ร้านสุกี้ตี๋น้อยก่อตั้งโดยนัทธมน พิศาลกิจวนิช ซึ่งเดิมธุรกิจของครอบครัวทำร้านอาหารชื่อ เรือนปั้นหยา มีอยู่ 2 สาขา แต่ปัญหาคือพอมีสาขา การควบคุมมาตรฐาน รสชาติ และบริการ ให้เหมือนกันทุกสาขาเป็นเรื่องยาก เมื่อสามารถแก้ปัญหาดังกล่าวได้จึงคิดจะเปิดเป็นร้านสุกี้ เพราะร้านสุกี้สามารถควบคุมมาตรฐานรสชาติให้เหมือนกันทุกสาขา อีกทั้งกระแสนิยมการกินบุฟเฟต์ก็มากขึ้นด้วย เหตุที่ชื่อ ตี๋น้อย เพราะพ่อของนัทธมน เป็นลูกคนเล็ก คนในบ้านจะเรียกว่าตี๋น้อย จึงนำมาตั้งเป็นชื่อร้านเพราะเห็นว่าเป็นชื่อที่เรียกง่ายและจดจำได้ง่าย

สุกี้ตี๋น้อยเป็นเมนูที่ฉันรักเพราะฉํนชอบอาหารที่ต้มๆได้ซดน้ำได้จิ้มน้ำจิ้มกินทีไรฉันรู้สึกมีความสุขกับมันทุกครั้งและจุดเด่นของตี๋น้อยคือซุปน้ำดำ

มีถิ่นกำเนิดมาจากเเคว้นเวลส์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 2 สายพันธุ์ คือ The Pembroke Welsh Corgi (พ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้) และ The Cardigan Welsh Corgi (คาร์ดิแกน เวล์ช คอร์กี้) แต่ที่นิยมในบ้านเราคือพันธุ์ พ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้ โดยทั้ง 2 สายพันธุ์มีโอกาสที่จะเกิดโรคจากกรรมพันธุ์ได้น้อย การที่สุนัขพันธุ์เวล์ช คอร์กี้ ได้รับความนิยมเลี้ยงมากนั้น มาจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งพระองค์ทรงเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ไว้มากถึง 4 ตัว

จากหลักฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 11 มีการกล่าวถึงชื่อสุนัขพันธุ์เวล์ช แคทเทิล (Welsh cattle) ซึ่งถูกนำมาเลี้ยงเป็นสุนัขที่ใช้ทำงานในฟาร์มปศุสัตว์ หรือจะเรียกอีกนัยว่าเป็นบรรพบุรุษของสุนัขพันธุ์เวล์ช คอร์กี้  ในยุคปัจจุบันก็คงไม่ผิดนัก ด้วยเอกลักษณ์ของลำตัวที่ค่อนข้างสั้นแคระ พวกมันจึงมีข้อได้เปรียบเเตกต่างจากสุนัขพันธุ์อื่น ๆ  โดยเฉพาะการทำหน้าที่ต้อนฝูงวัว ที่สามารถหลบจากการถูกดีดหรือเตะได้ เนื่องจากมีช่วงขาที่สั้น คอร์กี้จึงมักวิ่งอยู่ข้างหลังวัว โดยถ้ามีวัววิ่งย้อนกลับมา หรือพยายามเข้าหามัน  คอร์กี้จะกระโดดกัดที่จมูกของวัว เพื่อให้วัวกลับเข้าฝูงไปเหมือนเดิม นอกจากจะใช้คุมฝูงวัวแล้ว เจ้าคอร์กี้ยังสามารถใช้คุมฝูงแกะ และม้าแคระ (Welsh ponies) ได้ หรือจะเลี้ยงไว้เป็นสุนัขเฝ้าบ้านก็เเสนฉลาดเเละน่ารัก

กระทั่งในปีค.ศ.1925 ถือเป็นครั้งแรกที่มีการนำสุนัขพันธุ์เวล์ช คอร์กี้ มาโชว์ในงาน Ring in Wales  จนได้รับรางวัลจากบุคลิกที่โดดเด่น สามารถสร้างความประทับใจให้เเก่ผู้คนที่มาเที่ยวชมงาน ทำให้นับจากนั้นสุนัขพันธุ์นี้ ก็ได้รับความนิยมเลี้ยงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลักษณะทางกายภาพ

