ดูต่างหน้าเมื่อยามห่างไกล

วิเคราะห์คุณค่า : มีการเล่นเสียง ร มีการใช้ภาพพจน์บุคคลวัต และอุปมา เปรียบเสียงร่ำร้องเหมือนจดหมายฝากคำคร่ำครวญให้นางอันเป็นที่รัก มีการใช้รสวรรณคดีสัลลาปังคพิศัยแสดงถึงความโศกเศร้าที่ต้องจากนางอันเป็นที่รัก และการใช้บังคับเอกโท

น.ส.ศรัณย์ญาพร สวัสดิการ เลขที่33 ม.4/6

นายวัฒนา สะอาด เลขที่29 ม.4/6

รอยบุญเราร่วมพ้อง พบกัน

บาปแบ่งสองทำทัน เท่าสร้าง

เพรงพรากสัตว์จำผัน พลัดคู่ เขาฤา

บุญร่วมบาปจำร้าง นุชร้างเรียมไกล

ถอดความได้ว่า ชะรอยว่าในชาติเก่าเราได้ทำบุญและบาปมาด้วยกัน บุญจึงชักนำให้เราได้มาเป็นคู่กัน แล้วบาปที่เราทำได้ตามมาทัน จึงทำให้เราต้องจากกัน แต่ก่อนเราคงจะได้ทำสัตว์ให้พลัดคู่กัน ชาตินี้จึงทำให้ บุญนำให้เรามาร่วมกัน บาปที่เราร่วมทำกันมาก็ทำให้น้องและพี่จำต้องร้างกันไปไกล

วิเคราะห์

การสะท้อนทางอารมณ์: บทนี้แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของการเดินทางและการเผชิญหน้ากับสถานที่ใหม่ ๆ ซึ่งช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจความรู้สึกของการแยกจากบ้านเกิดและการปรับตัวในสิ่งแวดล้อมใหม่

2. การบรรยายภาพสถานที่: การบรรยายในบทนี้มีความละเอียดและสามารถสร้างภาพชัดเจนเกี่ยวกับ

3. สภาพสังคมและวัฒนธรรม: บทนี้อาจสะท้อนถึงสภาพสังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างจากที่กวีเคยรู้จัก การมีส่วนร่วมในวัฒนธรรมใหม่หรือการเห็นวิถีชีวิตที่แตกต่าง

4. ความรู้สึกของการเดินทาง: บทนี้ช่วยให้เราเห็นถึงประสบการณ์ของการเดินทางและการสัมผัสกับสิ่งแปลกใหม่

นายภัทรพล เอื้อเฟื้อ เลขที่14

นายพงศ์ภัค โลหะพงศ์พัฒนะ เลขที่ 26

นายภควัต เวชโชติ เลขที่ 12

_{ชมแขคิดใช่หน้า                 นวลนาง}

_{เดือนดำหนิวงกลาง             ต่ายแต้ม}

_{พิมพ์พักตร์แม่เพ็ญปราง     จักเปรียบ ใดเลย}

_{ขำกว่าแขไขแย้ม                 ยิ่งยิ้มอัปสร}

ถอดความได้ว่า

ดูอย่างไรพระจันทร์ก็ไม่งามเท่าดวงหน้าของนาง เพราะพระจันทร์มีรูปรอยกระต่ายเป็นรอยตำหนิอยู่ตรงกลาง หน้าของนางสวยงดงามนวลกระจ่าง ไม่มีสิ่งใดเปรียบ นางสวยยิ่งกว่าพระจันทร์ ยิ่งยามยิ้มงามยิ่งกว่าเหล่านางฟ้า

วิเคราะห์คุณค่า

มีการเล่นคำซ้ำที่มีความหมายเหมือนกัน แต่ใช้ในบริบทที่แตกต่างกัน เช่น

ชมแขคิดใช่หน้า                 นวลนาง

เดือนดำหนิวงกลาง             ต่ายแต้ม

มีคำว่า แข และ เดือน ที่มีความหมายว่าดวงจันทร์เหมือนกัน

มีการใช้รสวรรณคดี เสาวรจนีในการกล่าวชมความงามของตัวละคร มีการใช้ภาพพจน์ อติพจน์ กล่าวถึงสิ่งหนึ่งเปรียบเทียบกับอีกสิ่งหนึ่ง ที่ดูเกินกว่าความจริง เช่น ขำกว่าแขไขแย้ม                 ยิ่งยิ้มอัปสร