พ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้ มีขนาดตัวเล็กกว่าคาร์ดิแกน เวล์ช คอร์กี้ มีลักษณะเด่นคือ หูตั้งชัน  ใบหน้าคล้ายสุนัขจิ้งจอก หางสั้น ลักษณะคล้ายตัดหางสุนัข (Docking) หรือ หางสั้นมาก ๆ (Bob tail) ซึ่งปัจจุบันหางของพ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้ เริ่มยาวเหมือนพันธุ์คาร์ดิแกน เวล์ช ทำให้มีคนบางกลุ่มนิยมทำการตัดหางสุนัขออก จากความโหดร้ายดังกล่าว บางประเทศจึงได้ออกกฎห้ามตัดหางสุนัข โดยเฉพาะกับสุนัขพันธุ์นี้

ส่วนสูงของ พ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้ ทั่วไปมักมีขนาด 10-12 นิ้ว หรือ 25.4-30.4 เซนติเมตร วัดจากหัวไหล่ถึงพื้น และมีน้ำหนักตัวประมาณ 28 ปอนด์ หรือ 12.7 กิโลกรัม

ในขณะที่คาร์ดิแกน เวล์ช คอร์กี้ มีขนาดตัวใหญ่ หูกว้าง หางยาว กระดูกหนา ใบหน้าคล้ายสุนัขจิ้งจอก ลำตัวมีความยาวมากกว่าความสูง หลังตรง ขนปกคลุม 2 ชั้น : ขนชั้นนอกจะหนา ค่อนข้างหยาบ และขนยาวปานกลาง, ขนขั้นในหนา นุ่ม และขนสั้น มีสีขนหลายสีปนกัน โดยขนสีขาวจัดเป็นลักษณะด้อย

ส่วนสูงของ คาร์ดิแกน เวล์ช คอร์กี้ มักอยู่ที่ประมาณ 12 นิ้ว หรือ 30.4 เซนติเมตร วัดจากหัวไหล่ถึงพื้น และมีน้ำหนักตัวประมาณ 30 ปอนด์ หรือ 13.6 กิโลกรัม สีขน : แดง (red), น้ำตาลเข้มออกแดง (Sable), สีเทาแกมเหลือง (Fawn), สีดำ (Black), และสีแทน (Tan) อาจจะมีและไม่มีสีขาวแซม

ลักษณะนิสัย

สุนัขพันธุ์เวล์ช คอร์กี้ จัดเป็นสุนัขคล่องแคล่ว เชื่อฟัง มีความกล้าหาญ กระตือรือร้น และร่าเริงไม่ต้องการที่จะอยู่นิ่ง ๆ ถือเป็นสุนัขประจำบ้านที่ดีพันธุ์หนึ่ง โดยในตำนานกล่าวไว้ว่าเป็น “สุนัขนักรบเทพนิยาย”

พ็อมโบรค เวล์ช คอร์กี้ เป็นสุนัขแข็งแรง เด็ดเดี่ยว มีความอดทนในการทำงานต่อวันที่ฟาร์ม เป็นมิตร ชอบเข้าสังคม รวดเร็วว่องไว และเปลี่ยนทิศทางได้อย่างคล่องแคล่วคาร์ดิแกน เวล์ช คอร์กี้ เป็นสุนัขกล้าหาญ แข็งแรง กระตือรือร้น ตื่นตัวตลอดเวลา ฉลาด เด็ดเดี่ยว  และไม่กลัวคน แต่ไม่ก้าวร้าว

สุนัขพันธุ์เวล์ช คอร์กี้ จึงถูกนำมาเล่นกีฬา เช่น กีฬาวิ่งวิบาก (Agility) , กีฬาวิ่งแข่งคาบลูกบอล (Flyball) แสดงสุนัขโชว์ (Showmanship) , สุนัขสะกดรอย (Tracking) , และการแข่งขันต้อนแกะ (Herding events) เป็นต้น

โรคประจำพันธุ์

• โรคผิวหนัง

  • โรคที่เกิดการอักเสบบริเวณกล้ามเนื้อและผิวหนัง (Dermatomyositis)

• โรคระบบประสาท

  • โรคกระดูกคอเสื่อม (Degenerative myelopathy)

  • โรคหมอนรองกระดูกสันหลังเสื่อม (Intervertebral disc disease (IVDD))

• โรคระบบไหลเวียนโลหิตและหัวใจ

  • โรคหลอดเลือดหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิดชนิดเส้นเลือดแดงที่เกินผิดปกติระหว่างปอดและหัวใจ (Patent ductus arteriosus)

• โรคระบบทางเดินอาหารและตับ

  • ภาวะหลอดเลือดดำที่ตับลัดเข้าสู่ระบบหมุนเวียนเลือด (Portosystemic shunt (PSS))

• โรคไตและทางเดินปัสสาวะ

  • โรคไตอักเสบ (Glomerulonephritis)

• โรคระบบโครงกระดูก ข้อต่อ และโครงสร้าง

  • โรคข้อสะโพกเจริญผิดปกติ (Hip dysplasia)

  • โรคข้อศอกเจริญผิดปกติ (Elbow dysplasia)

• โรคระบบเลือดและภูมิคุ้มกัน

  • โรควอนวิลลิแบรนด์ (von Willebrand’s disease (vWD))

• โรคตา

  • โรคขนตางอกผิดปกติ (distichiasis)

  • โรคเนื้อเยื่อรูม่านตาเหลือหลังคลอด (Persistent pupillary membrane (PPM))

  • โรคต้อกระจก (cataracts)

  • โรคจอประสาทตาเสื่อม (progressive retinal atrophy)

อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่มีเนื้อที่ปกคลุม 2,215.42 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบแล้ง ป่าดงดิบชื้น ป่าดิบเขา ทุ่งหญ้า และป่ารุ่นสอง ป่าดงดิบชื้น ลักษณะป่าชนิดนี้เป็นป่าที่อยู่ในระดับความสูง 400–1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง พืชพรรณมี 3,000 ชนิด, มีผีเสื้ออยู่กว่า 189 ชนิด, นกป่ามากมายกว่า 350 ชนิดและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 71 ชนิด ซึ่งได้แก่ ช้าง เสือ ชะนี กวาง และหมูป่า พบอยู่ตามทุ่งหญ้ากว้างทั่ว ๆ ไป

ประวัติ

น้ำตกเหวสุวัต หนึ่งในน้ำตกที่มีชื่อเสียงที่สุดในอุทยาน

ในสมัยก่อน การเดินทางติดต่อระหว่างภาคกลางกับภาคอีสานนั้น มีอุปสรรคคือจะต้องผ่านป่าดงดิบขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายมากมายทั้งสัตว์ร้ายและไข้ป่า ผู้คนที่เดินทางผ่านป่านี้ล้มตายเป็นจำนวนมาก จึงได้ขนานนามว่า ดงพญาไฟ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จผ่านในคราวเปิดทางรถไฟสายกรุงเทพมหานคร–นครราชสีมา ทรงเห็นว่าชื่อดงพญาไฟนี้ ฟังดูน่ากลัว จึงโปรดให้เปลี่ยนชื่อเป็นดงพญาเย็นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