แปลว่าเวลายิ้มสวยยิ่งกว่านางฟ้านางสวรรค์

จารุภา วิเชียรประภา 30

อนัญพร วรรณพรต 36

จรศึกโศกมานาน เนิ่นช้า

เดินดงท่งทางละหาน หิมเวศ

สารสั่งทุกหย่อมหญ้า ย่านน้ำลานาง

ถอดความได้ว่า :

เมื่อถึงตำบลตระนาวความสงสารนางยิ่งมีมากยิ่งขึ้นเพราะพี่ต้องจากนางไปทำศึกเป็นเวลานาน ได้มาเดินทางในดงในทุ่งในลำธารและ ในป่าทุกๆ หย่อมหญ้า ทุกย่านน้ำ ช่วยลาน้องแทนพี่ด้วย

วิเคราะห์คุณค่า:

มีการใช้สัลลาปังคพิไสยที่แสดงถึงความยากลำบากในการเดินทางและสงคราม รวมถึงความรู้สึกคิดถึงคนรัก

เมธาวิน สร้อยเพชร เลขที่ 16 ม.4/6

อยุธยายศล่มแล้ว ลอยสวรรค์ ลงฤ

สิงหาสน์ปรางค์รัตน์บรร- เจิดหล้า

บุญเพรงพระหากสรรค์ ศาสน์รุ่ง เรื่องแฮ

บังอบายเบิกฟ้า ฝึกฟื้นใจเมือง

ถอดความไดว่า:

กรุงศรีอยุธยาล่มสลายไปแล้ว ราชบัลลังก์ที่สวยงามเหมือนสวรรค์ถูกนำลงมายังโลก ด้วยบุญที่สั่งสมมาแต่เดิมทำให้ศาสนารุ่งเรือง ขจัดสิ่งชั่วร้ายและเปิดฟ้าใหม่ ฟื้นฟูจิตใจของเมืองให้กลับมาสดใสอีกครั้ง

นพสินธ์ เจนวิถีสุข 1

วรพล เนมขุนทด 28

ลมพัดคือพิษต้อง ตากทรวง

หนาวอกรุมในดวง จิตซ้ำ

โฉมแม่พิมลพวง มาเลศ กูเอย

มือแม่วีเดียวล้ำ ยิ่งล้ำลมพาน

ถอดความได้ว่า… ลมที่พัดมาโดนอกเหมือนกับพิษบาดหัวใจ หนาวกลุ้มรู้สึกช้ำใจด้วยพิษรัก น้องผู้เป็นดั่งดอกไม้งามของพี่ ขอเพียงแค่น้องพัดแค่ครั้งเดียวก็รู้สึกเย็นยิ่งกว่าลมไหน ๆ ที่เคยพัดมา

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้คำคติพจน์ในจุดที่กล่าวว่ามือแม่วีเดียว ยิ่งล้ำลมพาน มีการบรรยายให้เห็นภาพถึงความรักที่กวีมีให้คนรักและมีการใช้คำที่งดงามทั้งรูปและความหมาย มีการใช้อุปมาโวหารเปรียบเทียบคนที่รักเหมือนลมเหมือนดอกไม้ อีกทั้งมีการใช้คำที่ไพเราะเสนาะหู

นายกฤตานนท์ นิตรมะณี เลขที่4

นางสาวศศิชา ไกรนุกูล เลขที่34

นายชัชพิสิฐ รัตนสัจธรรม เลขที่ 6

ถอดความได้ว่า แม้มหาสมุทรทั้ง 4 จะแห้งไปจนไม่เหลือน้ำ จน

ปลาติมิงคล์ มังกร และนาค ต้องหาที่หลบซ่อน ฝนก็ไม่ตกแม้แต่นิดเดียวทั้งโลกก็แห้งแร้ง ความร้อนแสนร้อนนั้น ก็ยังไม่เท่ากับความร้อนที่ต้องทรมาณด้วยความใคร่ในตัวน้อง

เกร็ดความรู้ : มหาสมุทรทั้งสี่รอบเขาพระสุเมรุมีดังนี่

1.ขีรสาคร(ทางตะวันอออก)

2.ผลิกสาคร(ทางตะวันตก)

3.นีลสาคร(ทางใต้)

4.ปีตสาคร(ทางเหนือ)

นายกานต์ นาดี เลขที่ 05

เด็กชายธัญวัฒน์ รื่นจิตร์ เลขที่ 09

ทราบสวยมภูวจักรี เกลือกใกล้

เรียมคิดจนจบตรี โลกล่วง แล้วแม่

โฉมฝากใจแม่ได้ ยิ่งด้วยใครครอง

ถอดความว่า :