นิคมสร้างตนเองลำปาว  ได้จัดสรรที่ดินให้ราษฎรบริเวณโคกเขาภูสิงห์  โดยจัดเป็นล็อค  โคกเขาภูสิงห์  มีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์  เช่น  ป่ากุง  จิก  ราษฎรได้ตัดไม้เหล่านี้มาสร้างบ้าน  โดยทางราชการให้สร้างบ้านเป็นห้องแถวที่มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น  คือ  ลักษณะอาคารเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวติดต่อกันหลายคูหา  สร้างพร้อมกันเมื่อปี  พ.ศ. 2511  ครอบครัวละ  3  ห้อง  มี  90  ครอบครัว  ซึ่งปัจจุบันห้องแถวนี้บางหลังยังคงสภาพเดิมและบางหลังได้ปรับปรุงเป็นห้องแถวสมัยใหม่  แต่ก็ยังคงเป็นห้องแถวรูปแบบเดิมอยู่  โดยเฉพาะถนนกลางเมืองยังสามารถคงความเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนหมู่ที่  1  ได้เป็นอย่างดี   ซึ่งแต่เดิมพื้นที่แห่งนี้เป็นตลาดเก่าแก่และเป็นที่รู้จักของชาวกาฬสินธุ์  ความเป็นอยู่ของราษฎรถือว่าดี  แต่การคมนาคมยังไม่สะดวก  เพื่อเป็นขวัญกำลังใจแก่ราษฎร  ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์สมัยนั้น  จึงได้นำประชาชนร่วมใจกันสร้างพระพรหมภูมิปาโล ประดิษฐานบนหลังเขาภูสิงห์  ในปี พ.ศ.2512  เพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชน  จากนั้นทางสำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.)  ได้มาดำเนินการสร้างถนน  สระน้ำ  ในภายหลังเพื่อให้มีน้ำใช้  นอกจากนั้นราษฎรบางส่วนก็ได้ขุดสระน้ำเพื่อใช้เองบริเวณหลังบ้าน

• อำเภอสหัสขันธ์ แบ่งการปกครองออกเป็น 8 ตำบล แยกเป็น 6 เทศบาล 2 อบต.

• ทต.โนนบุรี  11 หมู่บ้าน

• ทต.ภูสิงห์  9 หมู่บ้าน

• ทต.นิคม  7 หมู่บ้าน

• ทต.โนนศิลา 13 หมู่บ้าน

• ทต.โนนน้ำแกลี้ยง 8 หมู่บ้าน

• ทต.นามะเขือ 12 หมู่บ้าน

• อบต.สหัสขันธ์ 13 หมู่บ้าน

• อบต.โนนแหลมทอง 12 หมู่บ้าน

• แหล่งท่องเที่ยวทางธรณีวิทยา ได้แก่ พิพิธภัณฑ์สิรินธร  ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของอำเภอ  มีแหล่งขุดค้นพบซากไดโนเสาร์  บริเวณวัดสักกะวัน ภูกุ้มข้าว ตำบลโนนบุรี  ซึ่งมีการขุดค้นอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2537  และจากการขุดค้นในครั้งนั้นพบว่ามีซากไดโนเสาร์ในหลุมขุดค้นเดียวกันมากถึง  7  ตัว  มีซากฟอสซิลไดโนเสาร์ในหลุมขุดเดียวมากกว่า  700  ชิ้น  ซึ่งฟอสซิลที่ขุดค้นพบมีความสมบูรณ์ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และด้วยเหตุผลนี้เอง  รัฐบาลโดยกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  จึงได้จัดสรรงบประมาณดำเนินการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงและให้ความรู้ทางธรณีวิทยา  โดยแบ่งโซนแสดงออกเป็น  8  โซน  เริ่มตั้งแต่โซนที่  1  เรื่องของจักรวาลและโลก  โซนที่  2  เมื่อสิ่งมีชีวิตแรกปรากฏ   โซนที่  3  มหายุคพาลีโอโซอิก โซนที่  4  มหายุคมีโซโซอิก  โซนที่  5  วิถีชีวิตของไดโนเสาร์  โซนที่  6  คืนชีวิตให้ไดโนเสาร์  โซนที่  7  มหายุคซีโนโซอิก และโซนสุดท้าย  โซนที่  8  โซนเรื่องของมนุษย์
  พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับพระราชทานนามจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  นามว่า “พิพิธภัณฑ์สิรินธร”  เมื่อวันที่  12  ตุลาคม  2549  และได้ทรงเสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่  9  ธันวาคม  2551  จากความสมบูรณ์ของซากดึกดำบรรพ์ที่ขุดค้นพบได้ส่งผลให้พิพิธภัณฑ์สิรินธร  กลายเป็นแหล่งเรียนรู้ทางธรณีวิทยาที่สำคัญของประเทศ  รวมทั้งได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยวทั่วไป  ทั้งในประเทศและต่างประเทศ  ต่างเดินทางมาเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นจำนวนมากขึ้นทุกปี