พระอุมาจะมาจีบเอาใจขอพระลักษมีแต่พึ่งนึกไปว่ามีศัตรูหัวใจคือพระนารายณ์ที่ชอบพระลักษมีด้วยเหมือนกันและกลัวว่าจะโฉบไปซะก่อน

จึงคิดในใจ(มั้งนะ)ว่าถึงพี่จะห่างจากน้องไป3โลกก็ตาม ยังไงใจพี่ก็ยังอยู่กับน้อง

วิเคราะห์ :

มีการใช้พยัญชนะได้อย่างแนบเนียนและสามารถสื่อถึงการหึงหวงคนที่ชอบอย่างชัดเจนที่แสดงผ่านคำต่างๆ

นายภาคิน ประสิทธิ์นราพันธุ์ เลขที่ 15

_{เอียงอกเทออกอ้าง...อวดองค์ อรเอย
เมรุชุบสมุทรดินลง............เลขแต้ม
อากาศจักจานผจง............จารึก พอฤา
โฉมแม่หยาดฟ้าแย้ม.........อยู่ร้อนฤาเห็น}

ในอกของพี่นั้นมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะระบายออกมาบรรยายให้น้องได้ทราบความรู้สึกของพี่นั้นมากมาย พี่จึงเอาเขาสุเมรุมาเป็นปากกา เอามหาสมุทรเป็นน้ำหมึก แล้วเขียนเป็นตัวหนังสือในอากาศเป็นแผ่นกระดาษ จารึกลงไปก็ยังไม่พอ เพราะความรู้สีกของพี่นั้นมีมาก ตัวน้องนางสุดสวยนั้น จะรับรู้ความรู้สึกในใจของพี่บ้างไหม

นายกฤตภาส เทพธรณี เลขที่ 3

นายขัชพิสิฐ รัตนสัจธรรม เลขที่ 6

บางยี่เรือราพลาง พี่พร้อง

เรือแผงช่วยพานาง เมียงม่าน มานา

บาง บ่ รับคำคล้อง คล่าวน้ำตาคลอ

ถอดความ

เดินทางมาโดยทางน้ำจนถึงตำบลบางยี่เรือ

ขอให้เรือแผงช่วยพานางมาด้วย แต่บางยี่เรือไม่รับคำขอน้ำตาพี่จึงไหลนอง

วิเคราะห์คุณค่า

มีคุณค่าทางด้ารสังคมที่เมื่อก่อนคนใช้เรือในเดินทางและก็ยังมีให้เห็นรสวรรณคดี “สัลลาปังคพิไสย”

เห็นถึงความเศร้าที่จากคนรักมา

นายพลวัฒน์ ธนทัตธาดา เลขที่ 11

นายภควัต เวชโชติ เลขที่ 12

_{บ่อเนตรคงขังเป็น เลือดไล้}

_{อ้าโฉมแม่แบบเบญ- จลักษณ์ เรียมเอย}

_{มาซับอัสสุชลให้ พี่แล้วจักลา}

ถอดความได้ว่า : เดินทางต่อไปจนถึงตำบลบางพ่อ ซึ่งน้ำแห้งเหือดจนมองไม่เห็น มีแต่บ่อน้ำตาที่คงเต็มไปด้วยเลือด พี่ก็อยากให้นางผู้มีความงาม5ประการมาซับน้ำตาพี่แล้วค่อยจากไป

วิเคราะห์คุณค่า : มีการใช้คำสื่อให้เห็นภาพสถานที่ มีการใช้บทสัลลาปังคพิสัยหรือคือเนื้อหาที่สื่อถึงความโศกเศร้า และมีการเล่นคำเชิงเปรียบเทียบ เช่น ถึงตำบลบ้านบ่อ แต่บนบกนั้นน้ำแห้ง , บ่อในตานั้นมีน้ำ(ตา)ขังเป็นสายเลือด

แอนดรู กอศิริวลานนท์ 21

ปภาวดี วิลิต 31

ธรรมาสน์ศาลาลาน พระแผ้ว

หอไตรระฆังขาน ภายค่ำ

ไขประทีปโคมแก้ว ก่ำฟ้าเฟือนจันทร์

ถอดความว่า เขาได้เจอสถานที่ศาสนาพุทธต่างๆ เช่น พระอุโบสถ พระระเบียง พระวิหาร รวมทั้งธรรมาสน์ ศาลา หอไตร ลานวัด ที่ถูกดูแลสะอาดจนหมดตอนค่ำก็ได้ยินเสียงระฆัง และยังมีแสงสว่างจากโคมไฟ ที่สวยงามจนสามารถกำบังแสงจันทร์ได้

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้โวหารภาพพจน์ในการบรรยายความสวยงามและความสงบของสถานที่ต่างๆในยามกลางคืน โดยใช้อุปมาในการเปรียบเทียบองค์แก้วกับความงามของท้องฟ้าดวงจันทร์ในยามกลางคืน และยังมีคุณค่าทางด้านสังคมและวัฒนธรรมสะท้อนถึงให้ความในการให้ความสำคัญต่อที่ศักดิ์สิทธิ์และประเพณีศาสนา

นายเดชาธร ไทยทักษ์ เลขที่ 8

นายณัฐสิทธิ์ เลี้ยงถนอม เลขที่ 22

ในอกของพี่นั้นมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะระบายออกมาบรรยายให้น้องได้ทราบความรู้สึกของพี่นั้นมากมาย ดังนั้นพี่จึงเอาเขาสุเมรุมาเป็นปากกา เอามหาสมุทรเป็นน้ำหมึก แล้วเขียนเป็นตัวหนังสือในอากาศเป็นแผ่นกระดาษ จารึกลงไปก็ยังไม่พอ เพราะความรู้สีกของพี่นั้นมีมาก ผู้เลอโลมลงมาจากฟ้า จะรับรู้สึกในใจของพี่หรือไม่

1. คุณค่าด้านวรรณศิลป์:

การใช้โวหารภาพพจน์: บทนี้ใช้โวหารภาพพจน์หลากหลายรูปแบบ เช่น อุปมา อุปลักษณ์ และปฏิพากย์ เพื่อสร้างภาพของความทุกข์ ความเศร้า และความรักที่ลึกซึ้ง โดยเฉพาะการเปรียบเทียบความเจ็บปวดจากการไม่เห็นหน้าคนรักกับหนามที่ทิ่มแทง ทำให้ผู้อ่านสามารถเข้าถึงอารมณ์ของผู้พูดได้ชัดเจน

จังหวะและสัมผัสของโคลง: การจัดวางคำในลักษณะของโคลงสี่สุภาพทำให้บทกวีมีความสละสลวยและไพเราะ ทั้งยังคงไว้ซึ่งโครงสร้างทางภาษาที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของวรรณคดีไทย

การเล่นคำ: การเล่นคำในลักษณะของการใช้คำซ้ำ เช่น "คว่ำคว่ำหงายหงาย" ทำให้กลอนนี้มีจังหวะที่น่าสนใจและสามารถสะท้อนความไม่สงบในจิตใจของผู้พูดได้เป็นอย่างดี

2. คุณค่าด้านเนื้อหา:

การสะท้อนความรู้สึกส่วนตัว: บทนี้แสดงถึงความรู้สึกเศร้าโศกและการพลัดพรากจากคนรัก ซึ่งเป็นเนื้อหาที่สะท้อนถึงความเป็นมนุษย์ได้ดี โดยเฉพาะในเรื่องของความรักและการรอคอย ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่สามารถสัมผัสได้ในทุกยุคสมัย

การแสดงอารมณ์ที่ซับซ้อน: บทนี้แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่หลากหลายและซับซ้อนของผู้พูด ทั้งความทุกข์จากการคิดถึงคนรัก ความรักที่ลึกซึ้ง

นายชัชพิสิฐ รัตนสัจธรรม 6

นายกฤตภาส เทพธรณี 3

ถนัดระกำกรรมจำ จากช้า

บาปใดที่โททำ แทนเท่า ราแม่

จากแต่คาบนี้หน้า พี่น้องคงถนอม

ถอดความได้ว่า: เมื่อเห็นต้นจากที่มีลำต้นแยกออกจากกันและมีลักษณะคล้ายกับผลระกำที่เปรี้ยวขม ทำให้รู้สึกถึงความเศร้าและความเจ็บปวดจากการต้องจากลาอย่างช้า ๆ คิดว่าอาจทำผิดอะไรไปบ้างถึงต้องเจอความทุกข์เช่นนี้ แต่ก็หวังว่าครอบครัวและคนที่รักจะดูแลกันอย่างดีหลังจากที่เขาต้องจากไป

วิเคราะห์คุณค่า: ในบทนี้ ผู้แต่งใช้ต้นจากและระกำเพื่อเปรียบเทียบกับความรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดจากการต้องจากลา ความรู้สึกเหมือนต้องรับกรรมจากการทำผิดอะไรบางอย่าง แต่หวังว่าครอบครัวจะดูแลกันดี ๆ หลังจากเขาต้องไป

วรินทร 07 พงศรณ์ 10